جذب سطحی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

برجذبش[۱] یا جذب سطحی فرایند جذب اتم‌ها یا مولکول‌های موجود در یک مایع یا گاز در تماس با یک سطح جامد است. این جذب بوسیله نیروهای چسبندگی و همدوسی روی می‌دهد.

جذب سطحی با نیروهای سست بلندبرد مانند نیروی واندروالسی آغاز و با نیروهای نیرومند کوتاه‌برد مانندیونی و فلزی پایان می‌یابد. بایستی توجه داشت که نیروی کووالانسی همراه با واکنش شیمیایی‌ست و نه تنها در سطح، بلکه در توده ماده نیز عمل می‌کند و بنابراین جزو نیروهای جذب سطحی نیست.

هرچه اختلاف دمای بین سطح جامد و مواد جذبی بیشتر باشد، جذب زودتر روی می‌دهد زیرا انرژی گرمایی مواد، نیروی محرکه جذب روی سطح است.

ایزوترم‌های جذب سطحی[ویرایش]

اندازه گیری میزان جذب سطحی در دمای ثابت انجام می‌گیرد. معیار اندازه‌گیری میزان جذب‌شونده روی جذب کننده بر حسب فشار برای جذب‌شوندهٔ گازی و بر حسب غلظت برای جذب‌شوندهٔ مایع است. ایزوترم‌های جذب رابطه‌های ریاضی‌اند که میزان مادهٔ جذب‌شده روی سطح را نشان می‌دهند. چهار ایزوترم جذب شناخته شده ازین‌قرارند:

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. برجذبش [شیمی، فیزیک] هم‌ارزِ adsorption (انگلیسی)؛ منبع: گروه واژه‌گزینی، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، http://www.persianacademy.ir/fa/wordspdf.aspx 
  • بارو، گ.م.. شیمی فیزیک. ج. اول. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، 1388. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۰۱۰۱۶۵۰. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Adsorption»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ می ۲۰۱۲).