جایگاه زن در ایران باستان
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
پیشنهاد شده است که این مقاله یا بخش با زنان در ایران کهن ادغام گردد. (بحث). |
وضعیت قانونی و اجتماعی دوره ساسانیان مبنی بر احکام زند و اوستا بود. چند زنی نیز وجود داشت البته در عمل مردان کم بضاعت به طور کلی بیش از یک زن نداشتند. در این دوران رییس خانه (=کدگ خودای) از حق ریاست دودمان بهرهمند بود.[۱]
در بعضی مناطق زنان حایض موجب آلودگی و نجاست محیط به شمار میرفتند و دوران قاعدگی خود را به تنهایی در دخمههای مخصوصی میگذراندند و حق دست زدن به چیزی نداشتند چون تصور میشد آن را آلوده میکنند.
[ویرایش] زن در اوستا
[ویرایش] پانویس
- ↑ بارتلمه، دادستان، ص ۸؛ حقوق ساسانی، ج ۱، ص ۳۱، ج ۲، ص ۲۱
