جایزه گنکور
جایزه گنکور (به فرانسوی: Prix Goncourt) جایزهای است ادبی که در پی وصیت ادموند دو گنکور به سال ۱۸۹۶ بنیان گذاشتهشد. مجمع ادبی گنکور به طور رسمی در سال ۱۹۰۲ میلادی تأسیس شد و نخستین دوره جایزه در روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۰۳ اعطا شد.
جایزه گنکور هر ساله نصیب «بهترین کتاب داستانی» میشود که طی «همان سال» منتشر شده باشد. بیشتر اوقات جایزه گنکور به یک رمان اعطا میشود.
اعضای آکادمی گنکور هر دوشنبه اول ماه در تالار مخصوص خود که در طبقه نخست رستوران دروان پاریس واقع شدهاست گرد هم جمع میشوند. به طور معمول برنده جایزه روز ۳ نوامبر پس از صرف ناهار مشخص میشود.
هر نویسنده در زندگی ادبی خود تنها یک بار برنده این جایزه میشود، در این میان رومن گری یک استثنا است: او یک بار در سال ۱۹۵۶ برای رمان ریشههای آسمان و یک بار در سال ۱۹۷۵ بابت رمان زندگی در برابر خود شیادانه و با نام مستعار امیل آژار برنده شد.
[ویرایش] فهرست برندگان جایزه گنکور
| سال | نویسنده | نام اثر | یادداشت |
|---|---|---|---|
| ۱۹۰۳ | ژان آنتوان نو | ||
| ۱۹۰۴ | لئون فرپیه | ||
| ۱۹۰۵ | کلود فارر | ||
| ۱۹۰۶ | ژروم تارو | ||
| ژان تارو | |||
| ۱۹۰۷ | امیل موزلی | ||
| ۱۹۱۱ | آلفونس دو شاتوبریان | ||
| ۱۹۱۶ | هانری باربوس | آتش | |
| ۱۹۱۸ | ژرژ دوهامل | تمدن | |
| ۱۹۱۹ | مارسل پروست | در جستجوی زمان از دسترفته | |
| ۱۹۳۳ | آندره مالرو | وضع بشر | |
| ۱۹۳۴ | روژه ورسل | ||
| ۱۹۳۶ | ماکرنس وان در مرش | قلب پاک | |
| ۱۹۳۷ | شارل پلیسنیه | ||
| ۱۹۳۸ | هانری ترویا | ||
| ۱۹۴۴ | السا تریوله | ||
| ۱۹۴۵ | ژان-لویی بوری | دهکده من در زمان آلمانها | |
| ۱۹۴۶ | ژان-ژاک گوتیه | ||
| ۱۹۴۷ | ژان-لوئی کورتیس | ||
| ۱۹۴۸ | موریس دروئون | ||
| ۱۹۴۹ | روبر مرل | ||
| ۱۹۵۱ | ژولین گراک | ||
| ۱۹۵۲ | بئاتریس بک | لئون مورن کشیش | |
| ۱۹۵۴ | سیمون دوبوار | ماندارینها | |
| ۱۹۵۶ | رومن گری | ریشههای آسمان | |
| ۱۹۷۵ | امیل آژار [۱] | رمان زندگی در برابر خود شیادانه | |
| ۱۹۷۸ | پاتریک مودیانو | ||
| ۱۹۸۴ | مارگریت دوراس | ||
| ۱۹۹۳ | امین معلوف | ||
| ۲۰۰۸ | عتیق رحیمی | سنگ صبور | |
| ۲۰۰۹ | ماری نادی | سه زن قوی | |
| ۲۰۱۰ | میشل ولبک | نقشه و قلمرو | |
| ۲۰11 | الکسیس جنی | هنر فرانسوی جنگ |
