جاگیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

جاگیر با جایگیر، در هندوستان در دوره فرمانروایان فارسی‌زبان چون گورکانیان، به زمین‌هایی گفته می‌شد که از سوی شاهان به فرمانروایان محلی یا سران لشکری و کشوری واگذار می‌شد تا به جای دستمزدهای ماهانه از درآمدهای این زمین‌ها بهره‌مند شوند.[۱]

به زمین‌های جاگیر به طور جمع، «جاگیرات» می‌گفتند و و فردی که جاگیر به وی واگذار شده با عنوان «جاگیردار» نامیده می‌شد.[۲]

جاگیر واژه‌ای فارسی است اما در ایران برای این مفهوم از واژه‌های چون تیول (از مغولی)، اقطاع (از عربی)، سیورغال (از مغولی) و دیگر واژه‌ها چون تیمار، زعامت، و خاص استفاده می‌کردند.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. دانشنامه جهان اسلام: سرواژه جاگیر (جایگیر).
  2. دانشنامه جهان اسلام: سرواژه جاگیر (جایگیر).
  3. دانشنامه جهان اسلام: سرواژه جاگیر (جایگیر).