تی‌سی‌ال

تاریخچه

زبان Tcl (مخفف Tool Command Language - زبان کنترل ابزار) حاصل تحقیقات John Ousterhout روی ابزارهای رایانه­ ای طراحی مدارهای الکتریکی در دانشگاه برکلی است. در این تحقیقات، Ousterhout و دانشجویانش مجبور بودند برای هریک از این ابزارها یک زبان کنترل جداگانه طراحی کنند، اما به دلیل توجه بیشتر به خود ابزار (و نه زبان)، ابزارها عموما دارای زبان­های کنترل ضعیفی بودند. در پاییز سال ۱۹۸۷، در آزمایشگاه شرکت DEC، این ایده به ذهن Ousterhout رسید که یک زبان فرمان قابل جاسازی(Emdeddable Command Language) طراحی کند. یک زبان مفسری (Interpreted) خوب که بتواند به عنوان یک بسته کتابخانه‌ای در برنامه ­های گوناگون استفاده شود. هدف این بود که مفسر زبان مجموعه‌ای از امکانات اولیه را (مانند متغیرها و ساختارهای کنترلی) فراهم آورد و هر یک از ابزارهای استفاده کننده از آن بتوانند ویژگی­های مورد نظر خود را به آن اضافه کنند. Ousterhout در سال ۱۹۸۸ پس از بازگشت از آزمایشگاه DEC، کار بر روی Tcl را شروع کرد و نخستین نسخه آن را در یک متن پرداز (Text Editor) گرافیکی به کار گرفت. در ابتدا این کار فقط جنبه تحقیقاتی داشت و Ousterhout گمان نمی­کرد دیگران هم به استقاده از آن علاقه مند باشند.

فلسفه زبان[۱]

نیاز به امکان جاسازی (Embeddability) قابلیت ویژه زبان Tcl است و به گفته Ousterhout باعث می­شود که اهداف زیر برای زبان در نظر گرفته شود:

۱.زبان باید گسترش پذیر(extensible) باشد: افزودن امکانات جدید به زبان توسط سایر افراد باید به آسانی امکان پذیر باشد و امکانات اضافه شده باید چنان باشند که انگار جزئی از خود زبان هستند(طبیعی باشند، نه این که با استفاده از اعمال پیچیده­ای به مقصود برسند).

۲.زبان باید ساده و عمومی باشد، تا بتواند به آسانی با برنامه­های گوناگون کار کند و امکاناتی را که این برنامه­ها می­توانند به زبان اضافه کنند محدود نکند.

۳.زبان باید امکانات خوبی برای ادغام داشته باشد، زیرا امکانات مهم­تر زبان آن­هایی است که توسط برنامه استفاده کننده به زبان افزوده شده است و کار اصلی زبان ادغام (integration) و پیوند دادن آن­ها با یکدیگر است.

نوآوری ها[۱]

مهم­ترین نوآوری­های Tcl عبارتند از قابلیت جاسازی و آسانی تولید واسط کاربر گرافیکی. با ایجاد قابلیت جاسازی، مشکل بسیاری از افرادی که نیاز به یک زبان دارند، اما نمی­خواهند یک زبان کامل را از ابتدا طراحی کنند حل شده است. به دلیل آسانی جاسازی Tcl در سایر برنامه­ ها، استفاده از آن در اوایل دهه ۹۰ به سرعت رشد کرد. قابلیت دیگر Tcl، مجموعه ابزار Tk است که به عنوان گسترشی بر Tcl تولید شد و امکان ایجاد واسط کاربر گرافیکی با استفاده از ادغام مؤلفه(component)ها را به وسیله Tcl فراهم آورد. این قابلیت نیز به امکان استفاده از Tcl برای تولید برنامه­های بزرگ­تر و با واسط کاربر مناسب افزود و در کسترش استفاده از آن سهم به سزایی داشت.

کاربردها

برخی از کاربردهای Tcl به شرح زیر است[۱]:

• کاربردهای وب : از آن­جا که Tcl یک زبان رشته-محور است برای برنامه­های وبی مفید است. از نمونه برنامه­های وبی استفاده کننده از Tcl می­توان به AOLserver و TclHttpd اشاره کرد. به علاوه کتابخانه­های CGI برای Tcl موجود است که امکان استفاده از آن به عنوان یک زبان برنامه­ نویسی وب را فراهم می­کند.
• برنامه­های با واسط کاربر گرافیکی (GUI Desktop Applications): ابزار Tk برای ایجاد برنامه­های گرافیکی بسیار قدرتمند است. به علاوه این ابزار چند-سکویی (چندسکویی) است و بر روی [[لینوکس|Windows, [[Linux و Mac OS X قابل استفاده و اجراست.
• آزمایش و خودکارسازی : Tcl خود دارای یک چارچوب تست به نام tcltest است. به علاوه شرکت­هایی مانند Oracle, Sybase و Cisco میلیون­ها خط کد Tcl برای تست محصولات خود دارند.
• پایگاه­های داده: Tcl دارای گسترش­هایی برای کار با پایگاه­های داده گوناگون مانند MySQL, Sybase, PostgreSQL, Oracle و Berkeley DB می­باشد. هم­چنین بسته­های wrapper ای وجود دارند که یک واسط واحد برای چند نوع پایگاه داده فراهم می­کنند.
• توسعه نهفته (Embedded Development) : استفاده از Tcl به علت قابلیت ادغام بالای آن، هم در محصولات سخت­افزاری مانند محصولات Cisco و هم در محصولات نرم­ افزاری مانند نرم­ افزارهای طراحی به کمک رایانه (CAD) و خودکارسازی طراحی الکترونیکی (EDA) رایج است. ابزار شبیه سازی Modelsim یکی از ابزارهایی است که با زبان Tcl کار می­کند.

علاوه بر کابردهای فوق، کاربردهای دیگر تحقیقاتی از Tcl نیز مشاهده شده است. به عنوان مثال در سیستم­های رباتیک از زبان Tcl استفاده شده است[4]. هم­چنین این زبان در توسعه سریع نرم­ افزار (Rapid Application Development) نیز استفاده شده است[۵].

بررسی زبان شناختی(ساختار و نحو زبان)

برنامه­های Tcl تشکیل شده­ اند از دستورهایی که با semicolon یا با رفتن به خط جدید (newline) از هم جدا شده­ اند. هر دستور از تعدادی کلمه تشکیل شده­ است که با فاصله از هم جدا شده اند. همهٔ دستورات Tcl مقدار برمی­گردانند. اگر برگرداندن مقدار برای دستوری معنا نداشته باشد، یک رشته­ ی تهی برمی­گرداند.

متغیرها

در Tcl نیازی به تعریف متغیر نیست. هر متغیری در اولین دفعه استفاده آن، تعریف می­شود. هم­چنین متغیرها در Tcl دارای نوع نیستند. هر متغیری می‌تواند هر مقداری بگیرد[۱]. البته می­توان با استفاده از دستور variable اقدام به تعریف متغیر در یک فضای نام (علوم رایانه) کرد[۳]. با استفاده از دستور set می‌توان مقادیر را در متغیرها ذخیره و از آنها بازیابی نمود. برای ذخیره :

set x ۳۲
</souce>
 
برای خواندن مقدار :
<source lang="tcl">
set x

برای استفاده از مقادیر یک متغیر از روش «جایگذاری متغیر» به شکل زیر استفاده می­شود:

expr $x+۳

این دستور مقدار x+۳ را برمی­گرداند. هنگامی که یک علامت دلار در عبارت ظاهر می­شود، Tcl حروف و اعداد پس از آن را به عنوان نام متغیر تعبیر می‌کند و مقدار آن متغیر را به جای نام آن می­گذارد[۱].

جایگذاری متغیر را می­توان برای همه کلمه­های یک دستور Tcl، مستقل از این که آن کلمه یک نام دستور و یا یک آرگومان است، به کار برد. مثلا عبارات زیر معادل عبارات قبلی است :

set a expr
set x ۳۲
$a $x+۳

ساختارهای کنترلی

Tcl مجموعه کاملی از دستورات کنترلی شامل دستورات اجرای شرطی، دستورات حلقه و دستورات زیربرنامه­ ای را دارد. دستورهای کنترلی Tcl دستوراتی عادی هستند که به عنوان آرگومان، اسکریپت­های Tcl می­گیرند[۱].به عنوان مثال دستور proc که برای تعریف زیربرنامه به کار می­رود، سه آرگومان می­گیرد : نام زیربرنامه، لیست نام پارامترهای آن، و بدنه زیربرنامه که یک اسکریپت Tcl است:

proc power {base p} {
    set result 1
    while {$p> ۰} {
        set result [expr $result * $base]
        set p [expr $p - ۱]
    }
    return $result
}

مشابها دستور while که در بالا مشاهده می­شود، یک دستور Tcl است که دو آرگومان می­گیرد : یک عبارت که همان عبارت شرط است و یک بدنه که یک اسکریپت Tcl است.

از این زیربرنامه می­توان به شکل زیر استفاده کرد :

power 2 6
power ۱٫۱۵ ۵

دستورها و عبارت‌ها

همه­ی امکانات اساسی Tcl به وسیله دستورها نمایش داده می­شوند.حتی عبارات نیز به وسیله اجرای دستورات و به عنوان خروجی آن­ها محاسبه می­شوند. قالب معمول دستورهای Tcl به شکل زیر است [۲] :

command arg1 arg2 arg۳ …...

دستورهای Tcl به سه دسته تقسیم می­شوند [۱]:

۱.دستورهای توکار (built-in commands) : این دستورهای به وسیله مفسر Tcl فراهم می­شوند و در همه برنامه­های Tcl قابل استفاده اند. دستورهای proc,while,set و return که در مثال­های بالا آمده اند نمونه­ هایی از این دستورات هستند.

۲.دستورهایی که به وسیله امکان گسترش (Extension mechanism) زبانTcl به آن اضافه می­شوند. می­توان به وسیله توابعی که کتابخانه Tcl فراهم می­کند، نام یک دستور و زیربرنامه اجرا کننده­ ی آن (به زبان C و ++C) را به مفسر Tcl اطلاع داد. پس از این کار هر کجا که آن نام در اسکریپت Tcl ظاهر شود، مفسر همان تابع معرفی شده (به زبان C) را برای اجرای دستور فراخوانی می­کند. دستورات توکار Tcl نیز به همین روش پیاده­ سازی شده­ اند.

۳.زیربرنامه­های تعریف شده به وسیله دستور proc: به طور کلی از extension برای پیاده­ سازی دستورهای سطح پایین و از proc برای پیاده­سازی دستورهای سطح بالا که نوشتن آن­ها به Tcl آسان­تر است استفاده می­شود.

چنانکه گفته شد عبارات در Tcl به وسیله اجرای دستور ارزیابی می­شوند. به عبارت دیگر مفسر Tcl خود عبارات را ارزیابی نمی­کند، بلکه تنها عمل دسته­ بندی آرگومان­ها، جایگذاری مقادیر و فراخوانی دستور را انجام می­دهد. به همین دلیل در Tcl از دستور expr برای ارزیابی عبارات ریاضی استفاده می­شود[۲].

دستور expr با آرگومان­های خود به شکل عبارت ریاضی برخورد می­کند[۱].این دستور با عبارات ریاضی، شامل اعداد صحیح، اعشاری و مقادیر منطقی (boolean) سر و کار دارد. قواعد حاکم بر عبارات expr همان است که بر عبارات در زبانC حاکم است[۲]. به علاوه دستور expr برخی توابع اولیه ریاضی را نیز پشتیبانی می­کند. به عنوان مثال [۲] :

set len [expr [string length foobar ] ]

که مقدار طول رشته foobar را (که برابر با۶ است) محاسبه می‌کند و :

set pi [expr {۲*asin(۱٫۰)}]

که مقدار عدد pi را محاسبه می­کند.

زبان Tcl مقادیر درون علامت نقل قول ( ” ” ) را ارزیابی و به جای عبارات درون آن مقادیر لازم را قرار می­دهد. به قراردادن یک عبارت در آکولاد ( { } ) می­توان از این کار جلوگیری کرد :

set name Ali
”My name is $name”
{“My name is $name”}

دستور دوم مقدار My name is Ali را برمی‌گرداند در حالی که دستور سوم مقدار My name is $name را برمی­گرداند.

رشته ها[۲]

رشته­ها واحد اساسی داده در Tcl هستند و به همین دلیل است که دستورات زیادی برای کار با آن­ها وجود دارد.

دستور string مجموعه­ ای است از عملیات قابل انجام بر روی رشته­ها. نمونه­ ای از این عمل را در مثال بالا در بحث عبارت­ها مشاهده می­کنیم. اولین آرگومان این دستور نام عملی است که باید انجام گیرد. برخی از اعمال مجاز عبارتند از :

bytelength, compare, equal, first, index, is, last, length, map, match, range, repeat, replace, tolower, totitle, toupper,
 trim, trimleft, trimright, wordend, wordstart

Tcl امکاناتی را برای کار با اندیس­ها در رشته­ها فراهم می­کند. کاراکترها در رشته از ۰ شمرده می­شوند. به عنوان مثال دستور زیر کاراکترهای سوم تا آخر رشته با نام name را برمی­گرداند. مثلا اگر name حاوی مقدار ahmadi باشد:

string range $name 3 end

مقدار adi را برمی­گرداند.

برخی از اندیس­های قابل استفاده در این دستورات عبارتند از:

first, last, wordstart, wordend

هم­چنین دستور string امکاناتی را برای بررسی تطابق یک رشته با یک رشته دیگر و نیز تعلق یک رشته به یک کلاس خاص (مثلا عدد بودن محتویات یک رشته) فراهم می­کند.

Tcl هم­چنین دستوراتی مانند append, scan, format, binary را برای عملیات پیشرفته روی رشته­ها فراهم می­کند.

توضیحات (Comments)

در زبان Tcl از علامت # برای مشخص کردن توضیحات برنامه استفاده می­شود. هر توضیح یک خط را اشغال می­کند. برای توضیحات چند خطی می­توان از قراردادن \ در پایان هر یک از خطوط استفاده کرد[۲]. در زیر مثال­هایی از توضیحات Tcl مشاهده می­شود.

# This is a simpel line of comment
#This is a line of comment \
and here is the rest of the line above

لیست‌ها

یکی از قابلیت­ها در زبان Tcl، امکان کار با لیست­هاست. برخی از دستورهای کار با لیست­ها عبارتند از[۲] :

list, lindex, llength, lrange, lappend, linsert, lsearch, lreplace, …

لیست­ها در Tcl دارای دو کاربرد عمده هستند [۳]:

۱.استفاده در دستور کنترلی foreach

2.ساخت پویای اجزای یک دستور Tcl برای اجرای آن در آینده به وسیله دستور eval

البته لیست­ها وسیله مناسبی برای ساخت داده­ساختارهای پیچیده در Tcl نیستند و برای چنین کاری استفاده از آرایه­ها مناسب­تر است [۲]. یک نمونه از کاربرد دستورهای لیست در Tcl در زیر آمده است[۳]:

٪ set c۱ {Bob Carol}
Bob Carol
٪ set c۲ [list Ted Alice]
Ted Alice
٪ set Party۱ [list $c۱ $c۲]
{Bob Carol} {Ted Alice}
٪ set Party۲ [concat $c۱ $c۲]
Bob Carol Ted Alice
٪ linsert $Party1 1 Richard
{Bob Carol} Richard {Ted Alice}
٪

آرایه‌ها

آرایه یک متغیر Tcl با اندیس­های رشته­ ای است. می­توان به اندیس به چشم کلید و به آرایه به دید مجموعه­ ای از عناصر که به وسیله کیلد قابل شناسایی هستند نگریست[۲]. از این نظر، می­توان گفت آرایه­های Tcl مانند Hashها در زبان Perl هستند [۳]. قابلیت انعطاف آرایه­ها آن‌ها را به ابزاری مهم برای برنامه نویسی در Tcl تبدیل می‌کند. یکی از استفاده­های مهم آرایه­ها در Tcl ایجاد داده­ساختارهای پیچیده است که در زبان­هایی مثل C و Pascal به وسیله مفاهیمی مانند struct و record تعریف می­شوند[۲].

در زیر نمونه­ای از کاربرد آرایه­ها در Tcl دیده می­شود[۳]:

٪ set People(friend) Tom
Tom
٪ set People(spouse) Marcia
Marcia
٪ set People(boss) Jack
Jack
٪ array names People
friend boss spouse
٪ set Person $People(friend)
Tom
٪ array get People
friend Tom boss Jack spouse Marcia
٪ set People(friend) \
[concat $People(friend) Bob]
Tom Bob
٪ set Person $People(friend)
Tom Bob
٪

زیربرنامه‌ها و محدوده‌ها

چنانکه گفته شد زیربرنامه­ها امکان کپسوله­سازی (encapsulation) دستورات در قالب یک دستور را فراهم می­کنند. زیربرنامه­ها هم­چنین یک محدوده(scope) محلی برای متغیرها ایجاد می­کنند[۲].

در آغاز، Tcl دارای یک محدوده سراسری (global) برای متغیرها، محدوده‌های محلی درون زیربرنامه­ها و یک محدوده سراسری برای زیربرنامه­ها بود. از Tcl ۸٫۰ به بعد محدوده-نام‌ها به Tcl اضافه شد که محدوده جدیدی برای زیربرنامه­ها و متغیرهای سراسری به وجود می­آورد.نکته دیگر آن­که زیربرنامه­ها و متغیرها دارای محدوده-نام­های جدا هستند بنابراین می­توان بدون ایجاد مشکل، متغیر و زیربرنامه هم­نام داشت[۲]. متغیرهای تعریف شده در هر زیربرنامه، تنها در همان زیربرنامه قابل دسترسی و استقاده هستند. به علاوه متغیرهای سراسری در حالت عادی در برنامه­ها قابل استفاده نیستند و برای استفاده از آن­ها باید به شکل صریح (explicit) و با استفاده از دستور global آن­ها را به سیستم معرفی کرد. هم­چنین متغیرهای تعریف شده در بلوک­های بالاتر نیز به حالت عادی در بلوک درونی­تر قابل استفاده نیستند و باید به وسیله دستور upvar آن­ها را به سیستم معرفی کرد[۳].

نمونه­هایی دیگر از تعریف زیربرنامه­ها، به همراه شیوه استفاده از دستور upvar در زیر آمده است[۲]:

proc RandomInit { seed } {
   global randomSeed
   set randomSeed $seed
}
proc Random {} {
   global randomSeed
   set randomSeed [expr ($randomSeed*۹۳۰۱ + ۴۹۲۹۷) ٪ ۲۳۳۲۸۰]
   return [expr $randomSeed/double(۲۳۳۲۸۰)]
}
proc RandomRange { range } {
   expr int([Random]*$range)
}

که حاصل اجرای آن به این صورت است :

RandomInit [pid]
=> ۵۰۴۹
Random
=> ۰٫۵۱۷۶۸۶۸۹۹۸۶۳
Random
=> ۰٫۲۱۷۱۷۶۷۸۳۲۶۵
RandomRange ۱۰۰
=> ۱۷

به عنوان نمونه­ای از استقاده از دستور upvar می­توان به پیاده­سازی پشته با استفاده از لیست اشاره کرد[۲]:

proc Push { stack value } {
   upvar $stack list
   lappend list $value
}
proc Pop { stack } {
   upvar $stack list
   set value [lindex $list end]
   set list [lrange $list ۰ [expr [llength $list]-۲]]
   return $value
}

که در آن stack$ حاوی نام متغیر لیست دارای اطلاعات stack است که در بیرون از محدوده زیربرنامه قرار دارد و به عنوان پارامتر به برنامه فرستاده و تبدیل به یک متغیر قابل استفاده در زیربرنامه شده است.

سایر امکانات[۲]

از جمله سایر امکاناتی که زبان Tcl فراهم می­کند می­توان به موارد زیر اشاره کرد:

• عبارات منظم (Regular Expressions)
• کتابخانه­ها و بسته­های(Packages) اسکریپتی
• انعکاس (Reflection) و اشکال­زدایی
• محدوده-نام‌ها (Namespaces)
• ترجمه (Internationalization)
• برنامه سازی رویداد-محور(Event-driven Programming)
• برنامه­سازی با سوکت ها
• برای اطلاع بیشتر در این موارد می­توان به [۲] مراجعه کرد.

نمونه برنامه­های کامل Tcl

در زیر نمونه­هایی از برنامه­های کامل Tcl آورده شده است. نمونه اول یک اسکریپت کنترلی برای برنامه شبیه­سازی Modelsim است و دستورهای افزوده شده به Tcl توسط برنامه Modelsim در آن به خوبی مشهود است:

# Copy Test Bench Files to the appropriate place
# $testAddr is the address of the simulation files
# $benchAddr is the address of the test bench directory
set benchRoot $۱
set testRoot $۲
 
set testsAddr $۳
 
set benchName $۴
set testName $۵
 
# The address in which results should be put
set destAddr $benchRoot
 
#Copy test bench specified on command line
file delete -force $testRoot/tsource
file copy -force $benchRoot/$benchName $testRoot/tsource
# Run the simulation
vsim -voptargs=+acc work.tbleon
# Add the processor's pinout signals
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/resetn 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/clk 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/pllref 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/plllock 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/errorn 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/address
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/data
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/ramsn
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/ramoen
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/rwen
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/romsn
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/iosn 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/oen 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/read 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/writen 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/brdyn 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/bexcn 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdcke
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdcsn
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdwen 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdrasn 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdcasn 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sddqm
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdclk 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sa
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sd
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/pio
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/wdogn 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsuen 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsutx 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsurx 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsubre 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsuact 
add wave sim:/tbleon/tb/p۰/leon۰/test 
# To continue script execution
onbreak {
resume
}
# First run
run -all
# Set onbreak to its default value
onbreak ""
# Open dataset as gold for comparison
dataset open $benchRoot/$benchName/gold.wlf
echo Golden Version Opened for comparison!
# Starting Compare
compare start gold sim
# Add signals for comparison
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/resetn 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/clk 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/pllref 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/plllock 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/errorn 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/address
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/data
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/ramsn
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/ramoen
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/rwen
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/romsn
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/iosn 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/oen 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/read 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/writen 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/brdyn 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/bexcn 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdcke
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdcsn
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdwen 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdrasn 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdcasn 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sddqm
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sdclk 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sa
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/sd
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/pio
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/wdogn 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsuen 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsutx 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsurx 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsubre 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/dsuact 
compare add gold:/tbleon/tb/p۰/leon۰/test 
#compare add -r gold:/*
# Running compare
compare run
# Saving comparison and differences
compare saverules $destAddr/$testName-$benchName-comprules.sav
 
onerror {
        echo Hurray! No Differences Found!!;
        resume
}
 
compare savediffs $destAddr/$testName-$benchName-compdiffs.sav
echo Comparison complete!
#Goodbye!
quit -sim;
dataset close gold

نمونه دوم یک برنامه ping ساده است که در محیط لینوکس اجرا می­شود[۶]:

#!/usr/local/bin/wish -f
# Ping example #۱
frame .buttons -borderwidth 10
pack .buttons -side top -fill x
 
button .buttons.quit -text Quit -command exit
button .buttons.ping -text Ping -command Ping
pack .buttons.quit .buttons.ping -side right
 
frame .f ; pack .f -side top
label .f.l -text Host:
entry .f.host -width ۲۰ -relief sunken
pack .f.l .f.host -side left
 
text .log -width ۶۰ -height ۱۰ -bd ۲ -relief raised
pack .log -side top 
 
proc Ping {} {
    set hostname [.f.host get]
    catch {exec /usr/sbin/ping $hostname} result
    .log insert end $result
    .log insert end \n
}

به عنوان نمونه­ای دیگر می­توان برنامه تبدیل فایل­های Dos به Unix را مشاهده کرد[۱]:

#!/usr/local/bin/tclsh
# Dos2Unix
# Convert a file to Unix-style line endings
# If the file is a directory, then recursively
# convert all the files in the directory and below.
## Arguments
# f The name of a file or directory.
## Side Effects:
# Rewrites the file to have LF line-endings
 
proc Dos2Unix {f} {
    puts $f
    if {[file isdirectory $f]} {
        foreach g [glob [file join $f *]] {
            Dos2Unix $g
        }
    } else {
        set in [open $f]
        set out [open $f.new w]
        fconfigure $out -translation lf
        puts -nonewline $out [read $in]
        close $out
        close $in
        file rename -force $f.new $f
    }
}
# Process each command-line argument
 
foreach f $argv {
    Dos2Unix $f
}

منابع

[۱] ----, About Tcl, http://www.tcl.tk/about, AT=۷ June ۲۰۰۹

[۲] Brent Welch, Practical Programming in Tcl and Tk (۳rd Edition) , PrenticeHall, ۱۹۹۹

[۳] Brian Bilbrey, Tcl/Tk quick start, IBM developerWorks, http://www.ibm.com/developerworks/edu/l-dw-linuxtcl-i.html, ۲۰۰۱

[۴] A.C.Leite, F.C.Lizarralde, Application of Tcl/Tk for a robotic system, 13th Annual Tcl/Tk conference, October ۲۰۰۶

[۵] Rapid Application Development Using the Tcl/Tk Language, IEEE, 1996, accelconf.web.cern.ch/AccelConf/p۹۵/ARTICLES /MPR/MPR02.pdf

[۶] Yifan Tang, Scripts and Utilities (Tcl/Tk lecture, Course : cs300) , University of Tennessee, Department of Computer Science,Fall ۲۰۰۲