تک‌پایه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک تک پایه در حالت بسته

تک‌پایه وسیله‌ای است که دوربین عکاسی به آن متصل می‌شود و لرزش را تا حدی از بین می‌برد. ساختمان تک‌پایه، همانند ساختمان پایه در سه پایه‌ها، تلسکوپی است و ارتفاع دوربینی را که توسط یک پیچ به سر سه پایه متصل می‌شود نسبت به زمین افزایش یا کاهش می‌دهد. در قسمت سر آن در مدلهای پیشرفته‌تر چندین بخش مفصلی متحرک وجود دارد. یکی از استفاده‌های اصلی تک پایه‌ها، تحمل وزن دوربین و لنز است. این مسئله زمانی کاربرد دارد که قرار باشد مدت عکاسی طولانی شود و نیاز به تغییر دادن دائمی دوربین نیز وجود داشته باشد. [۱] از تک پایه‌ها در عکاسی حیات‌وحش، عکاسی ورزشی، عکاسی از موزه‌ها و هنگامی که چرخش سریع دوربین در جهت افقی برای عکاسی مورد نیاز است، مانند ثبت عکس‌های پنینگ، بیشتر استفاده می‌شود. [۲] به طور کلی می‌توان موارد زیر را به عنوان برتری آنها نسبت به سه پایه‌ها بیان نمود:

  • سبکتر و جابجایی راحت‌تر به نسبت سه پایه‌ها.
  • زودتر و سریع‌تر از سه پایه‌ها باز می‌شوند
  • در مکان‌هایی که استفاده از سه پایه سخت یا غیر ممکن است، می‌توان از آن‌ها استفاده کرد (مانند: زمینهای ناهموار یا میان جمعیت و...)
  • توانایی انعطاف و حرکت دوربین درجهات مختلف را بیشتر فراهم می‌کنند.

البته برای ثبت عکس‌های با بیشترین کیفیت ممکن، یا عکاسی‌های نیازمند نوردهی بالا (عکاسی در نور کم)، یا برای ثبت عکس‌هایی با نوردهی‌های متفاوت از سوژه‌ای ثابت، بازهم بیشتر عکاسان به سراغ سه پایه‌ها می‌روند[۳][۴] ولی لازم به ذکر است که تک پایه‌ها را نیز مانند سه پایه‌ها می‌توان ثابت بر روی زمین قرار داد، که این کار توسط قطعه‌ای جانبی با عنوان ثابت‌کننده انجام می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منبع[ویرایش]

  1. نادر خرمی راد، راهنمای عکاسی دیجیتال، ۷۱.
  2. «Steve's DIGICAMS». بازبینی‌شده در ۲۴/۰۱/۲۰۱۲. 
  3. «Outdoor Eyes Xtreme». بازبینی‌شده در ۲۴/۰۱/۲۰۱۲. 
  4. «Light Stalking». بازبینی‌شده در ۲۴/۰۱/۲۰۱۲.