تکیه‌گاه (ریاضی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در ریاضی، تکیه گاه یک تابع مجموعه ای از نقاط است که تابع به ازای آنها صفر نباشد. اگر تابع روی یک فضای توپولوژیک تعریف شده باشد آنوقت تکیه گاه تابع، بستار (یا closure) مجموعه ای از نقاط است که تابع به ازای آنها صفر نباشد. این مفهوم بطور گسترده ای در آنالیز ریاضی استفاده می شود. و نقش مهمی در انواع مختلف تئوری های دوگانگی (duality) در ریاضیات دارد.