تکنیک مدلسازی شی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تکنیک مدلسازی شی (به انگلیسی: Object-Modeling Technique) یا OMT، یک زبان مدلسازی شی برای طراحی و مدلسازی نرم افزار است. این تکنیک در حدود سال ۱۹۹۱ توسط رمباف، بلاها، پرمرلانی، ادی و لورنسن به عنوان شیوهای برای توسعه سیستمهای شی گرا و پشتیبانی از برنامه نویسی شی گرا به وجود آمد.
OMT به عنوان دیدگاهی در تولید نرم افزار بوجود آمد. اهداف مدلسازی بنا به رمباف(۱۹۹۱) [۱] عبارتند از:[۲]
- آزمودن موجودیتهای فیزیکی پیش از ساختن آنها (شبیه سازی)
- ارتباطات با مشتری
- مصور سازی (شیوه دیگری برای نمایش اطلاعات)، و
- کاهش پیچیدگی
OMT سه گونه مدل اصلی را پیشنهاد میکند:
- مدل شی : مدل شی نمایشگر پایدارترین پدیده ایستا در دامنه مدل شدهاست.[۳] مفاهیم اصلی مدل کلاسها، رابطهها، خصوصیات و عملیات هستند. اجتماع و تعمیم (با وراثت چندگانه) روابط از پیش تعریف شدهاند.[۲]
- مدل پویا : مدل پویا نمایشگر یک دیدگاه حالت/گذار (State/Transition) به مدل است. مفاهیم اصلی آن وضعیتها، گذار بین وضعیتها و رویدادهایی است که باعث وقوع گذار و انتفال حالت میشوند. تعمیم وتجمیع روابط ازپیش تعریف شدهاند.[۲]
- مدل کارکردی : مدل کارکردی چشم اندازی فرآیندی به مدل داردو تقریبا با نمودارهای جریان داده متناظر است. مفاهیم اصلی فرآیند، ذخیره داده، جریان داده و کنش گر(Actor)ها هستند.[۲]
OMT جد یو ام ال محسوب میشود. بسیاری از عناصر مدلسازی OMT با یو ام ال مشترکند.
منابع [ویرایش]
مطالعه بیشتر [ویرایش]
- James Rumbaugh، Michael Blaha، William Premerlani، Frederick Eddy، William Lorensen (۱۹۹۰). Object-Oriented Modeling and Design. Prentice Hall. ISBN ۰-۱۳-۶۲۹۸۴۱-۹
- Terri Quatrani، Michael Jesse Chonoles (۱۹۹۶). Succeeding With the Booch and OMT Methods: A Practical Approach. Addison Wesley. ISBN ۰-۸۰۵۳-۲۲۷۹-۵
