تکرارگر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک تکرارگر بی‌سیم.

«تکرارگر» (repeater) تجهیزی الکترونیکی است که سیگنالی را دریافت کرده و آن را با سطح دامنه بالاتر، انرژی بیشتر و یا به سمت دیگر یک مانع ارسال می‌کند. بدین ترتیب می‌توان سیگنال را بدون کاستی به فواصل دورتری فرستاد تا مناطق بیشتری را پوشش دهد.

در شبکه[ویرایش]

این وسیله حداکثر فاصله‌ای را که یک کابل شبکه محلی می‌تواند گسترده شود افزایش دهد. استفاده از یک تکرارگر یک شبکه محلی را به دو قسمت تقسیم نمی‌کند و شبکه تقابلی نمی‌سازد. از آنجا که تکرارگرها با سیگنال‌های فیزیکی واقعی سروکار دارند و در جهت تفسیر داده‌ای که انتقال می‌دهند تلاشی نمی‌کنند، این تجهیزات در «لایه فیزیکی» یعنی اولین لایه از «مدل مرجع OSI» عمل می‌کنند.

کاربرد ها[ویرایش]

تکرارگر ها برد یک سیگنال را با دوباره ارسال کردن آن افزایش می دهند. برای یک سیگنال سیمی، از تقویت کننده الکترونیکی استفاده می شود. تکرارگر دیجیتال (به انگلیسی: Digipeater) (از آمیختن دو واژه ی Digital و repeater) در رادیوی آماتور استفاده می شود.

فواید[ویرایش]

  • گسترش یک شبکه در یک منطقه ی بزرگتر را آسان می کند.
  • ارتباط میان روش های مختلف ارسال داده را امکان پذیر می کند (برای نمونه فیبر نوری، UTF، کابل هم محور)

زیان ها[ویرایش]

  • برای جلوگیری از اذدحام نمیتوان ترافیک را محدود کرد.
  • تکرارگر ها را نمیتوان در شبکه های دارای ساختارهای متفاوت استفاده کرد.

منابع[ویرایش]

  • زاکر، کریک، قاسم زاده، لیلی. راهنمای جامع شبکه. چاپ دوم. تهران: سینا تصویر، ۱۳۸۷. ISBN ۹۷۸-۹۶۴-۸۲۳۰-۰۰-۰
  • کتاب شبکه‌های کامپیوتری [۱]