تکامل‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تکامل‌گرایی یا تطورگرایی، نخسیتن نظریه کلاسیک در انسان شناسی دانشگاهی می باشد که در قرن نوزده و تا اوایل قرن بیستم میلادی، نظریه مسلط در علوم انسانی به طور عام و در انسان شناسی به طور خاص به شمار می رفت.[۱]

سرچشمه[ویرایش]

این نظریه سرچشمه خود را از علوم زیستی از یک سو و از الهیات از سوی دیگر می گرفت.[۲]

محوریت[ویرایش]

محور اساسی تکامل‌گرایی بر این اصل استوار است که هر پدیده فرهنگی را باید حاصل زنجیره ای طولانی از تغییرات آن در طول یک خط زمانی و مکانی در نظر گرفت. این تغییرات به باور تکامل گرایان، عمدتاً به دلیل نیاز به انطباق پدیده با محیط برای بقاء انجام می پذیرد و هر پدیده یا موجودی که بهتر بتواند این انطباق را انجام دهد، از شانس بقای بیشتری برخوردار خواهد بود. [۳]

وضعیت کنونی[ویرایش]

امروزه هر چند تکامل‌گرایی در قالب نوتکامل‌گرایی و انسان شناسی محیط شناختی حفظ شده است اما تغییراتی اساسی در رویکرد آن مشاهده می شود که مهم ترین آنها پرهیز از جبرگرایی و داروینیسم اجتماعی، اهمیت دادن هر چه بیشتر به فرایندهای مبادله با محیط، چند خطی دیدن و لحاظ نمودن ساختارهای ژنتیک و بسیار خرد از یک سو و زیست بوم ها و ساختارهای کلان از دیگر سو می باشد. [۴]

نمایندگان تکامل‌گرایی[ویرایش]

مهم ترین نمایندگان تاریخی تکامل‌گرایی پس از داروین در حوزه علوم طبیعی، در انسان شناسی جیمز فریزر و ادوارد برنت تایلور در بریتانیا و امیل دورکیم و مارسل موس در فرانسه می باشند. در آمریکا این مکتب ابتدا با آثار هنری لوئیس مورگان پدیدار گشت.[۵]

منابع[ویرایش]