توسل به برتری فقر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فقرگرایی (برتری فقر) نقطه مقابل ثروت‌گرایی، به معنی آن است که کسی به صرف این که شخصی فقیر است، حق را به جانب او بدهد؛ یعنی گمان کند چون کسی فقیر است، پس نسبت به کس دیگری که ثروتمند است از حقانیت بیشتری برخوردار است. فقر و تنگدستی گوینده هیچ نقشی در اعتبار یا عدم اعتبار گفتار او ندارد. این مغالطه مبتنی بر این فرایند خطاست که در آن به جای اصل سخن و ادعای فرد به شخصیت آن فرد و مسأله فقر او توجه می‌شود. شاید این‌گونه استدلال پنهان ناشی از این پیش‌فرض باشد که کسی که از جمع‌آوری پول و ثروت خودداری می‌کند، به دنبال اهداف مادی نیست و این امر نشانه حقانیت اوست؛ اما ممکن است همین فرد دنبال جاه و مقام باشد و یا سعی در اعمال نفوذ و کسب قدرت و تأثیر بر اشخاص پیرامون خود داشته باشد. مثالی برای این مغالطه:

  • چه کسی می‌تواند او را دروغ‌گو بنامد و یا از پیروی‌اش سربپیچد، در حالی‌که او در خانه‌ای ساده و محقر زندگی می‌کند، سر و وضعش ساده است، و یک خودروی ارزان‌قیمت سوار می‌شود.

منابع[ویرایش]