توتیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

توتیا اکسید ناخالص فلز روی (روی اکسید) است. در گذشته از توتیا برای ساختن فلز برنج و همچنین درمان بیماری‌های چشم بهره می‌گرفتند.[۱]

در قدیم آن را سنگ سرمه نیز می‌گفتند و برای آن سه گونه قائل بودند: زرد، کبود و توتیای قلم که توتیای قلم کرمانی بهترین نوع آن بود. واژهٔ توتیا را عربی شده واژه فارسی دوده‌ها دانسته‌اند.[۲]

توتیا از اکتشافات ایرانیان بوده و بنابر گزارش مارکوپولو، روش استخراج آن به طریق تقطیر بخارحاصل از ذوب سنگ روی بر میله‌های فولادی سرد بوده‌است.[۳]


منبع[ویرایش]

  1. بر پایه داده‌هایی در دانشنامه اسلام
  2. دهخدا، توتیا
  3. عبدالحمید نیر نوری. سهم ایران در تمدن جهان. . بررسی‌های تاریخی ششم، ش. ۳۳ (مهر ۱۳۵۰): ۲۵۸.