توالت در ژاپن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
در یک نوع توالت بیدهٔ ژاپنی، افشانک توالت با فورانِ آب، مقعد را تمیز می‌کند
امکانات کنترلیِ توالت‌های مدرن در ژاپن

شکل توالت‌ها در ژاپن نسبت به سایر کشورهای توسعه‌یافته پیچیده‌تر است. دو نوع توالت در ژاپن وجود دارد؛[۱][۲] یک نوع آن توالت آسیایی است که بیشتر در توالت‌های همگانی کاربرد دارد (همانند توالت‌های اسلامی در ایران) و نوع دیگر توالت‌های غربی ازجمله «توالت سیفونی» و «توالت سرپایی» است که پس از جنگ جهانی دوم در ژاپن رواج پیدا کردند. نوع ویژهٔ توالت‌های غربی ساختِ ژاپن در خارج از ژاپن، بیدهٔ ژاپنی و در داخل ژاپن واشلت (ウォシュレット واشورتّو، به‌معنی آب‌شویَک) گفته می‌شود.[۳][۴][۵] با وجود فناوری بالای واشلت‌ها، به‌دلیل پیچدگی کارکرد و گیرِ فنی آن‌ها، کاربریِ این توالت‌ها در خارج از ژاپن چندان گسترش نیافته‌است. توالت‌ها در ژاپن برای همسویی با فرهنگ ویژهٔ این کشور تغییراتی یافته‌اند که باعث تفاوت‌هایی با توالت‌های دیگر کشورها شده‌است. از برتری و سودمندی توالت‌های ژاپنی می‌توان به امکانات بالا، صرفه‌جویی در مصرف آب و انرژی، و کاربری آسان‌تر برای سالمندان و افراد معلول اشاره کرد.

تاریخچه[ویرایش]

کاغذ توالت چوبی دورهٔ نارا، در پس‌زمینه کاغذ توالت جدید برای مقایسه

در دورهٔ «جومون» چاه مستراحی به‌شکل نعل اسب با فضای دایره‌ای‌شکل در میان آن ساخته می‌شد که در پیرامون آن توده‌های فضولات را قرار می‌دادند. در این توده‌ها ته‌نشست مدفوع ِ سگ و انسان تبدیل به کودِ سخت می‌شد.[۶] از این مکان‌ها به‌عنوان توالت استفاده می‌شده‌است. پیش از آن، در دورهٔ یایوئی از اولین سیستم‌های فاضلاب استفاده شد.[۷] این سیستم‌ها دربرگیرندهٔ چندین چاه بوده که گویا به توالت‌ها متصل بوده‌است. یک احتمال هم وجود دارد که در مراکز مذهبی در توالت‌ها از آب جاری نیز استفاده می‌کرده‌اند. چاه مستراح دیگری توسط فرهنگ‌شناسان در کاخ «فوجی وارا» در منطقهٔ «کاشیهارا» کشف شد.[۶] این توالت به‌صورت یک گودال روباز ساخته شده‌است. در دورهٔ تمدن نارا یک نوع سامانهٔ فاضلاب وجود داشت که دارای تعدادی آبراه با پهنای ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر بود که استفاده‌کننده به‌حالت نشسته و چمباتمه با قرار دادن پاهای خود در دو سوی آبراه از آن استفاده می‌کرده‌است. در این دوره از پوست چوبی به نام «چوگی» (ちゅうぎ)به‌عنوان کاغذ توالت استفاده می‌شده‌است.[۶][۸] پیش از آن از علف‌ها به‌عنوان کاغذ توالت استفاده می‌شد، اما در دورهٔ «ادو» کاغذ توالتی از جنس واشی (کاغذ سنتی ژاپن) جایگزین آن شد.[۹] در مناطق کوهستانی از برگ درختان به‌عنوان کاغذ توالت استفاده می‌شد.[۶]

در گذشته، در اغلب توالت‌ها از آب جاری استفاده می‌شد. یکی از اولین توالت‌های سیفونی در «دژ آکیتا» یافت شد که تاریخ آن به قرن هشتم میلادی بازمی‌گردد. این توالت دارای مجاری آب جداگانه است.[۶] ازنظر تاریخی، توالت‌های گودالی بیشتر مورد استفاده قرار می‌گرفت، زیرا راحت‌تر ساخته می‌شدند و از آن‌ها به عنوان منبع کود انسانی نیز استفاده می‌شد. آئین بودایی، که در کشور ژاپن طرفداران زیادی دارد، توصیهٔ اکیدی بر گیاه‌خواری برای مقابله با مصرف گوشت دام دارد. با این وجود، جانوران دریایی جایگاه خاصی در رژیم غذایی مردم ژاپن دارند. به‌علت گران بودن این مواد غذایی، تنها ثروتمندان از آن استفاده می‌کردند؛ درنتیجه، کود انسانیِ افراد ثروتمند با قیمت بالاتری به فروش می‌رفته‌است، زیرا آنان برنامهٔ غذایی بهتری داشتند.[۱۰] مدارک نشان می‌دهد که قوانین خاصی برای پاکسازی کانال‌های آب و فضولات توالت‌ها وجود داشته‌است.

زندانیان باید فاضلاب قصر وادارت دولتی را تمیز کنند. علاوه بر این، آن‌ها باید در صبحِ فردای یک شب بارانی، توالت‌های شرق و غرب را تمیز کنند. «مجموعه قوانین اداری ریو نو شوگه»

فروش کود انسانی پس از جنگ جهانی دوم کاهش پیدا کرد. این موضوع به دو دلیل بود؛ اولین علت آن به دلایل بهداشتی بود. دلیل دوم آن نیز گسترش استفاده از کود شیمیایی بود، به‌طوری‌که کود انسانی تنها یک درصد کل کودها را تشکیل می‌داد.[۱۱] وضعیت بهداشتیِ ژاپن در این مورد بهتر از مناطقی چون اروپا بود. زمانی که در ژاپن دفع فضولات رایج بود، در اروپا گاهی اوقات فاضلاب‌ها در خیابان‌ها رها می‌شد. اگر یک فرد اروپایی در زمان تمدن «ادو» وارد یک شهر ژاپن می‌شد به‌شدت شوکه می‌شد، چون شهری به آن تمیزی را تا آن زمان ندیده‌بود.[۱۲]

توالت سنتی یک ثروتمند ژاپنی در دورهٔ میجی

در اوکیناوا توالت‌ها به خوک‌دانی متصل بودند و خوک‌ها با کود انسانی تغذیه می‌شدند. این عمل در زمان حکومت آمریکایی‌ها پس از جنگ جهانی دوم ممنوع شد.[۱۳] در دورهٔ «آزوچی-مومویاما» (۱۵۶۸ تا ۱۶۰۰)، «شبکهٔ فاضلاب تایکو» در اطراف دژ اوزاکا ساخته شد. این شبکه همچنان موجود است و مورد استفاده قرار می‌گیرد. استفاده از سامانه‌های فاضلاب جدید در سال ۱۸۸۴ با راه‌اندازی نخستین مجرای فاضلاب ساخته‌شده از آجر و سرامیک در «کاندا» ی توکیو آغاز شد. پس از «زمین لرزه بزرگ کانتو» تأسیسات فاضلاب بیشتری ساخته شد تا از گسترش بیماری‌های واگیردار در زلزله‌های مشابه جلوگیری شود. پس از جنگ جهانی دوم تعداد زیادی سامانهٔ فاضلاب برای مقابله با افزایش میزان تولید و انباشت فضولات در شهرهای پرجمعیت ساخته شد. در سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۰٪ جمعیت کشور ژاپن به سامانهٔ فاضلاب متصل بودند.[۱۴] روز ملی فاضلاب ۱۰ سپتامبر است.[۱۵] در ابتدای قرن بیستم استفاده از توالت‌های غربی آغاز شد و پس از جنگ جهانی دوم و اشغال ژاپن توسط آمریکا گسترش پیدا کرد.[۳] در سال ۱۹۷۷ فروش توالت‌های غربی در ژاپن، بیش از فروش نوع سنتی شد. این توالت‌ها اغلب ساخت کشورهای سوییس و آمریکا بود. در سال ۱۹۸۰ شرکت «توتو» بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ سرویس‌های بهداشتیِ توالت «واشلت» را وارد بازار کرد.[۳] در حال حاضر، شرکت‌های ژاپنی، تولیدکنندهٔ پیشرفته‌ترین توالت‌ها در جهان هستند.[۱۶]

وجه تسمیه[ویرایش]

واژهٔ «تو-ئی-ر» (トイレ) مخفف واژهٔ توالت در زبان انگلیسی است[۱۷][۱۸] و این کلمه، هم به خودِ سرویس توالت و هم به اتاقی که سرویس توالت در آن قرار دارد اطلاق می‌شود.

کلمهٔ «اوته آرایی» (お手洗い: دستشویی) به سینک اتاق توالت گفته می‌شود[۱۸] و از کلمهٔ انگلیسی (لاوتوری: lavatory) گرفته شده‌است.[۱۹] همچنین کلمهٔ «کشوشیتسو» بر تابلوهای سردر ِ توالت‌های عمومی در فروشگاه‌ها و مراکز فروش نوشته شده‌است.

انواع توالت[ویرایش]

توالت سنتی[ویرایش]

یک توالت واشیکی همراه با کفش توالت؛ برروی کاغذ نوشته شده‌است: «لطفاً کمی جلوتر بنشینید.»

توالت سنتی ژاپن (واشیکی: 和式)، که به نام توالت آسیایی نیز شناخته می‌شود، همانند توالت در دیگر جاهای آسیاست.[۲۰] توالت سنتی، هم ازلحاظ ساختمان و هم ازنظر روش کاربری، با توالت‌های غربی متفاوت است. این نوع توالت همانند ظرف ادرار است که در کف اتاق نصب می‌شود. بیشتر توالت‌های سنتی در ژاپن از جنس سفال سفید ساخته می‌شوند. اما در قطارها از توالت‌هایی از جنس فولاد ضدزنگ استفاده می‌شود. این نوع توالت‌ها دارای کانال باریکی برای عبور فضولات، در مقایسه با توالت‌های غربی‌اند. همهٔ لوازم توالت، همچون منبع آب، لوله‌کشی، و سازوکار (مکانیسم) سیفون در این نوع توالت ممکن است با توالت‌های غربی یکسان باشد. سیفون توالت باعث می‌شود که آب، فضولات را با فشار از مجرای آب عبور دهد وآن را وارد سیستم فاضلاب کند، که مشابه این کار در توالت‌های غربی است. برحسب نوع توالت‌ها، منبع آب ممکن است کوچک (小) و یا بزرگ (大) باشد، که مقدار مصرفِ آب در هرکدام از آن‌ها متفاوت است. دو نوع از این توالت‌ها وجود دارد: یک نوع آن برروی سطح زمین قرار گرفته‌است و نوع دیگر حدود ۳۰ سانتیمتر از سطح زمین فاصله دارد.[۲۱] مردان از نوع دوم برای ادرار کردن به‌شکل ایستاده استفاده می‌کنند، اگرچه ممکن است در هردو نوع توالت این کار صورت گیرد. روش استفاده از این توالت درمورد ادرار کردن یا تخلیهٔ مدفوع تفاوتی ندارد. در ابتدا استفاده‌کننده باید روی توالت قرار گیرد، شلوار خود را پایین بکشد (درمورد دامن، بالا آوردن) و لباس خود را تا زانو بالا بیاورد و سپس به‌شکل چمباتمه برروی حفرهٔ توالت قرار گیرد. استفاده‌کننده، تا جایی که می‌تواند، باید به سطح توالت نزدیک شود. اگر افراد در فاصلهٔ دوری قرار گیرند، ممکن است فضولات از سطح لبهٔ توالت بر روی کف اتاق ریخته شود؛ به همین دلیل، در داخل برخی از توالت‌های عمومی این جمله نوشته شده‌است: «لطفاً یک قدم جلوتر»، و این در هنگام تخلیهٔ شکم و حفظ تعادل اهمیت خاصی دارد.[۲] برخی افراد تازه‌وارد و خارجیان، برای حفظ تعادل، به قسمت لوله‌کشی توالت تکیه می‌کنند. اگر سامانهٔ لوله‌کشی روکار نباشد و یا به‌اندازهٔ کافی محکم نباشد، دستگیره‌های کمکی برای حفظ تعادل در داخل توالت تعبیه می‌شود، که از آن، هم به‌هنگام توالت کردن و هم برای ایستادن پس از توالت استفاده می‌شود. خارجیان برای جلوگیری از ایجاد هرگونه پیش‌آمد شرم‌آوری، قبل از زمان توالت، جامهٔ خود را از کمر به پایین درمی‌آورند و برروی جامه‌دان آویزان می‌کنند. یکی از مزیت‌های این نوع توالت‌ها این است که به‌راحتی تمیز می‌شوند. آن‌ها همچنین ارزان‌ترند و مصرف آب کمتری نسبت به توالت‌های غربی دارند. برخی افراد به‌دلیل تماس کمترِ این توالت‌ها با نشیمنگاه، آن را بهداشتی‌تر می‌دانند.[۲۲] اگرچه تماس نشیمنگاه با توالت خطر بهداشتی ندارد.[۲۳] در این نوع توالت‌ها امکان ترشح مدفوع به پاها وجود دارد. استفادهٔ کمتر از آب، خطر ترشح مدفوع به اجزای بدن را درهنگام عمل دفع کاهش می‌دهد. همچنین این توالت‌ها بوی بدی از خود متصاعد می‌کنند. برخی از فواید پزشکیِ این نوع توالت‌ها برشمرده شده‌است،[۲۴] ازجمله اینکه این توالت‌ها باعث تقویت ماهیچه‌های لگن خاصره در زنان می‌شوند و یا باعث کاهش بی‌اختیاری ادرار می‌شوند.[۲۵] همچنین گفته می‌شود که این توالت‌ها باعث قوی شدن نشیمنگاه و بهبود سیستم تنفسی و تمرکز می‌شود. برخی تحقیقات مشخص کرده‌است که این توالت‌ها حتی بواسیر را درمان می‌کند.[۲۶] همچنین ادعا شده‌است که به‌دلیل نوع استقرار بر این توالت‌ها، انطعاف‌پذیری استخوان‌ها افزایش می‌یابد.[۲۷] نوعی از توالت‌ها ترکیب توالت سنتی ژاپن با توالت‌های غربی است. این توالت‌ها بیشتر در روستاها برای سود بردن از سکونت خارجیان در آن منطقه به‌کار می‌رود. همچنین وسایلی برای تبدیل توالت سنتی به توالت غربی موجود است.[۲۸]

یک منبع قرارداده‌شده در بالای شیر آب به مصرف‌کننده اجازهٔ ذخیرهٔ آب را برای شستن دوبارهٔ دست‌ها در استفادهٔ مجدد از توالت می‌دهد

توالت غربی[ویرایش]

نوع استاندارد فلاش توالت‌ها که در سراسر جهان مرسوم است، در ژاپن به نام توالت غربی (洋式: یوشیکی) معروف است. توالت‌های غربی درحال‌حاضر بیشتر از توالت‌های سنتی ژاپن در خانه‌ها استفاده می‌شود.[۲] اگرچه در برخی آپارتمان‌های قدیمی هنوز برچسب‌هایی با توضیح روش استفاده از توالت سنتی باقی مانده‌است، بیشتر اماکن عمومی، همچون مدارس، ایستگاه‌های قطار و پرستشگاهها تنها به توالت سنتی مجهزند.[۲] سا لمندان ژاپنی، به‌علت مشکل بودن استفاده از توالت‌های سنتی، از توالت‌های غربی استفاده می‌کنند. فلاش توالت‌ها در ژاپن براساس میزان مصرف آب، دارای دو نوع فلاش بزرگ و فلاش کوچک هستند.

بیدهٔ ژاپنی[ویرایش]

یک صفحهٔ کنترل پیشرفتهٔ توالت با ۳۸ کلید

گاهی اوقات به توالت‌های جدید در ژاپن، در زبان انگلیسی «سوپر توالت» گفته می‌شود. در زبان ژاپنی به آن واشورتّو (ウォシュレット) گفته می‌شود. سرویس توالت تمیزکننده با آب گرم (温水洗浄便座: اونسویی سنجو بنزا) یکی از پیشرفته‌ترین انواع توالت در جهان و تصویری از آینده است.[۴] واشلت زوئه (ウォシュレットゾーエ) محصول شرکت «توتو» در کتاب رکوردهای گینس به‌عنوان پیچیده‌ترین توالت‌های جهان با هفت کارکرد متفاوت، ثبت شده‌است. اگرچه این محصول، که در سال ۱۹۹۷ عرضه شد، نسبت به آخرین مدل ارائه‌شده توسط شرکت توتو، نیوریست کمی کهنه شده‌است.[۲۹] ایدهٔ ساخت واشلت در خارج از ژاپن وجود داشت و در سال ۱۹۶۴ اولین نمونهٔ بیدهٔ یکپارچه در خارج از ژاپن ساخته شد. عصر توالت‌ها با فناوری بالا در سال ۱۹۸۰ با معرفی «واشلت سریِ G» محصول شرکت توتو آغاز شد.[۵] از آن زمان به‌بعد، نام واشلت به همهٔ انواع توالت‌های با فناوری بالا اشاره دارد. میزان استفاده از واشلت در خانه‌های ژاپنی از ۲۵ درصد در سال ۱۹۹۵ به ۴۷ درصد در سال ۲۰۰۲ رسید.[۳۰][۳][۴] اگرچه این توالت‌ها به‌نظر شبیه توالت‌های غربی‌اند، ولی امکانات بیشتری نسبت به آن‌ها دارند. ازجملهٔ این امکانات می‌توان به خشک‌کن، گرمایش نشیمنگاه،[۳۱] امکان ماساژ، تنظیم فوران آب، باز و بسته شدن خودکار سرپوش توالت، کنترل بی‌سیم، گرم‌سازی و تهویهٔ اتاق اشاره کرد. از این امکانات می‌توان ازطریق سامانهٔ کنترل بی‌سیم، که در کنار دیوار نصب شده، استفاده کرد.[۲]

گزینه‌های پایه‌ای[ویرایش]

یکی از پایه‌ای‌ترین امکانات بیدهٔ افشانکی به‌اندازهٔ یک خودکار است که در زیر مکان نشستن در توالت قرار می‌گیرد و از آن آب فوران می‌کند. این افشانک در دو نوع ساخته شده‌است: یکی برای مقعد و دیگری برای فرج.[۱][۳] در گذشته، به آن پشت‌شور گفته می‌شد و بعدها به آن پاک‌کنندهٔ زنانه یا «زنانه‌شور» نیز گفته شد. هیچ نقطه‌ای از افشانک با بدنِ فردِ استفاده‌کننده تماس پیدا نمی‌کند. افشانک به‌طور خودبه‌خود، قبل و بعد از فعالیت تمیز می‌شود. استفاده‌کننده می‌تواند شستن مقعد یا فرج به‌وسیلهٔ افشانک را ازطریق کلیدهای صفحهٔ کنترل توالت مشخص کند. به‌طور معمول، افشانک‌های مشابهی برای هر دو کار استفاده می‌شود، ولی در برخی موارد می‌توان زاویهٔ فوران آب توسط افشانک را تغییر داد. گاهی اوقات دو افشانک در توالت قرار داد که هرکدام ناحیهٔ جداگانه‌ای را می‌شویَد. کنترل‌های توالت به فشار حساسند و تنها درصورتی به‌کار می‌افتند که برروی سرویس فشار وجود داشته‌باشد. برخی استفاده‌کننده‌های کنجکاو، کلید مربوط به افشانک را فشار می‌دهند، درحالی‌که هنوز روی توالت ننشسته‌اند و در حال نگاه کردن به توالت‌اند؛ درنتیجه فوارهٔ آب به صورتشان می‌پاشد.[۳۲]

سفارشی کردن[ویرایش]

توالت‌ها با فناوری بالا، امکان تنظیم فشار آب را برای استفاده‌کننده فراهم می‌کنند؛ به‌صورت پیش‌فرض، فشار آب برای شستن مهبل کمتر از فشار آب برای شستن مقعد است. همچنین، امکان تنظیم دمای آب نیز وجود دارد. یک تحقیق در ژاپن نشان می‌دهد که بیشتر مشتریان مایلند که دمای آب کمی بیشتر از دمای بدن انسان باشد. دمای ۳۸ درجهٔ سانتیگراد، دمای مطلوب تشخیص داده شده‌است. واشلیت‌های مدرن، امکانِ به‌حالت مرتعش درآوردن فوران آب را نیز دارند. تولیدکنندگان اعلام کرده‌اند که این امکانات به رفع بواسیر و یبوست کمک می‌کند.[۱۰]

گروهی از واشلت‌های جدید از صابون به‌همراه فوارهٔ آب برای بهتر تمیز کردن استفاده می‌کنند. اگرچه واشلت نیاز به دستمال توالت را از بین برده‌است، اما بسیاری از کاربران موافق استفاده از ترکیب دستمال توالت و فناوری‌اند. استفاده از دستمال توالت به محل مورداستفاده بستگی دارد؛ برای مثال، از دستمال توالت درمورد فرج استفاده نمی‌شود. یکی دیگر از ویژگی‌های این توالت‌ها خشک‌کن‌هایی هستنند که ازطریق جریان هوایی با دمای قابل تنظیم بین ۴۰ تا ۶۰ درجهٔ سانتیگراد، هر جزء بدن را خشک می‌کنند.[۳۲]

امکانات پیشرفته[ویرایش]

از دیگر امکانات این توالت‌ها صندلی توالت گرم است که دمای قابل تنظیم بین ۳۰ تا ۴۰ درجهٔ سانتی‌گراد دارد. سرپوش خودکار این توالت‌ها ازطریق حس‌گرهای خود و براساس میزان فاصلهٔ مصرف‌کننده باز و بسته می‌شوند.[۴]

در برخی از انواع این توالت‌ها برای شل شدن عضلهٔ منقبض‌کننده از موسیقی استفاده می‌شود (برای مثال، آغاز موسیقی Op. ۶۲ Nr. ۶ Frühlingslied اثر فلیکس مندلسون). از دیگر امکانات این توالت‌ها فلاش، تهویهٔ هوا و پاک کردن میکروبهای مقاوم سطح توالت به‌صورت خودکار است.[۴]

برخی امکانات، مانند قرار دادن تکیه‌گاه دست برروی صندلی توالت و دستگیرهٔ ویژه برای نشستن و بلند شدن از روی صندلی توالت برای سالمندان در توالت تعبیه شده‌است.[۳۳] در برخی از این‌گونه توالت‌ها، درپوش توالت تا مدت‌زمان خاصی پس از فلاش به‌حالت بسته باقی می‌مانَد. در برخی گونه‌ها، به‌وسیلهٔ یک سامانهٔ حافظهٔ رایانه‌ای، گرم کردن صندلی توالت در مدت‌زمان مشخصی مطابق با تاریخچهٔ استفاده از توالت در آن زمان صورت می‌گیرد. در برخی گونه‌ها، گرم کردن توالت‌ها باتوجه‌با شرایط هوای توالت تنظیم می‌شود. در انواع پیشرفته، اگر حس‌گرهای توالت، استفاده‌کننده را در روبروی توالت حس کنند به‌صورت خودکار باز می‌شوند.[۴] نوشتارهای توضیحی برای کنترل این توالت‌ها فقط به زبان ژاپنی است. به‌دلیل آن‌که برروی کلید فلاش تنها به خط ژاپنی نوشته شده‌است، بیشتر افراد خارجی به‌صورت تصادفی این کلیدها را می‌یابند.

پیشرفت‌ها درآینده[ویرایش]

اخیراً محققان درحال اضافه کردن امکاناتی در این توالت‌ها هستند که می‌تواند میزان قند خون افراد را ازطریق آزمایش ادرار به‌دست‌آورد. همچنین، امکان اندازه‌گیری فشارخون ضربان قلب و چربی خون نیز فراهم می‌آید.[۳][۴] توالت‌های گویا با توانایی خوشامدگویی نیز درحال ساخت هستند.[۴] محققان همچنین درحال ایجاد امکان ارسال اطلاعات پزشکی اندازه‌گیری‌شده ازطریق اینترنت، موبایل وارتباطات بی‌سیم‌اند.[۳۴] اگرچه توالت‌هایی با چنین امکاناتی در ژاپن به‌ندرت یافت می‌شود و پیش‌بینی موفقیت تجاری آن مشکل است، محققان درحال توسعهٔ نوعی توالت‌اند که ازطریق درک صدای استفاده‌کننده، امکانات توالت را در اختیار مصرف‌کننده قرار دهد.[۴] توتو، نایز و دیگر شرکت‌های تولیدکنندهٔ سرویس بهداشتی، درحال ساخت توالت‌های جدید قابل حمل با نیروی باتری هستند که قابلیت گرم کردن آب قبل از استفاده از توالت را دارد. استفاده از توالت‌ها با صندلی گرم رایج‌تر خواهد شد، زیرا در خانه‌های ژاپنی سامانهٔ مرکزی گرمایش وجود ندارد و در روزهای سرد، دمای توالت‌ها به زیر صفر درجه نیز می‌رسد؛ در نتیجه، استفاده از این توالت‌ها عاقلانه است.[۴]

نشانگان واشلت[ویرایش]

استفادهٔ مکرر از جریان فشار قوی ِ آب برای بهبود عمل تنقیه ممکن است امکان تخلیهٔ خودبه‌خودیِ بدن انسان را ضعیف کند که درنهایت منجر به یبوست می‌شود.[۳۵] استفادهٔ مکرر از جریان فشار قوی آب به‌منظور تمیز کردن فرج نیز باعث فعالیت باکتریها در اطراف فرج می‌شود که درنهایت منجر به بیماری‌های پوستی (التهاب ِ) اطراف فرج می‌شود. برخی از مقعدشناسان در ژاپن این بیماری را نشانگان واشلت (ウォシュレット症候群: واشورتّو شوکوگون) یا نشانگان آب گرم توالت (温水便座症候群: اونسویی-بنزا-شوکوگون) نامیده‌اند.[۳۶][۳۷]

توالت سرپایی زن و مرد[ویرایش]

یک توالت سرپایی مردان

توالت سرپایی در ژاپن مشابه نمونهٔ آن در دیگر کشورهای جهان است و بیشتر در توالت‌های عمومی مردانه استفاده می‌شود. این مکان‌ها در مقایسه با کشورهای غربی در ارتفاع پایین‌تری نصب شده‌اند. در دورهٔ تمدن «میجی»، استفاده از توالت سرپایی هر دو گروه بین زنان و مردان رایج بوده‌است. در گذشته، زنان ژاپنی از کیمونو بدون پوشش زیر استفاده می‌کردند، و چون کیمونو پوششی سرتاسری بود، آن‌ها با بالا بردن کیمونو قادر بودند فرج خود را به‌طور مستقیم روبروی توالت سرپایی قرار دهند. این عمل با ورود به قرن بیستم از بین رفت، زیرا بیشتر زنان از لباس‌های غربی استفاده می‌کردند. امروزه کیمونو به‌همراه لباس زیر پوشیده می‌شود. استفادهٔ زنان از توالت سرپایی در بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۸، هنگامی که شرکت توتو توالت سرپایی مخصوص زنان ساخت، دوباره رواج پیدا کرد. این وسیله شبیه مخروط بود و در کف اتاق نصب می‌شد. بااین‌وجود، این وسیله محبوبیت زیادی پیدا نکرد و مدتی بعد بی‌استفاده ماند. در ورزشگاه ملی ژاپن از این وسیله برای المپیک تابستانی ۱۹۶۴ استفاده شد.[۱۰]

لوازم مخصوص ژاپنی[ویرایش]

لوازم توالت در ژاپن، ازجمله کاغذ توالت، فرچهٔ توالت و سینک، بسیار شبیه دیگر لوازم توالت در سایر کشورهای جهان است. اما برخی از لوازم توالت در ژاپن به‌ندرت در دیگر نقاط جهان دیده می‌شود.

صدای شاهزاده خانم[ویرایش]

یک اوتوهیمه در اتاق زنان، جعبهٔ سیاه حسگری حساس به حرکت است و باعث توقف کار وسیله می‌شود

بسیاری از زنان ژاپنی از اینکه صدای ادرار کردنشان توسط دیگران شنیده شود شرمسار می‌شوند.[۳۸] بسیاری از زنان، برای اینکه صدای بیرون آمدن ادرارشان در هنگام توالت شنیده نشود، سیفون توالت را در هنگام عمل توالت باز نگه می‌دارند تا تنها صدای سیفون شنیده شود. این کار مقدار زیادی از آب را به‌هدر می‌دهد.[۳۹][۴۰] یک اقدام آموزشی که برای جلوگیری از این کار شروع شده‌بود ناموفق ماند و درنهایت وسیله‌ای برای حل این مشکل در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی ساخته شد.[۳] این وسیله صدای فلاشینگ را ایجاد می‌کرد، بدون اینکه واقعاً نیاز به کارِ فلاش باشد. این کالا با مارک «اوتوهیمه» (ژاپنی: 音姫) در بازار یافت می‌شدو به‌صورت تحت‌اللفظی به‌معنی «صدای شاهزاده خانم» است. این نام به احترام نام یک رب‌النوع ژاپنی «اوتوهیمه» (با رسم‌الخط متفاوت 乙姫 به‌معنی «شاهزادهٔ جوان» است) و دختر پادشاه دریا «ریوجین» است. اوتوهیمه در بیشتر اتاق توالت‌های همگانی زنان نصب شده‌است. این وسیله ممکن است به‌صورت جداگانه و برروی دیواره نصب شود، ولی به‌صورت آماده و همراه واشلت نیز موجود است. هم با فشار کلید و هم ازطریق یک حس‌گر حساس به حرکت می‌توان اوتوهیمه را فعال کرد. پس از فعال‌سازی این وسیله، صدایی مشابه صدای فلاش را ایجاد می‌کند. پس از مدت مشخصی یا به‌وسیله فشار دوبارهٔ کلید، اوتوهیمه از کار انداخته می‌شود. این دستگاه باعث صرفه‌جویی حدود ۲۰ لیتر آب برای هر بار استفاده از توالت می‌شود.[۳] بااین‌وجود، برخی از زنان صدای این وسیله را مصنوعی می‌دانند و باز گذاشتن فلاش را به کارِ این وسیله ترجیح می‌دهند. تاکنون درخواستی برای نصب این وسیله در توالت‌های عمومی مردانه داده نشده‌است.[۴۱]

کفش توالت[ویرایش]

یک جفت کفش توالت

در فرهنگ ژاپن، باور ویژه‌ای به وجود دو ناحیهٔ جداگانهٔ پاک و ناپاک وجود دارد، و در این فرهنگ تلاش می‌شود که ارتباط این دو ناحیه بسیار کم شود. برای نمونه، داخل خانه ناحیهٔ پاک و ناحیهٔ بیرونِ خانه ناپاک محسوب می‌شوند. برای جداسازی این دو ناحیه، کفش‌هایی در جلوِ خانه‌ها قرار داده شده‌است تا از تماس کفش‌های ناپاک با درون خانه جلوگیری شود. در گذشته، توالت‌ها در بیرون از خانه‌ها قرار داشت و افراد برای استفاده از توالت مجبور به پوشیدن کفش بودند. امروزه توالت‌ها در درون خانه ساخته می‌شوند و بهداشتی‌اند، ولی مردم ژاپن هم‌چنان توالت را منطقه‌ای ناپاک همچون مناطق آلوده به باکتری به‌شمار می‌آورند.[۴۲] برای کاهش ارتباط توالت با مناطق پاک، مثل محیط خانه، در خانه‌های شخصی و گاه در بعضی جاهای همگانی، سرپایی ویژهٔ توالت (トイレスリッパ: تو-ئی-ر سوریپا) در برابر در دستشویی قرار داده شده‌است. این کفش‌ها باید درهنگام ورود به توالت پوشیده شود و برای خارج شدن از توالت درآورده شود.[۴۳] نبودِ کفش در جلوِ در، نشان‌دهندهٔ درحال استفاده بودن توالت است. افراد خارجی، بارها درآوردن کفش‌ها پس از استفاده از توالت را فراموش کرده‌اند و باعث آمیزش محل پاک و ناپاک شده‌اند.[۴۴]

توالت‌های عمومی[ویرایش]

در ژاپن، توالت‌های عمومی در فروشگاههای بزرگ، کتاب‌فروشیها، فروشگاه‌های لوح فشرده و همچنین پارکها و ایستگاه‌های قطار به‌راحتی یافت می‌شوند. برخی از توالت‌های قدیمی در ندارند؛ به‌این‌معنی که مردان درهنگام ادرار کردن توسط عابران درهنگام عبور در پشت‌سر آنان قابل مشاهده‌اند. در دههٔ ۱۹۹۰، جنبشی برای ساخت توالت‌های تمیزتر و مهمان‌نواز آغاز شد. گاهی اوقات، مردان ژاپنی به‌حالت مست یا غیر مست درحال ادرار در اماکن عمومی دیده می‌شوند.[۳۹][۴۵] امروزه در توالت‌های عمومی هر دو نوع توالت سنتی ژاپن و توالت‌های غربی استفاده می‌شود.[۲] بااین‌وجود، در ایستگاه‌های قطار و مدارس عمومی در سراسر ژاپن، تنها توالت‌های سنتی به‌کار می‌رود. در توالت‌های ویژهٔ معلولان، تنها از توالت‌های فرنگی استفاده می‌شود. کاغذ توالت معمولاً در توالت‌های عمومی یافت نمی‌شود. برخی از مردم ژاپن از کاغذهای تبلیغاتی به‌جای دستمال‌کاغذی استفاده می‌کنند.[۴۶][۲] «اپراتور سکه‌ایِ» توالت، دستگاه خودکاری است که در بیرونِ توالت‌ها نصب می‌شود تا در ازای انداختن سکه، کاغذ توالت در اختیار استفاده‌کنندگان قرار دهد. در بسیاری از توالت‌های عمومیِ ژاپن، صابون برای شستن دست‌ها و دستمالِ خشک‌کن یافت نمی‌شود. به این دلیل، برخی از مردمِ ژاپن، دستمال یا صابون با خود حمل می‌کنند.[۲] برخی از توالت‌های عمومی به خشک‌کن‌هایی که با هوای گرم کار می‌کنند مجهز شده‌اند تا از استفادهٔ گسترده از دستمالِ خشک‌کن جلوگیری شود.[۴۷] برخی افراد، بدون اینکه از توالت استفاده کرده‌باشند، از دستگاه خشک‌کن استفاده می‌کنند. این موضوع به‌عنوان یک رخنهٔ فرهنگی از فرهنگ‌های دیگر در ژاپن تلقی می‌شود.

سیمای فرهنگی[ویرایش]

در ژاپن، تمیزی اهمیت خاصی دارد، به‌طوری‌که گاهی اوقات برای توصیف زیبایی به‌کار می‌رود. کلمهٔ کیره‌ای (きれい, 綺麗) ممکن است تمیزی، زیبایی، شکیل بودن، خالص بودن و منظم بودن را تعریف کند. این موضوع شاید دلیل موفقیت هر دو نوع توالت سنتی ژاپنی با کمترین تماس فیزیکی با توالت و توالت‌های توکار بیده را توضیح دهد. بسیاری از استفاده‌کنندگان از توالت، خواستار بالاتر بودن کفل از سطح صندلی، قرار گرفتن پاها به‌شکل راسخ روی زمین هستند.[۴۸][۴۹] بسیاری از شرکت‌های سازندهٔ عطر، درحال ساخت عطرهای مخصوص توالت هستند. یک شرکت درحال ساخت دارویی است که همراه غذا مصرف می‌شود و باعث از بین رفتن بوی مدفوع می‌شود.[۵۰] در اغلب شهرهای شلوغ و متراکمِ ژاپن، فضای خانه‌ها و اتاق‌ها کوچک است و درنتیجه توالت جزء یکی از فضاهای شخصی برای مردم محسوب می‌شود. در برخی از اتاق‌های توالت، قفسهٔ کتاب قرار داده می‌شود. برخی افراد در اتاق توالت روزنامه می‌خوانند و یا افرادی پوستر و نوشتارهایی در اتاق‌های توالت خود نصب کرده‌اند. تا جای ممکن، توالت و حمام از سایر اتاق‌ها به‌دلیل اعتقاد به جداییِ پاکی از ناپاکی باید جدا باشد، و این نکتهٔ مهمی در اجارهٔ یک خانه محسوب می‌شود.[۵۱] هر دو توالت سنتی ژاپن و توالت غربی، افراد خارجی را برای استفاده از آنها سردرگم می‌کنند. در بسیاری از مواقع، حوادث خنده‌داری برای افراد خارجی درهنگام استفادهٔ اشتباه از صفحه‌کلید توالت‌ها و ایجاد مشکل برای آنها روی داده‌است. در برخی از توالت‌ها تابلوهایی به زبان انگلیسی برای استفاده از صفحه‌کلید به‌منظور کاهش شوک فرهنگی نصب شده‌است.

سیمای محیطی[ویرایش]

تأثیر زیست ـ محیطی واشلت‌ها با توالت‌های معمولی متفاوت است. در آن‌ها آب کمتری نسبت به توالت‌های قدیمی مصرف می‌شود. امکان تمیز کردن توالت به‌صورت خودکار، میزان مصرف شویندهها را کاهش می‌دهد.[۵۲] برخی از توالت‌ها به‌وسیلهٔ تشخیص نوع عمل در توالت (ادرار یا مدفوع) آب فلاش را تنظیم می‌کنند. توالت‌های جدید باعث کاهش مصرف کاغذ توالت می‌شوند؛ از سوی دیگر، در مصرف انرژی نیز صرفه‌جویی می‌شود، به‌صورتی‌که توالت‌ها ۵٪ انرژی یک خانه را مصرف می‌کنند.[۵۳] استفاده از این توالت‌ها در زمین‌لرزهها پیشنهاد شده‌است.[۵۴]

اقتصاد[ویرایش]

توالت الکترونیکی برای سالمندان

قیمت واشلت در ژاپن معادل ۲۰۰ دلار آمریکاست و هزینهٔ اضافه کردن امکانات واشلت به توالت غربی حدود ۵۰۰ دلار آمریکاست. این هزینه برای توالت‌هایی با صندلی توالتِ سرامیک به ۵۰۰۰ دلار آمریکا می‌رسد. شرکت توتو بزرگترین تولیدکنندهٔ توالت و واشلت در جهان است. توالت و دیگر وسایل مرتبط، توسط شرکت‌های اینکس، نایز و پاناسونیک نیز تولید می‌شود. در سال ۱۹۹۷، فروش جهانی توالت‌های با فناوری بالا به حدود ۸۰۰ میلیون دلار آمریکا رسید. شرکت توتو، به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده، حدود ۶۵٪، و اینکس، به‌عنوان دومین تولیدکننده، ۲۵٪ فروش جهانی را در اختیار خود داشتند.[۵] بیشترین فروش این توالت‌ها با فناوری بالا در داخل ژاپن است، و شرکت توتو اعلام کرده‌است که تنها ۵٪ از کل فروش توالت‌های تولیدیِ این شرکت در خارج از ژاپن بوده‌است.[۵] یکی از مرا کز فروش این توالت‌ها در خارج از ژاپن، کشور چین است. شرکت توتو در چین هرساله یک‌میلیون واشلت به فروش می‌رسانَد. فروش واشلت در آمریکا بسیار پایین‌تر از ژاپن است، به‌گونه‌ای‌که فروش ماهانهٔ آن از ۶۰۰ واحد در سال ۲۰۰۱ به ۱۰۰۰ واحد در سال ۲۰۰۳ رسید. در اروپا هرساله تنها ۵۰۰۰ واشلت به فروش می‌رسد.[۵] اگرچه واشلت در اروپا کمیاب است، ولی میزان نصب آن، به‌ویژه برای استفادهٔ معلولان، درحال افزایش است. دلایل متفاوتی برای فروش پایینِ واشلت در خارج از ژاپن وجود دارد. یکی از این دلایل، مشکل بودن فراگیری استفاده از این توالت‌هاست. در زمانی که واشلت به بازار ژاپن عرضه شد، فروش کمی داشت، ولی به‌تدریج فروش آن، به‌خصوص پس از ۱۹۸۵ میلادی، افزایش یافت. در سال ۱۹۹۰ میلادی، ۱۰٪ خانه‌های ژاپنی دارای واشلت بودند، اما در سال ۲۰۰۲ در ۵۰٪ خانه‌های ژاپنی واشلت نصب شده‌بود.[۵] شرکت توتو انتظار دارد که در آیندهٔ نزدیک، فروش واشلت در کشورهای خارجی افزایش پیدا کند. یکی دیگر از دلایل فروش پایین واشلت در خارج از ژاپن، وجود فشار برق ضعیف در توالت است. درحالی‌که در ژاپن در بیشتر توالت‌ها یک پریز برق وجود دارد، در کشورهای خارجی اجازهٔ نزدیک بودنِ منبع برق به توالت را نمی‌دهند.[۵] در اروپا، اگرچه رقابت بین توالت‌های سنتی بیده غربی است، اما در آمریکای شمالی آشنایی چندانی با انواع بیده وجود ندارد.[۵]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Hall, Justin. «ژاپن:توالت‌ها». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۰/۳. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ ۲٫۶ ۲٫۷ Japan-Guide.com. «توالت‌های ژاپنی». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۰/۳۰. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ ۳٫۷ Web Japan. «توالت‌هایی با فناوری بالا». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۱/۵. 
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ ۴٫۵ ۴٫۶ ۴٫۷ ۴٫۸ ۴٫۹ Brooke, James. «Japanese Masters Get Closer to the Toilet Nirvana». نیویورک تایمز. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۱/۵. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ ۵٫۶ ۵٫۷ «اروپا وآمریکا برای سوپر توالت مردد ولی ژاپن صبور است». رویترز. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۱/۸. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ Matsui, Akira; Masaaki Kanehara, Masako Kanehara. «انگل‌شناسی در ژاپن». Memórias do Instituto Oswaldo Cruz ۹۸ (۱): ۱۲۷–۱۳۶. Rio de Janeiro: Memórias do Instituto Oswaldo Cruz. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۱/۵. 
  7. «تاریخ فاضلاب». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۰/۳۰. 
  8. Invitation: The Heijo Palace Site Museum(PDF)”. 16.  Retrieved on 2006-10-30.
  9. واشی چیست و ژاپنی‌ها چگونه از کاغذ توالت استفاده می‌کنند وبگاه کاغذ توالت
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ «وسواس فلاش در ژاپن». لس انجلس تایمز. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۰/۳۰. 
  11. "Pollutant Load Analysis for the Environmental Management of Enclosed Sea in Japan
  12. Junko Edahiro, Hiroyuki Tada. [http://www.japanfs.org/en/newsletter/200303.html Japans sustainable society in the Edo period (۱۶۰۳–۱۸۶۷)]. Japan for Sustainability Newsletter #007 ed. Japan for Sustainability, March 31, 2003.  Retrieved on 2006-11-07.
  13. Study on Okinawa's Development Experience in Public Health and Medical Sector
  14. Tracking Down the Roots Chronology: Japan
  15. Numazu's Newslette
  16. Alan Bellows. “Modern Movements in Toilet Technology”. Damn Interesting ed. January 2 2006.  Retrieved on 2006-11-08.
  17. Ichikawa, Takashi (۱۹۹۸). Sanseidō New Modern Dictionary (三省堂現代新国語辞典 sanseidōgendaishinkokugojiten?). Tokyo, Japan: Sanseido Co. , Ltd.. ISBN
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ De Mente, ‎Boye. Japan Made Easy‎. McGraw-Hill Professional, 1996. 179. 
  19. توالت ژاپنی
  20. پژوهشی دربارهٔ توالت‌های ژاپنی
  21. زندگی در ژاپن-توالت
  22. یک راهنمای خلاصه از زندگی روزانه در ژاپن
  23. "Myth: Toilet Seats Are the Dirtiest Thing in the Bathroom
  24. «Health Benefits of the Natural Squatting Position
  25. Study of Japanese Toilets
  26. Squatting for the Prevention of Hemorrhoids?
  27. "Impact of Ethnic Habits on Defecographic Measurements
  28. スワレット (Swaret)(Japanese). . TOTO.  Retrieved on 2006-12-03.
  29. Modern Movements in Toilet Technology
  30. A. Quelch, ‎John. Rohit Deshpandé. The global market: developing a strategy to manage across borders. ohn Wiley and Sons, 2004. 75-76. ISBN 978-0-7879-6857-1. 
  31. Homebuilding, ‎Fine. Renovating a bathroom. Taunton Press, 2003. 32. ISBN 978-1-56158-584-7. 
  32. ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ Mary Jordan; Kevin Sullivan. «"But Do They Flush? Japan's High-Tech Toilets Do Nearly Everything, Even Redden Faces». واشنگتن پست. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۱/۷. 
  33. Charles Mann, ‎William. Smart technology for aging, disability, and independence: the state of the science Wiley-interscience publication. John Wiley and Sons, 2005. 138. ISBN 978-0-471-69694-0. 
  34. Fitzpatrick, M. (May ۱۴ ۱۹۹۸). «Japanese offer the world hi-tech toilet training.» (in English), Daily Telegraph, pp. ۸–۹.
  35. پرسش از پزشک دربارهٔ واشلت به زبان ژاپنی
  36. «Take care of the hips tenderly - For the "Washlet" users». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. 
  37. «Question No.۳ What about notice on usual life of patient». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۱/۵. 
  38. صدای شاهزاده خانم از توالت‌ها حذف می‌شود
  39. ۳۹٫۰ ۳۹٫۱ Dodd, ‎Jan. Simon Richmond. The rough guide to Japan. Rough Guides, 2001. 65. ISBN 978-1-85828-699-0. 
  40. صدای شاهزاده خانم از توالت‌ها حذف می‌شود
  41. "Perfecting the Washlet
  42. «Bacterial contamination of Japanese households and related concern about sanitation
  43. Japan-Guide.com. «توالت‌های ژاپنی». بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۲ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در ۲۰۰۶/۱۰/۳۰. 
  44. Japanese customs for foreigners - part ۱: toilet slippers
  45. I never expected... that public urination was something people would do
  46. Rowthorn, ‎Chris. Japan. Lonely Planet, 2007. 803. 
  47. Japanese toilets. . Japan-Guide.com.  Retrieved on 2006-10-30.
  48. You Know You've Been in Japan Too Long When...”.  Retrieved on 2006-11-13.
  49. Victoria Andes. “The (un) official Dave barry blog”.  Retrieved on 2006-11-11.
  50. "News of the Weird
  51. آپارتمان‌های توکیو
  52. Reducing Environmental Problems Caused by Domestic Water Consumption
  53. How Life Cycle Assessment (LCA) can enhance the Fight against Global Warming (Research Report No. ۴۵
  54. Saiko Sakamoto, Atsuhiro Katsumata. The Next Generation Toilet And Its Maintenance(pdf). . Japan Toilet Association Maintenance Study Institute.  Retrieved on 2006-11-13.