تن‌فروشی در ایران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در ایران هم تن‌فروش زن وجود دارد[۱] و هم با نسبت بسیار کم‌تر تن‌فروش مرد (که برخی از آنان به مردان خدمات جنسی ارائه می‌کنند[۲] و برخی از آنها به زنان[۳]). تن‌فروشی هم به شکل غیر قانونی و هم به شکل قانونی صورت می‌گیرد. [نیازمند منبع] از نظر فرهنگی، در جامعه ایران بسیاری متعه (صیغه یا ازدواج موقت) را نوعی «کلاه شرعی» برای تن‌فروشی می‌دانند.[۴] روسپی‌گری در ایران جُرم بوده و مجازات شلاق دارد اما خواندن یک متن صیغه با شرایط خاص ( از جمله : تعیین زمان و مهریه )، آن را شرعی می‌کند.[۵]

نخستین تحقیق جامع و علمی درباره تن‌فروشی در ایران توسط ستاره فرمانفرمائیان انجام شد و در دهه ۱۳۸۰ نیز تحقیق جامعی توسط وزارت بهداشت انجام شد.

در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ خورشیدی تن‌فروشی زنان در تهران به شکل تجارت سکس درآمده و با وجود مقابله نهادهای حکومتی با «بدحجابی» شهروندان زن در خیابان‌ها و اماکن عمومی، و اجرای طرح ارتقای امنیت اجتماعی، این عریانی در خرید و فروش تن در خیابانهای پر تردد و اصلی بیش از هر چیز سازمان‌یافته‌بودن فروش سکس در ایران را نشان می‌دهد.[۱]

قاچاق زنان و دختران ایرانی در داخل کشور و قاچاق دختران افغانی به منظور تن‌فروشی اجباری و استثمار جنسی تجاری نیز رایج است.[۶] اخباری نیز هر از چندی در رسانه‌ها درباره حراج دختران ایرانی در بازارهای برخی از کشورهای عربی حوزه خلیج فارس منتشر می‌شود.[۱]

بر اساس برخی آمار، نود درصد زنان تن فروش در تهران باسواد هستند و در شهر تهران، میانگین سنی زنان تن فروش ۲۱ سال است، در حالیکه در سال ۱۳۴۷ این میانگین سنی ۳۱ سال بوده است.[۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]