تنگه کوک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
موقعیت تنگهٔ کوک و جزیره‌های شمالی و جنوبی نیوزیلند

تنگهٔ کوک (به انگلیسی: Cook Strait) تنگهٔ باریکی است[۱] که جزیره‌های شمالی و جنوبی نیوزیلند موسوم به نورث آیلند و ساوث آیلند را از یکدیگر جدا ساخته[۱][۲] و گستره‌ای از شمال غربی دریای تاسمان تا جنوب شرقی اقیانوس آرام را دربر می‌گیرد.[۲]

عرض این تنگه در باریکترین بخش خود پیرامون ۲۳ کیلومتر و متوسط عمق آن ۱۲۸ متر است.[۲] صخره‌های شیب‌دار، سواحل دو طرف این تنگه را در برگرفته‌اند. طوفان‌های شدید و جریان‌های سهمگین خطراتی جدی برای دریانوردان در این مسیر هستند و مسافرت از ولینگتون واقع در جزیرهٔ شمالی به بلنهایم واقع در جزیرهٔ جنوبی بیشتر با استفاده از هواپیما و کشتی‌های قطاربر صورت می‌گیرد.[۲]

آبل تاسمان، دریانورد هلندی در سال ۱۶۴۲ وارد انتهای غربی این تنگه شد و گمان برد که به یک خلیج کوچک رسیده است.[۲] اما در سال ۱۷۷۰ جیمز کوک، دریانورد انگلیسی آن را مورد کاوش قرار داد و تنگه بودنش مشخص شد.[۲][۱]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ «Cook Strait». The American Heritage® Dictionary of the English Language, Fourth Edition, Houghton Mifflin Company, 2004. بازبینی‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۱. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ «Cook Strait». Encyclopædia Britannica Online , 2011. بازبینی‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۱. 

مختصات: ۴۱°۱۳′۴۶″ جنوبی ۱۷۴°۲۸′۵۹″ شرقی / ۴۱.۲۲۹۴۴° جنوبی ۱۷۴.۴۸۳۰۶° شرقی / -41.22944; 174.48306