تنائیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تنائیم (به عبری תנאים، جمع تنا به معنی معلم)؛ واژه‌ای است که درباره مدرسان شریعت شفاهی یهود در سدهٔ اول و دوم میلادی به کارگرفته می‌شود. این واژه اصلاً آرامی است. دورهٔ تنائیم از زمان مرگ هیلیل و شمّای در حدود سال دهم میلادی آغاز می‌شود و با نسل پس از یهودا هناسی در حدود سال ۲۲۰ میلادی پایان می‌یابد.