تمدن زایندهرود
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تمدن زایندهرود نام یک تمدن پیشاتاریخی است که در اطراف رودخانهٔ زایندهرود ایران قرار داشتهاست. رودخانهٔ زایندهرود که در قسمت مرکزی ایران قرار دارد، دارای مساحت ۴۲۰۰۰ ک.م. میباشد که ۸۷٪ آن در اصفهان و بقیه در استانهای یزد و بختیاری قرار دارد. نخستین کاوشهای باستانشناسی که در سال ۱۳۴۴[نیازمند منبع] آغاز شد، حاکی از آن است که شهری به خاک سپردهشده در نزدیکی روستای ورزنه در یکی از خردهرودهای زایندهرود به نام باتلاق گاوخونی در گذشته وجود داشتهاست. بر پایهٔ فرهنگ محلی، در گذشته شهری باشکوه و باصفا به نام کاوخانه وجود داشتهاست. تپهٔ تاریخی چادگان مربوط به هزارهٔ پنجم پیش از میلاد و تپهٔ تاریخی شمال باتلاق گاوخونی مربوط به هزارهٔ سوم پیش از میلاد است.
منبع [ویرایش]
- «تمدن زایندهرود» (فارسی). وبگاه آفتاب. بازبینیشده در ۱۰ بهمن ۱۳۸۷.
