تقویت‌کننده میانگیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تقویت‌کننده میانگیر (به انگلیسی: Buffer amplifier) نام قطعه‌ای است که از آن در مدارهای الکتریکی استفاده می‌شود. از مدار بافر معمولاً برای تطبیق یک طبقه با امپدانس خروجی زیاد یا منبع سیگنال با مقاومت داخلی بزرگ به یک مقاومت بار کوچک یا یک طبقه با امپدانس ورودی کوچک استفاده می‌شود. همانطور که می‌دانیم برای انتقال حداکثر توان بین دو طبقه لازم است امپدانس آن دو طبقه با هم تطبیق داده شود. در واقع چنانچه یک منبع با ولتاژ مدار باز V۱ و مقاومت داخلی بزرگ R۱ مستقیماً به یک بار کوچک Rl وصل کنیم، به علت افت ولتاژ زیاد روی مقاومت R۱ بخش ناچیزی از ولتاژ منبع بر روی مقاومت بار ظاهر می‌شود. در صورتی که برای تطبیق از مدار بافر با مشخصات Av=۱ و مقاومت ورودی بی نهایت و مقاومت خروجی صفر استفاده شود ولتاژ خروجی دقیقاً برابر V۱ خواهد شد. زیرا به علت امپدارنس ورودی خیلی بزرگ مدار بافر، جریان ورودی I۱ برابر صفر شده و ولتاژ ورودی بافر مساوی V۱ است. از طرف دیگر چون Av=۱ است ولتاژ خروجی مدار بافر مساوی ولتاژ ورودی آن و برابر V۱ می‌باشد.

در عمل مدار بافر با مشخصات ایده‌آل مذکور در دسترس نیست. مداری که اکثراً به عنوان بافر به کار می‌رود مدار امیتر فالوئر(کلکتور مشترک) است. این مدار دارای مقاومت ورودی زیاد، مقاومت خروجی کم و بهره ولتاژ نزدیک به یک است. بنابراین کاربرد آن به صورت بافر یا ترانسفورماتور امپدانس می‌تواند کاملاً مفید باشد.

ساخت بافر به کمک اپ امپ[ویرایش]

بافر

در این حالت بهره ولتاژ برابر یک است. مقاومت ورودی این مدار با توجه به صفر بودن جریان ورودی سر مثبت، برابر بی نهایت است. ملاحظه می‌شود که تقویت کننده فوق همه شرایط یک بافر را داراست (بهره ولتاژ یک، مقاومت ورودی بی نهایت و مقاومت خروجی صفر) و به همین دلیل در بسیاری از کاربردها به عنوان یک مدار بافر تقریباً ایده‌آل مورد استفاده قرار می‌گیرد. این مدار را ولتاژ فالوئر نیز می‌نامند، زیرا ولتاژ خروجی آن همواره ولتاژ ورودی را دنبال می‌کند.

منابع[ویرایش]

  • مبانی الکترونیک، نویسنده: دکتر سید علی میر عشقی، نشر شیخ بهایی