تصویر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تصویر، چیزی ثانوی است که انعکاس یا بازتابِ واقعیت یا حقیقت دیگری میباشد. تصویر در فرایند انتزاع و تجرید (شکلگیری مفاهیم و اندیشه) ، برای فرد معنی پیدا میکند. نگارهها میتوانند دوبعدی یا سهبعدی باشند.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] پیرامون واژه
میان واژههای عکس (به پارسی سَره: فُرْتور) و تصویر (یا نگاره[۱]) تفاوت وجود دارد. واژهٔ «فُرتور» (عکس) همریشه با برابر انگلیسی خود photo میباشد. تصویر نیز در انگلیسی image است.
[ویرایش] پیشینه
تصویر از نخستین وسایل ارتباطی میان انسانها بودهاست.
 |
این بخش نوشتار، نیازمند گسترش است. |
[ویرایش] ویژگیها
با نشانهشناسی تصویر، میتوان ویژگیهای یک تصویر را شناخت، اگر چه نظریات گوناگونی برای دستیابی به تصویر چون نظریهٔ اطلاعرسانی، نظریهٔ ریاضیات، نظریهٔ روانشناسی، نظریهٔ بیان و غیره وجود دارد.
[ویرایش] نظریهٔ نشانهشناسی
در نظریهٔ نشانهشناسی، مهمترین گزینه «دلالت» است و نه «احساسات هنری». در نظریهٔ نشانهشناسی، سخن از «شیوهٔ تولید معنای» نشانه است. یک نشانه در اصل یک نشانه نیست، مگر آنکه «مبین ایدهها» باشد و در پندار افراد دریافتگر، «تاویلی» برانگیزد. بنابراین میتوان گفت هر چیزی میتواند نشانه باشد، چرا که انسانها از همان آغاز، شروع به تاویل محیط اطراف خود کردند.
|
|
این بخش نوشتار، نیازمند گسترش است. |
[ویرایش] تصویر ذهنی
«تصویر ذهنی» تصویری است که در نبود اشیا یا پدیدهها در ذهن وجود دارد. طرح آغازین هنرمندان معمولا نخست در ذهن و پندارشان مجسم میشود و سپس شکل حقیقی به خود میگیرد.
[ویرایش] پانویس
[ویرایش] منابع
- رزاقی، فرید، مجموعه طبقهبندیشده گرافیک، تهران، کانون فرهنگی آموزش ، ۱۳۸۴.
