تصریف
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تصریف یا واژهگیری[۱] پیرایش یا نشاندارسازی یک واژه (یا دقیقتر بنواژ) برای بازتاب آگاهیهای دستورزبانی چون جنس، زمان فعل، شمار، چگونگی و کس میباشد. مفهوم «واژه» مستقل از تصریفهای گوناگون، «بنواژه» گفته میشود و گونهای از واژه که دارای کمترین تصریف است «lemma» گفته میشود.
[ویرایش] پارسی باستان
در فارسی باستان (همانند اوستا) اسم و صفت و ضمیر در حالتهای گوناگون تصریف میشده و نقش این کلمات در جمله، با تغییر آخر کلمات و اضافهشدن شناسههای تصریفی معین میگردیده است.[۲]این ها همه مربوط به عارف میباشد چون شما در ویکی پدیا جستوجو کرده اید تشکر +93799502192 sinx = cosinx
[ویرایش] پانویس
- ↑ فرهنگ پارسیمان؛ واژهگیری، گرفتن و ساختن واژگان از واژهٔ هَستهای یا از کنِش
- ↑ آموزگار و تفضلی، زبان پهلوی ادبیات و دستور آن؛ ص ۶۳
[ویرایش] منبع
- ویکیپدیای انگلیسی

