ترکمان‌های عراق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از ترکمن‌های عراق)
پرش به: ناوبری، جستجو
ترکمن‌های عراق
İraq Türkmən qızi.jpg
یک دختربچه از ترکمن‌های عراق
جمعیت کل
برخی منابع۵۰۰٬۰۰۰[۱][۲][۳]برخی منابع ۲٬۵۰۰٬۰۰۰–۳٬۰۰۰٬۰۰۰[۴][۵]
مناطق دارای جمعیت قابل توجه

کرکوک • اربیل • تلعفر • موصل • کفری • دوز خورماتو • داقوق • آلتون کوپری
زبان‌ها

ترکی آذربایجانی و ترکی استانبولی
همچنین عربی • کردی

دین

سنی، شیعه

گروه‌های قومی مرتبط

ترک‌ها • آذری‌ها • ترکمن‌های سوریه

ترکمن‌های عراق (ترکی استانبولی: Irak Türkmenleri/Irak Türkleri) که همچنین ترک‌های عراق یا عراقی‌های ترک نامیده می‌شوند، یک گروه قومی در عراق از شاخه ترک‌های آناتولی[۶][۷] به طور عمده سکونت‌گاه آنان در شمال عراق، و دارای روابط نزدیک فرهنگی و زبانی با ترکیه هستند.[۸] عموم ترکمن‌ها به زبان ترکی آذربایجانی با لهجه کرکوکی صحبت می‌کنند، از لحاظ دینی وابسته به اسلام، تشیع و تسنن به فراخور موقعیت جغرافیایی مذهب اینان می‌باشد. از لحاظ تاریخی نیز طی قرن هفتم الی دورانی که عراق زیر سلطه امپراطوری عثمانی بود، به این کشور مهاجرت کرده‌اند.

پیشینه[ویرایش]

ترکمن‌های عراق در بازه زمانی مختلف مهاجرت مردم ترک به بین النهرین آمدند، که از قرن ۷ام تا امپراطوری عثمانی به طول انجامید. نخستین قدمت موج مهاجرت آن به قرن ۷ام زمانی که برخی از آنان در حدود ۱،۰۰۰ سرباز ترکمن در ارتش عبیدالله بن زیاد انتخاب شدند.[۹][۱۰] با این حال، بسیاری از فرزندان امروزی اولین دوره مهاجران ترکمن در داخل مردم محلی عرب جذب شده‌اند.[۱۱] دوره دوم مهاجران تُرک از زمان حکومت امپراطوری سلجوقی وارد عراق شدند.[۱۲] در نهایت موج سوم که بیشترین تعداد مهاجرت‌ها به عراق را شامل می‌شد، در دوران سلطه امپراطوری عثمانی بر عراق بود، که وارد عراق امروزی شدند.[۱۲] به گونه‌ای که با فتح عراق توسط سلیمان یکم در سال ۱۵۳۴ میلادی به دنبال تسخیر بغداد توسط مراد چهارم در سال ۱۶۳۸، تُرکان زیادی در عراق نفوذ پیدا کردند.[۱۰][۱۳] بنابراین، بسیاری از ترکمن‌های امروزی عراق فرزندان سربازان عثمانی، بازرگانان و کارمندان دولتی بودند که در دوران حکومت امپراتوری عثمانی به عراق آورده شده بودند.[۱۴][۱۵][۱۳][۱۲]

پس از تأسیس جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳، ترکمن‌های عراق به درخواست ترکیه جهت ضمیمه شدن ولایت موصل را به بخشی از دولت دادند.[۱۶][۱۷]با این حال، با توجه به پایان سلطنت عثمانی، ترکمن‌ها در برابر درخواست خود به طور فزاینده‌ای در برابر سیاست‌های رژیم مورد تبعیض قرار گرفتند. مانند کشتار کرکوک در سال ۱۹۵۹ و در سال ۱۹۷۹ زمانی که حزب بعث به طور فزاینده‌ای در برابر جامعه تُرک تبعیض قائل می‌شد.[۱۶] اگر چه آنها به عنوان یک قومیت در ساختار عراق (در کنار عرب‌ها و کردها) در قانون اساسی سال ۱۹۲۵ به رسمیت شناخته شدند، بعد از این تُرک‌ها از این وضعیت انتقال به ترکیه محروم شدند.[۱۶] مدعیان نیز محدوده جمعیت خود را بین ۵۰۰،۰۰۰ تا بیش از ۳ میلیون برآورد می‌کنند، صرف نظر از این عدم قطعیت، به طور کلی ترک‌ها سومین گروه قومی در عراق پذیرفته شده‌اند.[۱۸][۱۹][۲۰][۲۱] در سال ۱۹۵۷ در آخرین سرشماری قابل اعتماد به رسمیت شناخته شدند، ولی بعد از آن با سیاست‌های عرب سازی حزب بعث مواجه شدند.[۲۲] که در آن سال اعراب با تشکیل بزرگترین قومیت در عراق و به دنبال آن کردها (۱۳٪) و ترکمن عراق (۹٪) بودند[۲۳] ترکمن‌ها به طور عمده در شمال عراق و در شهرهای کرکوک، اربیل، تلعفر، موصل، آلتون کوپری و نیز پایتخت عراق، بغداد سکونت دارند.[۲۴]

جمعیت شناسی[ویرایش]

ارگ کرکوک از محلات ترکمن نشین کرکوک
راهپیمایی ترکمن‌های عراقی در آمستردام

منابع رسمی[ویرایش]

ترکمن‌ها پس از عرب‌ها و کردها سومین قومیت عراق محسوب می‌شوند.[۲۵][۲۶][۴]با توجه به سرشماری سال ۱۹۵۷ میلادی، ۵۶۷،۰۰۰ هزار از کل جمعیت ۶٫۳ میلیون نفری عراق را ترک‌ها تشکیل می‌دادند. که ۹٪ از کل جمعیت عراق را شامل می‌شد.[۲۷] با این حال، با توجه به محیط غیر دموکراتیک، تعدادشان کمتر از حد شمارش شده بود، که مدت زمان طولانی بر روی آن بحث شد. به عنوان مثال، در سرشماری سال ۱۹۵۷، دولت عراق برای اولین بار ادعا کرد بود که ۱۳۶،۸۰۰ ترک در عراق وجود دارد. با این حال، این رقم را بعد از انقلاب ۱۹۵۸ تا ۵۶۷٫۰۰۰ صادر کرده و در آمار شمارش قومی تجدید نظر کرد. در واقع دولت عراق اعتراف کرد که جمعیت ترکمن‌های عراق بیش از ۴۰۰ درصد از آمار کل سال گذشته بوده است.[۲۸] سرشماری‌های بعدی، در سال ۱۹۶۷، ۱۹۷۷، ۱۹۸۷ و ۱۹۹۷، که همه با توجه به سوء ظن دستکاری رژیم بعثی بسیار غیر قابل اعتماد در نظر گرفته می‌شد.[۱۴] در سرشماری سال ۱۹۹۷ میلادی، ۶۰۰،۰۰۰ ترکمن[۲۰] از کل جمعیت ۲۲،۰۱۷،۹۸۳ نفری کشور عراق شمارش شده بود.[۲۹] که ۲٫۷۲٪ از کل جمعیت عراق را تشکیل می‌دادند.[۱۴]

برآورد جمعیت[ویرایش]

امروزه این ارقام جمعیتی ترکمن‌ها، عمدتاً توسط گروه‌های کُرد و محققان غربی اشاره به ۲-۳٪ از جمعیت عراق، یا تقریباً ۵۰۰،۰۰۰-۸۰۰،۰۰۰ نفر ترکمن عراقی می‌باشد.[۳۰][۱][۲][۳۱] با این حال، همه دانشمندان غربی این دیدگاه را قبول ندارند، به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۴ اسکات تیلور پیشنهاد کرده بود که ترکمن‌های عراق اختصاصاً ۲،۰۸۰،۰۰۰ از ۲۵ میلیون نفر جمعیت عراق را شامل می‌شوند.[۲۸] پاتریک کلاسون پژوهشگر امور خاورمیانه اظهار داشته، ترکمن‌ها ۹٪ از جغرافیای جمعیتی عراق را تشکیل می‌دهند.[۴] سازمان ملت‌ها و اقلیت‌های غیررسمی جامعه ترکمن‌های عراق را ۱۳٪ از کل جمعیت این کشور برابر با ۳ میلیون نفر برآورد کرده است.[۳۲][۳۳] برخی منابع دیگر آنان را تا ۳ میلیون نفر می‌دانند.[۳۴][۱][۳۵][۳۶][۳۷][۳۸] خود ترکمن‌ها نیز مدعی جمعیت بالای ۳ میلیون نفر در عراق هستند.[۳۹][۴۰] آنها عمدتاً در ناحیه‌ای به نام ترکمنلی، که امتداد آن از شمالغرب به شرق در وسط عراق کشیده شده است، زندگی می‌کنند. ترکمن‌ها، شهر کرکوک را پایتخت خود می دانند.[۲۶]

جغرافیای انسانی[ویرایش]

جغرافیای انسانی ترکمن‌های عراق، از مرز ترکیه با عراق از حدود مرزی حکاری و سیرت شروع می‌شود. شهر تلعفر شمالی‌ترین شهر ترکمن نشین جمعیتی بالغ بر هشتاد هزار نفر را شامل می‌شود تا کوت، بدره در شرق عراق امتداد می‌یابد.[۳۳] خط جغرافیایی که از تلعفر شروع شده و با در برگرفتن حضور پررنگ ترکمن‌ها در نزدیکی کرکوک، موصل و اربیل در منطقه شمالی عراق را می‌توان اشاره کرد.[۱۸] در سرشماری سال ۱۹۵۷ نیز، ترکمن‌ها، ۴۰٪ هسته مرکزی شهر کرکوک را تشکیل می‌دادند.[۳۹][۴۱] که با توجه به حضور اکثریت جامعه ترکمن در شهر بزرگ کرکوک، به عنوان قلب جامعه ترکمن در نظر گرفته می‌شود.[۳۹] دومین شهر بزرگ ترکمن نشین عراق، نیز تلعفر می‌باشد که ۹۵٪ از ساکنان شهر را تشکیل می‌دهند.[۴۲] در اطراف شهر کرکوک مناطق مسکونی ترک نشین زیادی نظیر آلتون کوپری و داقوق وجود دارد. وقتی به سمت جنوب کرکوک حرکت می‌کنیم، از مناطق مسکونی ترکمن‌ها، شهرستانهای بزرگ و مهمی مانند کفری و روستاهای بایات را که از صدها روستا تشکیل یافته‌است.[۲۵] سازمان ملت‌ها و اقلیت‌های غیررسمی؛ جمعیت ترکمن‌ها بر پایه شهرهای محل سکونت را ۱۸۰،۰۰۰ نفر در کرکوک، ۲۵۰،۰۰۰ نفر در اربیل، ۳۰۰،۰۰۰ نفر در بغداد، ۵۰۰،۰۰۰ در موصل و ۲۲۷٬۰۰۰ نفر در ناحیه تلعفر می داند. همچنین جوامعی از آنان را در بدر برآورد کرده است.[۳۳] با این حال بطور عمده ترکمن‌های شهرهای استان دیاله و شهر کفری به شدت دچار کردسازی و عرب سازی شده‌اند.[۳۳]

مهاجران[ویرایش]

بیشترین جمعیت ترکمن‌های عراقی مهاجر در ترکیه و پس از آلمان، دانمارک و سوئد زندگی می‌کنند.[۴۳] هم‌اکنون جوامع کوچکتری در کانادا، ایالات متحده، استرالیا[۴۳]، یونان[۴۴] و بریتانیا[۴۵] ساکن شده‌اند.

فرهنگ[ویرایش]

زبان[ویرایش]

زبان ترکمن‌های عراق ترکی آذربایجانی و هم‌خانوادهٔ با زبان ترکی استانبولی، و دیگر زبان‌های شاخه زبان‌های اغوز است؛[۴۶][۴۷] برخی زبان‌شناسان زبان آنان را بین ترکی آذربایجانی و ترکی استانبولی تقسیم بندی می‌کنند.[۴۸]که نزدیک به لهجه‌های ترکی استانبولی در دیاربکر و شانلی‌اورفه در جنوب شرقی ترکیه است.[۴۹] ولی در واقع می‌توان زبان ترکمن‌های عراق را لهجه‌ای از زبان ترکی آذربایجانی شمرد.[۵۰] اتنولوگ نیز در دسته بندی زبانی و لهجه‌ای ترکی آذربایجانی، زبانشان را جزء ترکی آذربایجانی با لهجه کرکوکی اعلام کرده بود.[۵۱]اکثریت ترکمن‌ها دوزبانه (ترکی آذربایجانی و عربی) بوده و علاوه بر زبان اول خود، زبان عربی را در مدارس و رسانه‌ها آموخته‌اند، ولی برخی از آنان که در محلات کردنشین و یا با کردها ازدواج کرده‌اند، به زبان کُردی نیز تسلط دارند.[۴۸] به دلیل سلطهٔ چندین‌سالهٔ عثمانی‌ها در منطقه و ارتباط ترکمن‌های عراق با ترکیه، زبان ادبی مورداستفادهٔ ترکمن‌های عراق متفاوت با زبان مادریشان، ترکی آذربایجانی بوده، و عموماً از ترکی استانبولی با الفبای لاتین استفاده می‌کنند.[۴۹] در قانون اساسی سال ۱۹۲۵، به زبان ترکی استانبولی، اجازه آموزش در مدارس، ادارات دولتی، رسانه‌ها داده شد، تا زمانی که در ادامه دهه ۱۹۳۰ میلادی زبان عربی، زبان رسمی جدید شد، مدارک آموزش زبان ترکی به ترکمن‌ها هنوز هم موجود است.[۵۲] محدودیت برای زبان ترکی در سال ۱۹۷۲ آغاز شد که رژیم صدام حسین آن را تشدید می‌کرد.[۱۸][۵۳]در حال حاضر، ترکی استانبولی به عنوان زبان رسمی در داخل جامعه ترکمن مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۹۷ نیز کنگره ترکمن عراق طی اعلامیه‌ای که به تصویب رسانید، ماده سه آن به شرح زیر آمده است:

به‌طور عموم ترکمن‌های عراق "ترکمان"، "ترکمنان"، "ترکمانان" یا "ترکمن" نامیده می‌شوند[۵۶] و نباید آنان را با کسانی که به زبان ترکمنی در ترکمنستان تکلم می‌کنند، یکسان دانست.[۵۷]

مذهب[ویرایش]

ترکمن‌های عراق مسلمان شیعه و سنی هستند.[۵۸] شیعه‌ها ۴۰٪ و سنی‌ها ۶۰٪ جمعیت ترکمن‌ها را تشکیل می‌دهند.[۵۹]

رسانه[ویرایش]

نخستین و تنها رسانهٔ ترکمن‌های عراق از سال ۲۰۰۴ میلادی توسط جبهه ترکمن‌های عراق با نام شبکه تلویزیونی ترکمنلی افتتاح شد.

احزاب[ویرایش]

ترکمن‌ها به‌صورت رسمی دارای ۵ حزب در عراق می‌باشند که یکی از مهم‌ترین آن‌ها جبهه ترکمن‌های عراق می‌باشند.[۶۰]

تبعیض[ویرایش]

موقعیت ترکمنان عراق از طبقات اداری و تجارت دوره امپراتوری عثمانی به طور فزاینده به یک اقلیت تبدیل شده و مورد تبعیض قرار گرفتند.[۱۶] بعد از سقوط امپراتوری عثمانی، ترکمنان عراق قربانیان چندین قتل‌عام، مانند کشتار کرکوک در سال ۱۹۵۹ بودند، علاوه بر این، حزب بعث، علیه ترکمن‌های عراق تبعیض قائل می‌شدند. که اعدام چند تن از رهبران آنان در سال ۱۹۷۹ افزایش یافته بود[۱۶] و نیز جامعه ترکمن عراق که قربانی سیاست‌های عرب سازی توسط دولت، و کرد سازی توسط کردها به دنبال آنها فشار به زور جهت ترک میهن، خانه و کاشانه خود شدند.[۶۱] بنابراین، آنها به درجات مختلف از جمله سرکوب در محدوده اذیت، آزار سیاسی، تبعید، ترور و پاکسازی قومی رنج می‌بردند. با وجود اینکه در قانون اساسی در سال ۱۹۲۵ به عنوان یک قومیت به رسمیت شناخته شده بودند، ترکمن‌های عراق بعد از این، در وضعیت محروم به سر بردند، از این رو، حقوق فرهنگی شان به تدریج گرفته شد و فعالان به تبعید فرستاده شدند.[۱۶]

قتل‌عام[ویرایش]

قتل‌عام ۴ مه ۱۹۲۴[ویرایش]

ترکمنان عراق در سال ۱۹۲۴، به عنوان قومی غیروفادار و خائن از امپراتوری عثمانی در خاک عراق باقی‌ماندند، که به مساوات آن، ایدئولوژی ملی گرایی مصطفی کمال آتاترک در حال ظهور در جمهوری ترکیه بود.[۶۲] با این حال بیشتر ترکمن‌ها در کرکوک زندگی می‌کردند که با توجه به موقعیت استراتژیک شهری، تهدیدی برای ثبات عراق بود، به خصوص که آنها از فیصل یکم نیز پشتیبانی نمی‌کردند.[۶۲] ترکمن‌های عراق، توسط بریتانیایی‌ها در همکاری با دیگر عناصر عراقی را هدف قرار داده بودند، که با وارد کردن جامعه آشوری از مرز حکاری ترکیه به عراق و جایگزینی با ترک‌ها بودند.[۶۲] جرقه منازعات قومی بین یک مغازه دار ترکمن با یک سرباز رخ داد که بریتانیایی‌ها باحمله به ترکمن‌ها، ۲۰۰ نفر را قتل‌عام کردند.[۶۲]

قتل‌عام کرکوک در سال ۱۹۵۹[ویرایش]

کشتار کرکوک در سال ۱۹۵۹ با توجه به اینکه دولت عراق اجازه می‌داد، حزب کمونیست عراق که در کرکوک بود تا حد زیادی به هدف قرار دادن ترکمن‌های عراق پیشروی کند.[۱۶][۶۳] با انتصاب معروف برزینجی کردتبار، به عنوان شهردار کرکوک در ژوئیه سال ۱۹۵۹، تنش‌ها افزایش یافت پس از جشن انقلاب ۱۴ ژوئیه، با خصومت در شهر به سرعت در حال پلاریزه بین کردها و ترکمن‌های عراق بود. در تاریخ ۱۴ ژوئیه سال ۱۹۵۹، دعوا بین ترکمن‌ها و کردهای عراق رخ داد، که حدود ۲۰ نفر از ترکمن‌های عراق کشته شدند.[۶۴] علاوه بر این، در تاریخ ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۵۹، سربازان کُرد تیپ چهارم ارتش عراق، مناطق مسکونی ترکمن نشین عراق حمله کرده و حدود ۱۲۰ خانه را نابود کردند.[۶۴][۶۵] در تاریخ ۱۷ ژوئیه و به سفارش بغداد، واحدهای نظامی دوباره مستقر شدند که دولت عراق به این حادثه به عنوان یک "قتل عام" نگریست.[۶۶] و اعلام کرد که بین ۳۱ و ۷۹ ترکمن در عراق کشته شدند و نیز ۱۳۰ مجروح به جا گذاشت.[۶۴]

یکسان سازی[ویرایش]

عرب سازی[ویرایش]

اعتراضات تُرک‌ها در آمستردام با پارچه نوشته‌ای تحت عنوان، کرکوک شهر عراق با ویژگی‌های ترکمنان است.

دولت صدام حسین در سال ۱۹۸۰، سیاست جذب اقلیت‌های عراق را به تصویب رسانید. با توجه به برنامه‌های جابجایی دولت، هزاران نفر از ترکمنان عراق از سرزمین‌های سنتی خود در شمال عراق منتقل شده و جای خود را به اعراب، در یک تلاش برای عرب سازی (تعریب) منطقه صورت پذیرفت.[۶۷] علاوه بر این، روستاها و شهرهای ترکمن‌ها در عراق راه را برای مهاجران عرب، که زمین رایگان و مشوق‌های مالی وعده داده شده بود، تخریب شد. به عنوان مثال، حزب بعث عراق به رسمیت شناخته بود که شهر کرکوک شهر ترکمنان عراق به لحاظ تاریخی و بصورتی پایدار و محکم در گرایش فرهنگی آن باقی‌مانده است.[۶۳] بنابراین، اولین موج عرب سازی توسط خانواده‌های عرب که از مرکز و جنوب عراق به کرکوک جهت کار در صنعت نفت آمده بودند در حال گسترش بود.[۶۳]

فرامین و دستورهای امنیتی چند تن از ریاست جمهوری‌های عراق نشان می‌داد که دولت و سازمان‌های اطلاعاتی تمرکز خاص خود را در طول فرایند جذب ترک‌ها در حکومت بعث کرده بودند. به عنوان مثال، بخشنامه ۱۵۵۹ صادره از اطلاعات نظامی عراق در تاریخ ۶ مه ۱۹۸۰ میلادی، سفارش اخراج مقامات ترکمن عراقی از کرکوک را داشته است. صدور دستورالعمل‌های به شرح زیر است:

به عنوان قربانیان اصلی سیاست عرب سازی، ترکمن‌های عراق از مصادره زمین و تبعیض شغلی رنج می‌بردند و در نتیجه خود را به منظور جلوگیری از تبعیض "عرب " ثبت نام می‌کردند.[۶۹] بنابراین، پاکسازی قومی یک عنصر از از سیاست رژیم بعث با هدف کاهش نفوذ ترکمن‌های عراق در کرکوک در شمال عراق بود.[۷۰] کسانی هم که در شهرهایی مانند کرکوک باقی‌ماندند، سیاست جذب ادامه پیدا کرد.[۷۰]نام مدرسه‌ها، محله‌ها، روستاها، خیابان‌ها، بازارها و حتی مساجد با نام منشاء ترکی به نام‌هایی که از حزب بعث و یا از قهرمانان عرب نشأت می‌گرفت تغییر یافت.[۷۰] علاوه بر این در دهه ۱۹۹۰ میلادی، بسیاری از روستاهای ترکمن نشین و محلات ترک کرکوک به سادگی تخریب شد.[۷۰]

کرد سازی[ویرایش]

با تشکیل منطقه خودمختار کردستان در سال ۱۹۹۱ ایجاد خصومت بین کردها و ترکمنان عراق افزایش یافت، و در نتیجه ترکمن‌های عراق قربانیان سیاست کرد سازی قرار گرفتند. کردها عملاً حاکمیت دوفاکتو را بر شمال عراق، تحت عنوان منطقه خودگردان کردستان بر زمین‌هایی که هنوز ترکمن‌ها معتقدند حق آنها است، آغاز کردند؛ زیرا تُرک‌ها عمیقاً خود را وارث امپراطوری عثمانی بر عراق امروزی می دانند.[۷۱]بنابراین، منطقه خودمختار کردستان تهدیدی برای بقای ترکمنان عراق از طریق استراتژی‌هایی بود که با هدف از بین بردن آنان و یا جذبشان را تشکیل می‌داد.[۷۱] بزرگترین تمرکز ترکمنان عراقی عملاً در پایتخت حکومت خودمختار، اربیل بود. که آنان در شهر موقعیت‌های برجسته اداری و اقتصادی داشتند. پس از ان به طور فزاینده‌ای به اختلافات با کُردها برآمدند و اغلب در تضاد با قدرت‌های حاکم شهر، مخصوصا پس از سال ۱۹۹۶ حزب دموکرات کردستان عراق به رهبری مسعود بارزانی بود.[۷۲]

در دهه ۱۹۹۰، تنش میان کردها و ترکمن‌های عراق، در راسشان حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیه میهنی کردستان ملتهب شد، از منظر ترکمنان عراق، احزاب مذکور به دنبال به حاشیه راندن آنها از موقعیت اقتدار و القای هویت کُردی به آنان بودند. که با حمایت آنکارا، یک جبهه جدید سیاسی از احزاب ترکمن در ۲۴ آوریل ۱۹۹۵ با نام جبهه ترکمن‌های عراق تشکیل یافت.[۷۲] رابطه بین جبهه ترکمن عراق و حزب دموکرات کردستان متشنج و رو به وخامت گذاشته بود. ترکمن‌های عراق مرتبط با جبهه ترکمن عراق از آزار و اذیت توسط نیروهای امنیتی کردستان گله مند بودند.[۷۲]دیدبان حقوق بشر در ماه مارس سال ۲۰۰۰ میلادی، گزارش حمله حزب دموکرات کردستان به حزب ترکمن‌های عراق در اربیل را گزارش داد. که پس از اختلافات طولانی بین دو طرف، دو تن از نگهبانان حزب ترکمن توسط حزب مرتبط با کُردها کشته شدند.[۷۲]

وضعیت کنونی[ویرایش]

اگرچه برخی از آنها قادر به حفظ هویت زبانی خود شده‌اند، اما ترکمن‌های امروزی عراق به سرعت جذب جمعیت عموم، اکثریت و دیگر قبایل سازماندهی شده‌اند.[۲] ترکمنان عراق به عنوان یک نیروی سیاسی کلیدی در بحث بر سر وضعیت آینده شمال عراق و منطقه خودمختار کردستان تبدیل شده‌اند. دولت ترکیه نیز از احزاب و سازمان‌هایی نظیر جبهه ترکمن‌های عراق پشتیبانی کرده است. که مخالف حکوکت فدرالیسم در عراق بوده و به طور ویژه پیشنهاد الحاق کرکوک را به دولت منطقه‌ای کردستان در عراق داده‌اند.[۷۳] با این حال تدریجاً، تنش‌های بین دو گروه قومی بر سر مسائل کرکوک کشته نیز داده‌اند. و در تاریخ ۳۰ ژانویه سال ۲۰۰۶، رئیس جمهور عراق، جلال طالبانی گفت: "کُردها در حال کار بر روی یک طرح جهت استقلال ترکمن‌های عراق در پیش نویس قانون اسای جدید در مناطقی که آنان در اکثریت هستند، زیر نظر منطقه خودگردان کردستان عراق را داده‌اند."[۷۴] که این اتفاق هرگز صورت نپذیرفت و همچنین باعث مشکلات جدید قومی شدند که روند کرد سازی توسط KDP و PUK پس از اشغال عراق و برکناری صدام تشدید یافت.[۷۵]

بین ده و دوازده نفر ترکمن به مجلس شورای ملی انتقالی عراق در ژانویه ۲۰۰۵ انتخاب شدند، از جمله پنج نفر در ائتلاف ملی عراق، سه نفر در جبهه ترکمن‌های عراق و دو تا چهار نفر در اتحاد میهنی دمکرات کردستان حضور داشتند.[۷۶][۷۷] در انتخابات مجلس عراق (دسامبر ۲۰۰۵) بین پنج و هفت نامزد از ترکمنان به مجلس نمایندگان عراق راه یافتند. که یک نفر از جبهه ترکمن‌های عراق (رهبر حزب سعادت‌الدین ارگچ) دو یا چهار نفر از ائتلاف ملی عراق، یک نفر در هر کدام از احزاب لیست کردستان و جبهه توافق عراق نماینده داشتند.[۷۷][۷۸]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ [۱]
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ Helen Chapin Metz and the Federal Research Division of the Library of Congress. Iraq: A Country Study, p. 86.
  3. Turkey: Facing a New Millennium: Coping with Intertwined Conflicts, By Amikam Nachmani, page 11, Published 2003, Manchester University Press, 264 pages, ISBN 0-7190-6370-1
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ Turkmen UNPO (انگلیسی)
  5. Turkomans World Directory of Minorities and Indigenous Peoples (انگلیسی)
  6. Blanchard et al. ۲۰۰۹, ۱۵.
  7. Sadik ۲۰۰۹, ۱۳.
  8. BBC (June 18, 2004). "Who's who in Iraq: Turkmen". Retrieved 2011-11-23. 
  9. Anderson & Stansfield 2009, 15.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ Stansfield 2007, 70.
  11. Taylor 2004, 30.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ ۱۲٫۲ Taylor 2004, 31.
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ Jawhar 2010, 314.
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ International Crisis Group 2008, 16.
  15. Library of Congress, Iraq: Other Minorities, Library of Congress Country Studies, retrieved 2011-11-24 
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ ۱۶٫۳ ۱۶٫۴ ۱۶٫۵ ۱۶٫۶ Stansfield 2007, 72.
  17. Lukitz 2006, 151.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ ۱۸٫۲ Al-Shawi 2006, 47.
  19. Park 2005, 37.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ Phillips 2006, 112.
  21. Dabrowska & Hann 2008, 172.
  22. Anderson & Stansfield 2009, 43.
  23. Gunter 2004, 131.
  24. Stansfield 2007, 71.
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Word Directory of Minorities and Indigenous People
  26. ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ Al-Hurmezi, Ahmed (9 December 2010), The Human Rights Situation of the Turkmen Community in Iraq, Middle East Online, retrieved 2011-10-31 
  27. Güçlü 2007, 79.
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ Taylor 2004, 28.
  29. Graham-Brown 1999, 161.
  30. Jenkins 2008, 6.
  31. Turkey: Facing a New Millennium: Coping with Intertwined Conflicts, By Amikam Nachmani, page 11, Published 2003, Manchester University Press, 264 pages, ISBN 0-7190-6370-1
  32. Unrepresented Nations and Peoples Organization. "Iraqi Turkmen". Retrieved 2010-12-05. 
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ ۳۳٫۲ ۳۳٫۳ Unrepresented Nations and Peoples Organization. "The Turkmen of Iraq: Underestimated, Marginalized and exposed to assimilation Terminology". Retrieved 2010-12-04. 
  34. http://www.mideasti.org/summary/rethinking-iraq-sectarian-identities-turkmen
  35. Iraqi Turkmen seek protection from possible “collective genocide” «the news in arabic
  36. UNPO: Iraqi Turkmen
  37. Roraback, Amanda (2004). Iraq in a Nutshell. Enisen Publishing. p. 36. ISBN 978-0970290861. Retrieved 2008-05-05. "Most of the nearly 2000000 Turkomans in Iraq live in the Kirkuk and Mosul... "Iraq+in+a+Nutshell"+Turkoman+2000000 web link" 
  38. Adherents.com - Iraq
  39. ۳۹٫۰ ۳۹٫۱ ۳۹٫۲ Park 2005, 32.
  40. Kibaroğlu، Kibaroğlu & Halman 2009, 165.
  41. O'Leary 2009, 152.
  42. Hashim 2005, 370.
  43. ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ Sirkeci 2005, 20.
  44. Wanche, Sophia I. (2004), An Assessment of the Iraqi Communityin Greece, United Nations High Commissioner for Refugees, p. 3 
  45. International Organization for Migration (2007), Iraq Mapping Exercise, International Organization for Migration, p. 5 
  46. Ethnologue: Languages of the World Azerbaijani, South. 600,000 in Iraq (1982). Language use: They speak South Azerbaijani at home.
  47. David Dalby. 1999/2000. The Linguasphere Register of the World's Languages and Speech Communities (Observatoire Linguistique), see pg. 346
    Hendrik Boeschoten. 1998. "The Speakers of Turkic Languages," The Turkic Languages, ed. Lars Johanson & Éva Ágnes Csató (Routledge), pp. 1-15, see pg. 5
  48. ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ Bulut 2000, 161.
  49. ۴۹٫۰ ۴۹٫۱ Johanson 2001, 16.
  50. Hendrik Boeschoten. 1998. "The Speakers of Turkic Languages," The Turkic Languages (Routledge, pp. 1-15).
  51. «A language of Iran». اتنولوگ، ۲۰۱۳. بازبینی‌شده در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۳. 
  52. Johanson 2001, 16.
  53. Abdul Hameed, Bakier (March 18, 2008). [tt_news=4795 "Iraqi Turkmen Announce Formation of New Jihadi Group"]. The Jamestown Foundation. Retrieved 2011-11-21. 
  54. Türkmeneli İşbirliği ve Kültür Vakfı. "Declaration of Principles of the (Iraqi?) Turkman Congress". Retrieved 2011-11-25. 
  55. Nissman, David (5 March 1999), The Iraqi Turkomans: Who They Are and What They Want, Iraq Report (Radio Free Europe/Radio Liberty) 2 (9) 
  56. Central Intelligence Agency. "The World Factbook: Iraq". Retrieved 2011-11-29. 
  57. Johanson ۲۰۰۹, ۱۱۱۶.
  58. Mofak Salman Kerkuklu (2007). "Turkmen of Iraq". p. 23. Retrieved 6 December 2010. 
  59. http://books.openedition.org/ifpo/1115
  60. Raber Tal’at Jawhar. "The Iraqi Turkmen Front". Retrieved February 26, 2012. 
  61. Anderson & Stansfield 2009, 62.
  62. ۶۲٫۰ ۶۲٫۱ ۶۲٫۲ ۶۲٫۳ Anderson & Stansfield 2009, 63.
  63. ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ ۶۳٫۲ Anderson & Stansfield 2009, 64.
  64. ۶۴٫۰ ۶۴٫۱ ۶۴٫۲ Anderson & Stansfield 2009, 34.
  65. Ghanim 2011, 38.
  66. Entessar 2010, 79.
  67. Jenkins 2008, 15.
  68. Anderson & Stansfield 2009, 65.
  69. International Crisis Group 2006, 5.
  70. ۷۰٫۰ ۷۰٫۱ ۷۰٫۲ ۷۰٫۳ Anderson & Stansfield 2009, 66.
  71. ۷۱٫۰ ۷۱٫۱ Anderson & Stansfield 2009, 67.
  72. ۷۲٫۰ ۷۲٫۱ ۷۲٫۲ ۷۲٫۳ Anderson & Stansfield 2009, 68.
  73. Kurds Accused Of Rigging Kirkuk Vote, Al Jazeera
  74. Cevik, Ilnur (2006-01-30). "Talabani: Autonomy for Turkmen in Kurdistan". Kurdistan Weekly. Retrieved 2006-05-20. 
  75. Stansfield 2007, 71.
  76. Interesting Outcomes in Iraqi Election, Zaman Daily Newspaper
  77. ۷۷٫۰ ۷۷٫۱ The New Iraq, The Middle East and Turkey: A Turkish View, Foundation for Political, Economic and Social Research, 2006-04-01, accessed on 2007-09-06
  78. Turkmen Win Only One Seat in Kerkuk, Iraqi Turkmen Front

منابع[ویرایش]