ترویج و آموزش کشاورزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کشاورزی  ن  ب  و 
کلی
کشاورزی تجاری · کشاورزی
علم کشاورزی
دام پروری · زراعت
کشاورزی‌ نامحدود
کارخانه زراعت
کشاورزی صنعتی
کشاورزی فشرده
کشاورزی ارگانیک
کشاورزی پایدار
کشاورزی شهری
تاریخچه
تاریخچه کشاورزی
انقلاب نوسنگی
انقلاب کشاورزی مسلمانان
پیشینه کشاورزی در ایران
انقلاب کشاورزی بریتانیا
انقلاب سبز


ترویج و آموزش کشاورزی نوعی آموزش غیر رسمی به روستائیان و علاقه‌مندان به کشاورزی برای آشنائی و استفاده از فناوری‌های نو جهت افزایش تولید و بهره‌وری و درآمد و ارتقای سطح زندگی تولیدکنندگان کشاورزی و رسیدن به اهداف توسعه کشاورزی و روستائی است.

ترویج کشاورزی یاری هدفدار در تصمیم‌گیری و شکل گیری نظرات تعریف شده است. کارشناسان آن را نوعی مداخله گری ارتباطی حرفه‌ای می‌دانند که توسط یک نهاد به منظور ایجاد تغییرات داوطلبانه رفتاری در کشاورزان با فرض داشتن منافع جمعی یا اجتماعی بنا می‌شود.

هدف‌ها[ویرایش]

هدف ترویج کشاورزی رسیدن کشاورزی و ارتقاء سطح کشاورزان بویژه کشاورزان تهیدست است تا از طریق آشنائی با پژوهش و فناوری بصورت کاربردی بتوانند با افزایش تولید و کاهش هزینه و کسب درآمد بیشتر سطح زندگی خود و خانواده را فراهم نمایند. ترویج کشاورزی در کشورهای در حال توسعه برای رسیدن به اهداف توسعه کشاورزی و روستائی یکی از عناصر ضروری است که بیشتر در قالب نظامهای دولتی و اخیراً در برخی کشورها بصورت فعالیتهای ترویج خصوصی کشاورزان را تحت آموزش به روشهای مختلف قرار می‌دهند. البته در کشور ما این هدف آنگونه که انتظار می‌رود محقق نگردیده است زیرا کارشناسان ما پس از تحصیل به خاطر کم تجربگی و تئوریک بودن مطالب درسی تدریس شده در دانشگاه اکثراً یا بیکارند یا هنگام ورود به عرصه کار و در عمل به جای کمک به رشد و توسعه کشاورزی و ترویج کشاورزی بین کشاورزان به پشت میز نشینانی تئوری پرداز و آمارساز مبدل می‌شوند که حتی کشاورزان نیز بر ناکار آمدی بسیاری از آنان در عرصه عمل به علوم آموخته‌شان شاهدند. و توجه به نابسامانی‌ها و عدم پیشرفت چشمگیر در این عرصه تاییدی بر این مدعااست . مشکل اصلی ترویج در کشور ما عدم ارتباط منطقی مابین سه بخش تحقیقات، آموزش و ترویج است.زیرا هر کدام از این بخشها بطور جدا و منفصل از هم کار می‌کنند و ارتباطی با هم ندارندو یا اگر دارند بسیار محدود و غیر کارا است.

منابع[ویرایش]

  • کرمی، عزت‌الله و فنائی، سید ابوطالب: بررسی نظریه‌پردازی‌ها در ترویج کشاورزی، وزارت کشاورزی، تهران 1373خ.
  • تکمیل:علی جمالی از کشاورزان شهر قهدریجان

پیوند به بیرون[ویرایش]