تربینافین

تربینافین

سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
[(2E)-6,6-dimethylhept-2-en-4-yn-1-yl](methyl)(naphthalen-1-ylmethyl)amine
داده‌های بالینی
نام تجاری	Lamisilat
AHFS/Drugs.com	monograph
مدلاین پلاس	a699061
رده بارداری.	B
وضعیت حقوقی	?
Routes	Oral, topical
داده‌های فارماکوکینتیکی
فراهمی زیستی	Readily absorbed: 70–90%
پیوند پروتئینی	>99%
Metabolism	کبد
نیمه‌عمر	Highly variable
شناسه
شماره سی‌ای‌اس	91161-71-6 Y 78628-80-5
ATC code	D01AE15 D01BA02
پاب‌کم	CID 1549008
بانک‌دارو	DB00857
کم‌اسپایدر	1266005 Y
UNII	G7RIW8S0XP Y
KEGG	D02375 Y
ChEMBL	CHEMBL822 Y
داده‌های شیمی
فرمول	C21H25N
وزن مولکولی	291.43 g/mol
SMILES	eMolecules & PubChem
InChI InChI=1S/C21H25N/c1-21(2,3)15-8-5-9-16-22(4)17-19-13-10-12-18-11-6-7-14-20(18)19/h5-7,9-14H,16-17H2,1-4H3/b9-5+ Y Key:DOMXUEMWDBAQBQ-WEVVVXLNSA-N Y
Y(what is this?)  (verify)

تربینافین (به انگلیسی: terbinafine)‏

رده درمانی: ضدقارچ‌ها.

اشکال دارویی: قطره ، کرم جلدی

موارد مصرف

تربینافین یک ضد قارچ وسیع الطیف است که در درمان عفونتهای قارچی موضعی شامل کچلی پا ، بدن ، ران و ناخن حاصل از اپیدرموفیتون فلوکوزوم ، تریکوفیتون منتاگروفیتس ، تریکوفیتون روبروم و همچنین کاندیدیاز پوستی حاصل از کاندیداآلبیکنس و پیتریازیس ورسیکالر حاصل از مالاسزیا فورفور مصرف دارد .

مکانیسم اثر

تربینافین اثرات ضدقارچی خود را از طریق مهار آنزیم اسکوالن اپوکسیداز که یک آنزیم مهم در بیوسنتز ارگوسترول در قارچها می باشد اعمال می نماید . این اثر موجب کاهش ارگوسترول و تجمع اسکوالن در سلول قارچ شده و باعث مرگ آن می گردد . کمتر از ۵% از دارو به دنبال مصرف موضعی جذب می گردد .تربینافین در طبقه شاخی پوست ، ناخنها و مو توزیع شده و در آنها به غلظتهایی که بیش از غلظت پلاسمایی داروست می رسد .

عوارض جانبی

ممکن است دچار سردرد، تهوع، ناراحتی معده، تغییر در حس چشایی، کاهش اشتها، اسهال، بثورات پوستی یا خارش خفیف و قرمزی پوست (خصوصا با کرم موضعی) شوید. سایر عوارض: ضعف یا خستگی شدید، استفراغ، علایم مسمومیت کبدی مثل درد قسمت فوقانی و راست شکم، تیرگی ادرار یا کم رنگ شدن مدفوع و زردی پوست یا چشم ها؛ واکنش های حساسیتی شدید همچون بثورات پوستی شدید، کهیر و خارش، تورم صورت، لب ها یا زبان و تورم یا درد مفاصل.

جستارهای وابسته

• کاندیدیاز

منابع

• فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷