تراکاشت مو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


مردی پیش و پس از عمل کاشت مو transplant.

کاشت مو به تکنیک جراحی گفته می‌شود که در آن ریشه‌های مو، تک تک از ناحیه اهدا کننده به ناحیه در حال ریزش و یا خالی از مو برده می‌شوند. از این روش بیشتر برای درمان ریزش موی مردانه استفاده می‌شود و طی آن ریشه‌هایی که به صورت ژنتیکی در مقابل ریزش مقاوم هستند به ناحیه طاس برده می‌شوند. بعلاوه از این روش برای بازسازی ابرو، مژه، محاسن، موهای سینه و ناحیه تناسلی و پوشاندن محل زخمهای ناشی از تصادف و یا جراحی مانند کشیدن پوست و کاشت موهای قبلی استفاده می‌شود. کاشت مو با پیوند پوست متفاوت است.
در هر پیاز مو ۱ تا ۴ رشته مو رشد می‌کند. امروزه در پیشرفته ترین روشهای کاشت مو، پیاز مو را دست نخورده انتقال می‌دهند. نتیجه این کار ظاهر طبیعی تر موهای کاشته شده‌است. این روش کاشت Follicular Unit Transplantation و یا بصورت کوتاه شده FUT نامیده می‌شود. موهای اهدایی به دو روش کاملاً متفاوت جمع آوری می‌شوند.


تاریخچه کاشت مو[ویرایش]

تاریخچه استفاده از بخش‎هایی از پوست سر که در آن بافتی از پوست سر به همراه منبع اصلی تولید خونش به یک منطقه طاس کاشته شود، به قرن 19 بر می‎گردد. استفاده از تکنیک‎های کاشت موی مدرن به دهه 30 میلادی در ژاپن بر می‎گردد که آن موقع جراحان از گرافت‎های کوچک و حتی "گرافت‎های واحد فولیکولی" برای جایگزین کردن مناطق آسیب دیده ابرو یا مژگان، ولی نه در رابطه با برطرف سازی طاسی، استفاده می‎کردند. در آن زمان تلاش‎های آن‎ها مورد توجه گسترده‎ای قرار نگرفت، و آسیب‎های جنگ جهانی دوم به کشور آن‎ها پیشرفت‎های آن‎ها را تا دو دهه دیگر مخفی نگه داشت. در اواخر دهه 50 بود که عصر مدرن کاشت مو در جهان غرب شروع شد، زمانی که یک متخصص پوست نیویورکی به اسم نرمن ارنریش (Norman Orentreich) با استفاده از بکارگیری گرافت‎های آزاد دهنده در بیماران دارای الگوی طاسی مردانه شروع به آزمایش کرد. قبل از این تصور می‎شد که موی کاشته شده بیشتر از موی اولیه در منطقه "گیرنده" رشد نمی‎کند. دکتر ارنریش نشان داد که استفاده از چنین گرافت‎هایی باعث می‎شود که موهای جدیدی در منطقه گیرنده رشد کنند که دوام آن‎ها به همان اندازه‎ای باشد که در محل اولیه خود در اختیار داشته‎اند. سپس این دکتر والتر پی انگر (Walter P. Unger) بود که پارامتر‎های "ناحیه مطمئن دهنده" را تعریف کرد که از آن می‎توان دایمی ترین فولیکول‎های مو را برداشت کرد، از این پارامتر‎ها دیگر به عنوان پایه اساسی برداشت فولیکول مو، خواه روش نواری، خواه روش FUE استفاده می‎شود. تا 20 سال بعد، جراحان بر روی گرافت‎های کاشت موی کوچکتر کار کردند، ولی نتایج از نظر موفقیت بسیار محدود بود، بطوریکه استفاده از گرافت‎های دو تا چهار میلیمتری منجر می‎شد سر شخص ظاهر عروسکی به خود بگیرد. در دهه 80، شروع استفاده از برش‎های نواری جایگزین تکنیک قبلی شد و کارلوس یوبل (Carlos Uebel) در برزیل استفاده از تعداد بیشتری از گرافت‎های کوچک را مشهور ساخت، درحالیکه در آمریکا دکتر ویلیام راسمن (William Rassman) در یک جلسه درمانی شروع به استفاده از هزاران "میکروگرافت" کرد. در اواخر دهه 80، دکتر B.L. Limmer استفاده از میکروسکوپ برجسته نما را برای تبدیل یک نوار دهنده به میکروگرافت‎های کوچک باب کرد. به دنبال آن روش کاشت موی واحد فولیکولی شروع به شکل گیری کرد، و شکاف‎ گرافت‎ها و اندازه آن‎ها کوچکتر شد. این گرافت‎های کوچکتر به جراحان اجازه میدهد تا گرافت‎های واحد فولیکولی بیشتری را در منطقه پذیرنده قرار دهند. به دنبال موفقیت‎های کسب شده جراحان نیز توجهی بیشتری به این کلیت ماجرای گرافت‎های کاشته شده معطوف ساختند. اتخاذ تکنیک "برش جانبی" در اوایل شروع سال 2000، باعث شد تا جراحان کاشت مو دو تا چهار گرافت واحد فولیکولی مو را انتخاب کنند که باعث شد موی کاشته شده بهتر بر روی پوست سر قرار گیرد و منطقه‎ای که طاس است را بهتر در بر بگیرد. گرچه یک جنبه منفی این روش این است که برش‎های جانبی همچنین باعث از هم گسیختگی حالت رگ‎ها بیشتر از برش‎هایی می‎شوند که موازات شکاف سهمی جمجمه (ساژیتال) زده می‎شود. بنابراین استفاده از برش‎های ساژیتال باعث می‎شود که موها و رگ‎های خونی کمتری با این فرض که ابزار برش دهی هم اندازه هستند، برش زده شود. یکی از جنبه‎های مثبت برش‎های ساژیتال این است که آن‎ها بهتر به درون فرو برده می‎شوند و از برش متقاطع فولیکول جلوگیری می‎کند. در نتیجه باعث می‎شود پزشکان نیاز به تراشیدن قسمت پذیرنده نداشته باشند. برش‎های جانبی موها را شبیه به حرف T برش می‎زند درحالیکه برش‎های ساژیتال موازات و در بین موهای فعلی صورت می‎گیرد. استفاده از برش‎های جانبی در برابر برش‎های ساژیتال در جوامع کاشت مو شدیدا مورد بحث قرار گرفته است. بسیاری از جراحان برجسته کاشت مو به طور معمول از ترکیب این دو روش براساس آنچه که برای بیمار مناسب است استفاده می‎کنند.

روشهای کاشت مو[ویرایش]

روش FUE Follicular Unit Extraction) FUE) در واژه به معنای جداسازی به بخش‌های فولیکولی می‌باشد که در واقع تمامی روش‌های موجود مانند: FIT, FUT , FUG , FUM, SUT, BUT و... را شامل می‌شود. یعنی برداشتن مو از ناحیه‌ای از بدن شخص و انتقال یا پیوند آن موها به نواحی دیگر بدن در همان شخص، این انتقال معمولاً به ناحیه کم مو یا طاس سر، ابرو، ریش و... می‌تواند صورت گیرد.
روش FIT

Follicular Isolation Techniqueیا FIT در واژه به معنای تکنیک جداسازی فولیکول‌ها. در این متد بوسیله پانچ از ناحیه بانک مو، که معمولاً از پشت سر و بالای گوشها انتخاب می‌شود، فولیکول‌ها برداشت شده و در ناحیه‌ای که نیاز به کاشت مو احساس می‌شود، مجدداً بوسیله پانچ و یا SLIT این فولیکول‌ها کاشت یا پیوند داده می‌شوند.
روش BHT

BHT یا Body Hair Transplant در روش کاشت مو به روشی گفته می‌شود که بجای برداشت مو از ناحیه پشت سر از موهای بدن مانند سینه، کمر، ران، ناحیه شرمگاهی و یا هرجای بدن که بتوان از آنجا مو برداشت کرد به روش پانچ مو را برداشت می‌کنند و در قسمت مورد نیاز موی برداشت شده را کاشت می‌کنند.
روش FUT

روش Follicular Unit Transplant یاFUT به معنی پیوند واحد های فولیکولی می‎باشد که یکی از روش‎های کاشت مو را تشکیل می‎دهد. قاعده این روش از انتقال، میکروگرافت‎های برداشت شده از موهای پشت سر به بخش طاسی سر تشکیل شده است و یکی از روش های کاشت مو می باشد. این عمل با بی حسی موضعی انجام می‎شود و بنابراین عملی بی درد است. مراحل این عمل عبارتند از:

  1. برداشت نواری از مو‎ها از بخش دهنده در پشت سر
  2. بریدن نوار
  3. برش زدن گرافت ها
  4. قراردادن گرافت‎ها در منطقه پذیرنده

مراقبت بعد از عمل جراحی کاشت مو[ویرایش]

بعد از انجام عمل کاشت مو یکسری اعمال به منظور حفاظت از منطقه دریافت کننده گرافت‎های کاشت مو باید انجام شود. باید منطقه‎ای که کاشت مو در آن صورت گرفته است را از در معرض نور خورشید قرار گرفتن دور کرد و دو روز بعد از جراحی برای شستشوی محل مذکور باید از شامپو استفاده کرد. بعضی از جراحان به بیماران خود پیشنهاد میکنند روز بعد از جراحی از شامپو استفاده کنند. استفاده از شامپو بسیار مهم است چون باعث جلوگیری از دلمه بستن زخم در اطراف محور مو می شود. این دلمه‎های پوستی به محور مو میچسبند و خطر ریزش فولیکول‎های موی تازه کاشته شده در طول 6 تا 10 روز بعد از عمل افزایش پیدا می‎کند. در طول 10 روز اول، تقریبا تمامی موهای کاشته شده، بواسطه تغییر محلی که داشته اند آسیب پذیر می‎شوند و ریزش خواهند داشت. چنین امری کاملا طبیعی است. بعد از 2 تا 3 ماه موهای جدیدی از فولیکولهای جابجا شده شروع به شکل گیری می‎کنند. موی بیماران به حالت عادی شروع به رشد می‎کند و در طول 6 تا 9 ماه بعدی به ضخیم شدن ادامه می‎دهد. هرگونه ریزش موی بعدی به صورت محتمل از مناطقی که تحت عمل کاشت مو قرار نگرفته اند، صورت می‎گیرد. بعضی از بیماران برای به تعویق انداختن ریزش مو از دارو استفاده می‎کنند در حالیکه سایر افراد برای مبارزه با این امر در نهایت تن به یک عمل کاشت موی دیگر می‎دهند.

عوارض جانبی کاشت مو[ویرایش]

نازک شدگی مو، یک عارضه جانبی متداول است که معمولا موقتی است. وجود قطعات مختلف طاسی بر روی سر نیز متداول است بطوریکه 50 درصد موها در هر روز از دست می‎روند. سکسکه‎های بعد از عمل هم در حدود 5% بیمارانی که متحمل کاشت مو شده‎اند، دیده می‎شود. دیگر عوارض جانبی شامل تورم نواحی نظیر پوست سر و پیشانی می‎شود. اگر چنین امری ناراحت کننده است، داروهایی برای آرام سازی ورم وجود دارد. به علاوه، بیماران باید اگر پوست سر آن‎ها شروع به خارش کرد مراقب باشند، چون خاراندن پوست سر وضعیت را حادتر و باعث شکل گیری دلمه‎های پوستی می‎شود. از یک مرطوب کننده یا شامپو برای برطرف کردن خارش می‎شود استفاده کرد.

تکنیک‎ها و تحقیق‎های آینده در رابطه با کاشت مو[ویرایش]

سلول های بنیادی و سلول‎های درمال پاپیلا در فولیکول‎های مو شناسایی شده‎اند. تحقیق در رابطه با این سلول‎های فولیکول می‎تواند منجر به درمان موفقیت آمیز طاسی از طریق تکثیر مو (HM) شود که از آن به عنوان کلونی شدن مو هم یاد می‎شود. روش تکثیر مو توسط ARI (انستیتوی تحقیقاتی آدرانز، یک کمپانی ژاپنی در ایالت متحده آمریکا) ایجاد شده است.

منابع[ویرایش]