تحمیدیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تحمیدیه به معنای حمد و ستایش خداوند و در اصطلاح عبارت است از مقدمه ای که در آغاز کتابها در ستایش خدا و برشمردن نعمات و صفات او آورده می شود. از جمله کتب نگارش یافته در این موضوع تحمیدیه در ادب فارسی از غلامرضا ستوده و نیز رساله دکتری حشمت اله آذرمکان با عنوان بررسی تطبیقی تحمیدیه‌ها در منظومه‌های برجسته تا قرن دهم است. از برجسته ترین نمونه های تحمیدیه در شعر و ادب فارسی، می توان به دیباچه (مقدمه) گلستان سعدی اشاره کرد. نکته جالب آنکه در بین منظومه های معروف ادبیات فارسی مثنوی بی تعحمیدیه است. گرچه مضامینش لبریز از حمد خداست تحمیدیه یکی از صفاتی است که ما انسان ها نسبت به خداداریم یعنی ستایش خدا وهمچنین ستایش پیامبران. در ایران تا کنون کتابی به نام «تحمیدیه» که مجموعه ای از بهترین و مشهورترین تحمیدیه های زبان و ادب فارسی است توسط خانم «لیلا شیرینکام» گردآوری شده و انتشارات نظری آن را به چاپ رسانده است.