لپتوسپیروز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از تب کانیکولا)
پرش به: ناوبری، جستجو

لپتوسپیروز که تب کانیکولا یا تب شالیزار نیز خوانده میشود, یک نوع بیماری مشترک انسان و دام می‌باشد که تقریباً در همه مناطق جهان به‌ویژه در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری و نیز در نواحی گرم و مرطوب شیوع زیادی دارد. لپتوسپیروز بوسیله گونه‌های بیماریزای لپتوسپیرا ایجاد می‌شود. این بیماری در همه نقاط دنیا بجز قطب شمال و جنوب دیده می‌شود. این بیماری عمدتاً در شالیکاران، کارگران مزارع نیشکر، کشاوزران، دامپزشکان، دامداران، کارگران کشتارگاه‌ها و ماهیگیران دیده می‌شود.

راه انتقال[ویرایش]

مهمترین منبع آلودگی، ادرار حیوان مبتلا می‌باشد. همچنین جنین سقط شده بافتهای آلوده، ترشحات دستگاه تناسلی و شیر آلوده می‌توانند بطور مستقیم یا پس از آلودگی محیط موجب انتقال بیماری گردند. راه انتقال بیماری به انسان از طریق تماس با آب غذایا خاک است که با ادرار حیوان اهلی و وحشی مبتلا آلوده شده است. آلودگی ممکن است از طریق خوردن غذا یا آب آلوده یا از طریق تماس پوستی مخاطی، از راه غشاهای مخاطی سالم (چشم‌ها، بینی و دهان) خراش‌های پوستی و تنفس آئروسل‌ها انتقال یابد . انتقال بیماری از انسان به انسان بسیار نادراست.

نشانه ها[ویرایش]

علایم و نشانه‌های بالینی متغیر بوده، از تظاهرات تحت بالینی تا تظاهرات بالقوه کشنده می‌توانند خود را نشان دهند. شایع تریننشانه‌ها عبارتند از:

تشخیص[ویرایش]

  • یافتن آنتی بادی در خون
  • کشت دادن باکتری از خون، ادرار یا بافت
  • اثبات حضور لپتوسپیرا در بافت با استفاده از آنتی بادی‌هایی کونژوگه با مواد فلورسنت.
  • PCR

پیشگیری[ویرایش]

برخی از روش‌های پیشگیری:

  • کاهش جمعیت برخی از مخازن حیوانی (مانند موش) به وسیله سموم یا تله گذاری
  • درمان یا ذبح حیوانات آلوده (گاو، سگ و...
  • جلوگیری از دسترسی جوندگان و حیوانات وحشی به مناطق مسکونی انسان با استفاده از دیواره‌های عمودی، توری فلزی و اصطبل‌های مقاوم به نفوذ

جوندگان

  • ایمن‌سازی مناسب سگ‌ها و چهارپایان اهلی و واکسیناسیون دام‌ها در منطقه
  • استفاده از مخازن آب و انبارهای مناسب برای نگهداری غله و مواد غذایی و ممانعت از دسترسی جوندگان به این منابع
  • تمیز نگاه داشتن محیط مسکونی انسان و اطراف آن (دفع صحیح زباله و فضولات حیوانی، دفع بهداشتی

فاضلاب، تأمین آب آشامیدنی سالم، گندزدایی نواحی آلوده)

درمان[ویرایش]

لپتوسپتوسپیراها باکتری‌هایی هستند که به آمینو گلیکوزیدها و فلوروکینولونها و ماکرولیدها حساس هستند. مؤثرترین درمان در فاز شروع بیماری (فاز حاد) می‌باشد که شامل داکسی سایکلین خوراکی و یا پنی سیلین وریدی است. استروپتومایسین، اریترومایسین, تتراسایکلین و سفالوسپورینها هم در درمان لپتوسپتوسپیروز مؤثرند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

لپتوسپیرا

منابع[ویرایش]

.[۱]

[۲]

  1. http://www.pezeshk.us/?p=29817%7Cسایت پزشکان بدون مرز
  2. Review of Leptospirosis in Iran|بررسی لپتوسپیروز در ایران, علیرضا رفیعی وهمکاران