تب کانیکولا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تب کانیکولا

Leptospira magnified 200 times with dark-field microscope
آی‌سی‌دی-۱۰ A27
آی‌سی‌دی-۹ 100
اُمیم 607948
دادگان بیماری‌ها ۷۴۰۳
مدلاین پلاس 001376
ای‌مدیسین med/۱۲۸۳ emerg/856 ped/1298
پیشنت پلاس تب کانیکولا
سمپ C01.252.400.511

تب کانیکولا با نام‌های لپتوسپیروز و تب شالی زار نیز شناخته می‌شود. علائم این بیماری، آنقدر دامنه ی وسیعی دارد که نمی‌توان تنها بر اساس آن‌ها بیماری را تشخیص داد و تشخیص بیشتر با تکیه بر روش‌های آزمایشگاهی، مشاهده ی عامل بیماری و روش‌های سرولوژیکی خواهد بود. علائم خفیفی چون سردرد، درد عضلانی و تب؛ و نیز علائم حاد با شیوع کمتر، چون خون ریزی ریه و مننژیت، از جمله نشانه‌های این بیماری است.

لپتوسپیروز، عفونتی است که توسط باکتری ای از نوع لپتوسپیرا ایجاد می‌شود. ده نوع متفاوت از لپتوسپیرا وجود دارد که انسان را بیمار می‌کند. این باکتری هم از طریق حیوانات اهلی نظیر اسب، گاو، موش، گربه، سگ، خوک و هم حیوانات وحشی نظیر گوزن، سنجاب، روباه، راسو قابل انتقال است.

این بیماری یکی از بیماری‌های مهم مشترک بین انسان و دام در جهان است و در تمام کره ی زمین به جز در مناطق قطبی، دیده شده است. با این حال، این بیماری بیشتر در مناطقی با بارندگی بالا و مناطق گرم و حاره ­ای و زمین ­های گلی و مناطقی با آب‌های راکد شایع تر است.

این بیماري از طريق تماس با آب، غذا يا خاک آلوده به ادرار حيوان اهلي يا وحشي مبتلا، به انسان انتقال مي يابد. بنابراين، هم از طريق خوردن و آشاميدن غذا و آب آلوده و هم از طريق ورود عامل بيماري از راه خراش هاي پوستي، از مخاط سالم (چشم، دهان، بینی) و نیز از راه تنفس، انتقال صورت مي گيرد. اما انتقال بيماري از انسان به انسان بسيار نادر است.

این بیماری معمولاً در افرادی با مشاغلی چون شالی کاری (کار در مزارع برنج)، مزارع نیشکر، کار در آزمایشگاه، کارکنان کشتارگاهها، دامپروران و دامپزشکان بیشتر دیده شده می‌شود. در مناطق شمالی ایران، این بیماری با نام تب بیجار معروف است.

منابع[ویرایش]