تامپون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
برای دیگر کاربردها به تامپون صنعتی مراجعه کنید.
شمایی از نحوه قرار گیری تامپون در بدن
یک تامپون با فروکننده
اجزای یک تامپون با فروکننده. چپ: لوله کلفت تر(penetrator). وسط : تامپون کتانی و نخ متصل به آن. راست : لوله نازکتر.
تامپون انگشتی. مقیاس خطکش سانتی‌متر است.
علامت ۲ قطره یعنی قابلیت جذب بین ۶ تا ۹ گرم خون است.

تامپون وسیله‌ایست با کاربردی همانند نوار بهداشتی که در در ایام عادت ماهانه توسط خانم‌ها استفاده می‌شود. تامپون بر خلاف نوار بهداشتی که بیرون از فرج قرار می‌گیرد، در داخل مهبل فرو می‌رود و با جذب خون مانع بیرون آمدن آن از بدن می‌شود. جنس آن معمولاً از پنبه است و با استفاده از یک فروکننده (به انگلیسی: Applicator) در داخل مهبل قرار داده می‌شود. در انتهای آن نخی وجود دارد که برای بیرون کشیدن آن استفاده می‌شود. تامپون انگشتی گونه‌ای تامپون است که بدون فروکننده فروخته می‌شود و با دست در محل خود قرار می‌گیرد.

تاریخچه[ویرایش]

تامپون با فروکننده و نخ انتهای آن در سال ۱۹۲۹ اختراع و در سال ۱۹۳۱ توسط دکتر ارل هاس (به انگلیسی: Earle Haas)ثبت شد. تامپون‌هایی بر اساس طرح دکتر ارل هاس ساخته شدند در سال ۱۹۳۶ مورد استفاده قرار گرفتند.

درجات جذب[ویرایش]

تامپون‌ها با درجات جذب خون متفاوتی ارایه می‌شوند :

  • ضعیف : ۶ گرم یا کمتر
  • معمولی : ۶ تا ۹ گرم
  • خوب : ۹ تا ۱۲ گرم
  • خیلی خوب : ۱۲ تا ۱۵ گرم
  • عالی : ۱۵ تا ۱۸ گرم

نشانگان حمله سمی[ویرایش]

گفته می‌شود تامپون‌ها با نشانگان حمله سمی (به انگلیسی: toxic shock syndrome - TSS) مرتبط است که به ندرت با عفونت‌های باکتریایی اتفاق می‌افتد.

عوامل افزایش خطر حمله سمی : استفاده مداوم یا طولانی از تامپون‌ها (به ویژه انواع فوق جاذب) در دوره‌های قاعدگی، عفونت‌های استافیلوکوکی.[نیازمند منبع]

پیشگیری از حمله[نیازمند منبع]:

  • تامپون‌ها را مرتب عوض کنید و در شب نوارهای بهداشتی را جایگزین آنها کنید.
  • از تامپون‌های فوق جاذب استفاده نکنید، از انواع نخی استفاده کنید.
  • اگر شما دچار عفونت پوستی به ویژه نزدیک آلت تناسلی هستید، از تامپون استفاده نکنید.
  • قبل از گذاشتن تامپون، دست‌ها را به دقت بشویید. استافیلوکوک‌ها معمولاً در دست وجود دارند.
  • برای زخم‌های عفونی فوراً از پزشک کمک بخواهید.

عواقب مورد انتظار: بیشتر بیماران با تشخیص زودهنگام و درمان فوری در بیمارستان بهبود می‌یابند ولی برخی موارد کشنده هستند. کف دست و پا غالباً در حین بهبودی پوسته می‌دهد.[نیازمند منبع]

عوارض احتمالی حمله: شوک شدید، نارسایی کلیه، نارسایی احتقانی قلب،، زجر تنفسی، ریختن مو و ناخن‌ها، عود شوک سمی، در موارد شدید، مرگ ومیر ممکن است ۱۵٪ باشد.[نیازمند منبع]

راه‌های تشخیص حمله : آزمون‌های تشخیصی می‌توانند شامل بررسی‌های آزمایشگاهی خون و کشت مخاطات باشد. بستری فوری در بیمارستان برای دریافت مایعات داخل وریدی تا آنتی بیوتیک‌ها تجویز شوند و کاهش مایعات و الکترولیت‌ها و کم آبی تصحیح شود و نیز مشکلات کلیوی یا قلبی حل شوند و در صورت نیاز حمایت تنفسی مکانیکی به عمل آید. تامپون‌ها، دیافراگم‌ها یا سایر اجسام خارجی فوراً برداشته می‌شوند.[نیازمند منبع]

منابع[ویرایش]