تاخیر صف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در علم ارتباطات و مهندسی کامپیوتر، تاخیر صف (تاخیر صفبندی) (به انگلیسی: Queuing delay) به مدت زمانی گفته می‌شود که یک کار (پردازش) برای اجرا شدن در صف منتظر می‌ماند. که مفهوم مهمی در تاخیر شبکه است.

این کلمه اغلب در مواقعی به کار می‌رود که با روتر (به انگلیسی: Router) سرو کار داریم. زمانی که بسته‌ها به روتر می‌رسند، آنها ابتدا پردازش شده و سپس منتقل می‌شوند. هر روتر می‌تواند یک بسته را در واحد زمان پردازش کند. اگر نرخ ورود بسته‌ها از نرخ پردازش بسته‌ها توسط روتر بیشتر باشد (مثل ترافیک انفجاری) روتر بسته‌ها را تا زمانی که نوبت انقال آنها برسد، در صف (که بافر هم نامیده می‌شود) قرار می‌دهد.

ماکزیمم تاخیر صف متناسب با اندازه بافر (صف) می‌باشد. انتظار تعداد زیادی از بسته‌ها (خط طولانی از بسته‌ها) برای ارسال شدن که همان زیاد شدن میانگین زمان انتظار است. و وقتی که بافر (صف) پر شود روتر باید بسته‌ها را دور بریزد.

پروتکل انتقال، دور انداختنه شدن بسته‌ها را نشانه پر بودن صف درنظر می‌گیرد، و از آن برای تنظیم درجه انتقال استفاده می‌کند، مانند تی سی پی (به انگلیسی: TCP: Transmission Control Protocol) در اینترنت که، پهنای باند را نسبتاً نزدیک به گنجایش نظری با کمترین تاخیر ازدحام شبکه به اشتراک می‌گذارد. مشکلی که در این مکانیزم داریم این است که تاخیرها هم غیرقابل پیش بینی هستند و هم خیلی سریع زیاد و کم می‌شوند، پس این نشانه مانند آزادراهی برای رسیدن به گنجایش نظری است. اندازه گیری سطح موثرترین راه حل در اینجاست، همانطور که موثرترین راه حل در زمانی که ما ترافیکی از بسته‌ها را داریم، خود تنظیم بودن تی سی پی است. این راه حل هم از نظر مدل ریاضی و هم از نظر شهودی سخت است برای افرادی که در ریاضیات و یا شبکه‌های واقعی فاقد تجربه‌اند. عدم دور انداخته شدن بسته‌ها، نیاز به انتخاب بافرهایی دارد که تعداد آنها روبه افزایش است.

در نماد کندال (به انگلیسی: Kendall)، مدل صف M/M/1/K، که K سایز بافر است، که ممکن است در آنالیز تاخیر صف در یک سیستم خاص استفاده شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Wireless communications; Theodore S.Rpappaport