تاب تاب عباسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تاب تاب عباسی یک ترانه فولکلور کودکانه ایرانی است که در محدوده بزرگی از کشور ایران که با گویش فارسی صحبت میکنند شناخته شده و برای کودکان در حال تاب بازی و گاها به عنوان لالایی خوانده میشود سراینده این شعر و زمان سرایش این شعر معلوم نبوده و در محدوده های جغرافیایی مختللف به دنبال بیت اول آن شعرهای مختلفی افزوده گردیده است در سالهای اخیر مرضیه لیان (متولد 1365) یکبار این شعر را به صورت زیر سروده و منتشر نموده که نباید آن را به عنوان اصل این ترانه فولکور قدیمی دانست . متنی که در ادامه آورده میشود متن شعر شاعره نامبرده است .[۱][۲]

متن شعر[ویرایش]

تاب تاب تاب بازی

خدا منُ نندازی

می خوام پناهم باشی

تا آخر این بازی

خدای دلتنگی یام

خدای مهربونم

تو حرفامُ می‌شنوی

بد کردم و می دونم

می دونم از تو دورم

صدای سوت و کورم

من گم شدم تو راهه

خوب و بد عبورم

منُ ببخش که گاهی،

شک کردم و شکستم

به این که نزدیکمی

چشامُ ساده بستم

منُ ببخش که گاهی

کم می‌یارم، می‌بازم

یادم می ره تو هستی

من که پر از نیازم

تو دستامُ می‌گیری

هنوز دلم روشنه

هنوز نبض ترانه م

به خاطرت می زنه

هنوز هوامُ داری

به داد من می‌رسی

قشنگ ترین آرامش

جز تو ندارم کسی

تاب تاب عباسی

خدا منُ نندازی

می خوام پناهم باشی

تا آخر این بازی

پانویس[ویرایش]