بیومواد
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بیومَتریال، بیوماده یا ماده زیستی به مادهای با منشا مصنوعی یا طبیعی گفته میشود، که به منظور بهبود، درمان، التیام و یا جایگزینی بافت موجودات زنده به کار میرود.
بطور کلی بیومواد باید دارای خصوصیات زیر باشند:
- از نظر شیمیایی خنثی باشند.
- اثر سوء بر بافتهای مجاور نداشته باشند.
- طول عمر آنها زیاد باشد.
- استحکام خستگی بالا داشته باشند.
- بر فرآیندهای متابولیسم آزاد بدن تأثیر مخرب نداشته باشند.
عوامل فوق «فاکتورهای سازگاری زیستی» نامیده میشوند.
پروتزهایی که در بدن کاشته میشوند، بسته به نوع واکنش بدن، به ۴ نوع زیر تقسیم میشوند:
۱.سمی
- اگر ماده سمی باشد، بافتهای اطراف آن از بین میروند.
۲.خنثی
- اگر ماده غیر سمی و از لحاظ بیولوژیکی غیرفعال باشد، بافت الیافی با ضخامت متغیر بین بافت پایه و پروتز تشکیل میشود.
- از آنجایی که این بافت هیچگونه پیوند فیزیکی-شیمیایی با اجزای مجاور ندارد، به راحتی حرکت کرده و سبب رها شدن پروتز میشود.
۳.بیواکتیو
- اگر ماده غیر سمی و از لحاظ بیولوژیکی فعال باشد، در سطح مشترک بافت پایه و پروتز پیوند تشکیل میشود.
۴.قابل جذب
- اگر ماده غیر سمی و قابل انحلال باشد، بافتهای اطراف به تدریج جایگزین آن میشوند.
[ویرایش] پیوند به بیرون
[سایت http://www.biomatter.ir]
[ویرایش] منابع
- Hench, L.L., Wilson, J., An introduction to bioceramics, Advanced series in ceramics, Vol.۱, World Scientific, ۱۹۹۳.
 |
این یک نوشتار خُرد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
