بیوفیلتراسیون
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
بیوفیلتراسیون روشی برای تصفیه آلودگیهای هوا و آب میباشد که در آن از موجودات زنده برای تبدیل آلایندهها استفاده میشود.
بیوفیلترها رآکتورهایی با بستر پرشده میباشند که میکروارگانیسمهای تجزیه کننده روی بستر واقع شدهاند. در این روش آلاینده گازی با عبور از این بستر متخلخل بیولوژیکی تصفیه میشود. استفاده از بیوفیلتر برای کنترل انتشار ترکیبات آلی فرار یک تکنولوژی ابداعی و جدید است که در دهه گذشته مقبولیت یافتهاست. اساساً جریانی از گاز آلوده که دارای غلظت کمی از مواد قابل تجزیه بیولوژیک و ترکیبات نسبتاً محلول در آب باشد، جهت بیوفیلتراسیون مناسب است. این روش در مقایسه با روشهای متداول کنترل آلایندههای هوا بسیار اقتصادی تر بوده و در صورتیکه به نحو مطلوب انجام شود، کاهش آلایندهها در بیشتر مواقع بیش از ۹۵ درصد خواهد بود. علاوه بر این، بیوفیلتراسیون آلایندههای ثانویه ایجاد نمیکند.
مکانیسم [ویرایش]
در این روش با استفاده از میکروارگانیسمهای خو داده شده با گاز آلاینده اقدام به کاهش یا تصفیه این ترکیبات در هوای خروجی از دودکشهای صنایع آلوده کننده میگردد. ماده آلایند جذب فاز مایع میگردد که حاوی میکروارگانیسمهای فعال میباشد. این گروه از میکروارگانیسمهای سازگار شده و تخصصیافته ماده آلایند را تجزیه میکنند و از انرژی ناشی از شکست این ترکیبات برای تکثیر و فعل و انفعالات متابولیک خود استفاده مینمایند. محصول واکنش میکروبی عمدتاً CO2، آب و بیومس میباشد، در این روش ماده آلاینده ممکن است آلی یا غیر آلی باشد.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ↑ Beychok, Milton R. (1967). Aqueous Wastes from Petroleum and Petrochemical Plants (1st Edition ed.). John Wiley & Sons Ltd. LCCN 67019834.
