بیابانی شدن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نقشه آسیب شناسی جهانی بیابان زایی

بیابان زایی نوعی از تخریب زمین است که در آن منطقه‌ای با زمین‌های تقریباً خشک، به طور فزاینده‌ای خشک و لم یزرع می‌شود، معمولاً چنین منطقه‌ای آب، پوشش گیاهی و حیات وحش اش را از دست می‌دهد. عوامل گوناگونی مانند تغییر اقلیم و فعالیت‌های انسانی در این باره موثراند. بیابانی شدن یکی از مسائل قابل ملاحظه بوم شناسی و زیست محیطی در جهان است.

بیابان زایی در ایران

بیابان پدیده ای است که روز به روز توسعه می یابد به ویژه برای کشورهای کم آب، خشک و نیمه خشک زنگ خطری است که باید جدی گرفته شود از این رو به دلیل اهمیت موضوع 27 خرداد ماه ( 17 ژوئن) به عنوان روز جهانی بیابان زایی در سراسر جهان نام گذاری شده است و این روز در کشورهای مختلف گرامی داشته می شود. این روز برای اولین بار در سال 1997 نامگذاری شد در حالی که ایران در سال 1996 ( سال تاسیس کنوانسیون ) به کنوانسیون جهانی مقابله با بیابان زایی پیوست.

ایران بر روی کمربند خشک و نیمه خشک قرار دارد و نیازمند مدیریت صحیح منابع آبی موجود است. زیرا به اعتقاد کارشناسان مدیریت نادرست منابع آب موجب خشک شدن تالاب ها و سفره های زیر زمینی زیادی در کشور می شود که این فرایند پدیده بیابان زایی را توسعه می دهد.

به گفته کارشناسان پیشروی و توسعه بیابان ها زندگی بیش از 250 میلیون نفر را در سراسر جهان مستقیماً تحت تاثیر قرار داده و در عین حال زندگی بیش از یک میلیون نفر را در بیش از 100 کشور به مخاطره انداخته است.

در بیابان های ایران میانگین سالانه ریزش باران کمتر از 50 میلیمتر است. بیابان ها و مناطق بیابانی روی هم حدود 40 میلیون هکتار از اراضی ایران را دربر می گیرند و 12 میلیون هکتار نیز ماسه ای بوده و یا از شن و ریگ روان پوشیده شده است. بارندگی در ایران یک سوم میانگین بارندگی جهان است درحالی که به دلیل قرارگرفتن بر روی کمربند خشکی جهان تبخیر آب 3 برابر میانگین جهانی است.[۱]

منابع[ویرایش]