بوارده

محله بوارده محل زندگی کارمندان شرکت نفت ایران در آبادان بود. سطح زندگی در این محل از بریم پایین‌تر بود. این منطقه خاطره انگیز دارای دو بخش شمالی و جنوبی است که متعلق به کارمندان رده میانی و بالای شرکت ملی نفت ایران بود.

نام

در حقیت این کلمه مأخوذ از یک کلمه مرکب عربی است. منطقه‌ای که ناحیه مسکونی «بوارده» در آن واقع است، متعلق به فرد عرب زبانی به نام «ابو ورده» یا «ابو وردا» بوده‌است. ظاهراً این شخص فرزند پسری نداشته، بنابراین وی را به نام فرزند دخترش که «وردا یا ورده»(به معنی گلسرخ) بوده می‌نامیده‌اند. پس از استقرار شرکت ملی نفت ایران در آبادان، شرکت ملی نفت وقت جهت احداث منازل مسکونی پرسنل و نیز تأسیس «تانک فارم» خود اقدام به خریداری زمینهای فرد یاد شده می‌نماید. از آنجایی که صاحب زمین «ابو ورده» (به فتح دال) بوده‌است، همین نام نیز بر آن منطقه مسکونی شرکت نفت اطلاق می‌گردد و بر آن باقی می‌ماند. در گذر زمان و به جهت سهولت بیان ابوورده به بوارده تبدیل مشود.

در ادبیات

رمان چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم اثر زویا پیرزاد در دهه ۱۳۴۰ در بوارده شمالی در آبادان روی می‌دهد.

منابع

• پیرزاد، رویا (۱۳۸۰)، چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم، تهران: نشر مرکز