بهبهان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English
بهبهان
بهبهو
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان خوزستان
بخش دارای ۳ بخش مرکزی- بخش زیدون و تشان و شهر منصوریه
نام(های) قدیمی آریاگان، ارجان
مردم
جمعیت ۲۱۰٫۰۰۰
جغرافیای طبیعی
مساحت ۳۱۹۵ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا ۳۲۵ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه ۳۰
میانگین بارش سالانه ۳۶۶میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه ندارد
اطلاعات شهری
شهردار سید صدراله آقامیری
ره‌آورد گل نرگس و ماست وخرما
پیش‌شماره تلفنی ۰۶۷۱
تابلوی خوش‌آمد به شهر
به شهر بهبهان خوش آمدید

بهبهان شهری است در جنوب غربی ایران. شهر بهبهان مرکز شهرستان بهبهان در جنوب شرقی استان خوزستان است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت شهرستان بهبهان ۱۷۹،۷۰۳ نفر بوده‌است.

آب و هوای بهبهان، آب و هوای نیمه بیابانی یا کوهپایه‌ای است و حداکثر دمای مطلق بهبهان بیش از ۵۰ درجه در تیر و مرداد و حداقل کمتر از صفر درجه در اواخر آذر و دی می‌رسد.

محتویات

نامگذاری[ویرایش]

  • واژه «بَهو» به معنای کوشک می‌باشد. کوشک را قصری می‌گویند که در اطراف آن باغ قرار داشته باشد. پس از تخریب ارجان (شهری که در فاصله ۳ کیلومتری شمال بهبهان قرار داشته)، اهالی آنجا در محل «بَهو» خانه‌هایی بهتر از خانه‌های پیشین خود می‌سازند که شباهت به کوشک داشته‌اند. به این خانه‌ها در لفظ اهالی بومی «بهبهو» گفته می‌شده است.[۴]
  • برخی از مورخان معتقدند که ساکنان اولیه این شهر، بهان (سیاه‌چادر) نشین بوده‌اند و چون خانه‌های خود در این مکان را از سنگ و گچ ساختند، در زمستان و تابستان آسایش بهتری در آنها نسبت به چادر داشتند. پس آنجا را «به‌بهان» یهنی بهتر از سیاه‌چادر نامیدند.[۵]

پیشینهٔ تاریخی بهبهان[ویرایش]

تاریخ بهبهان همواره و همه جا با تاریخ ارگان همراه بوده و اساساً یکی محسوب می‌شود، شهر قدیمی بهبهان (اَرْجان یا اَرَجان[۶]، تلفظ عربی ارگان ـ در زبان عربی حرف "گ" وجود نداشت به صورت "ج" تلفظ می‌شد.) بواسطهٔ اشیاء بدست‎آمده در کشفیات باستان‌شناسی در سال ۱۳۶۱ هجری شمسی تاکنون قدیمی‌ترین دوره تاریخی آن معلوم شده که نشان از هزاره دوم پیش از میلاد مسیح دارد؛ گور مکشوفه کتین هوتران فرزند پادشاه ایلامی که در هزاره‎دوم پیش از میلاد مسیح سلطنت می‌کرده همراه با جام ارجان و حلقهٔ قدرت، شوکت و عظمت فرهنگی و هنری ارجان را به نمایش می‌گذارد و با عرضهٔ اطلاعات گران‌بهایی، تاریخ بهبهان را معلوم می‌دارد که این شهر قدیمی چگونه از نشر فرهنگی بر تارک منطقه می‌درخشیده‌ است.

این شهر از دیرباز مرکزیت منطقه ارگان و کهگیلویه را بر عهده داشته‌است. ارجان در زمان ساسانیان در محلی که هم اکنون در بخش شمال بهبهان واقع است و یادگارهایی از تمدن عیلامی را در خود جای داده‌است بازسازی شده و به نام آریاگان نامیده شد. آریاگان در زمان ساسانیان یکی از چهار شهر مهم ایران بود. زمینهای حاصلخیز و آب کافی که از رودخانه‌های مجاور تامین می‌شد باعث رونق کشاورزی این منطقه شده بود. قرار گرفتن بر راه بین فلات ایران و جلگه خوزستان ارگان را به مرکز تجاری تبدیل نموده بود که اهمیت راهبردی غیر قابل انکاری داشت. بیشتر زمینهای آریاگان به کشت انگور و زیتون اختصاص داشت و گونه‌های مختلف غلات در ارگان بسیار پربار بودند. بعضی از مورخین آمدن آرین‌ها را به آسیای غربی به قرن چهار دهم قبل از میلاد و برخی به دو هزار سال قبل از میلاد مربوط می‌دارند. چون آثار عیلام و کلدانیان در نزدیکی‌های ارجان از سنگ نبشته‌ها و حجاری‌های تنگ سروک و غیره موجود است معلوم می‌گردد که ارجان از شهرهای پیش از مهاجرت آرین‌ها بوده است. مسعودی در کتاب مروج الذهب در شرح آتشکده‌های دوگانهٔ قدیم ایران می‌نویسد: <<آتشکده دیگری در شهر ارگان فارس بود و به روزگار بهراسف بنا شده بود. این آتشکده پیش از ظهور زردشت، پسر اسبیمان پیغمبر مجوس بوده است>>. بعدها بر اثر زمین‌لرزه و شکستن سدی که بر رودخانهٔ تاب/طاب (مارون کنونی) بسته شده بود ارگان به زیر آب رفت. مردمی که از زمین‌لرزه در منطقه‌ای که پیش از آن محل نیایششان بود و بهان نامیده می‌شد گرد هم آمدند و برای چندگاهی آنجا زیستند. بعدها گروهی از مهاجرین یهودی به این افراد افزوده شدند و در محلی که بهتر از «بهان» بود شهری را بنا کردند که به«بهان» نامیده شد. در همین زمان و پس از تقسیمات جدید کشوری بهبهان از استان فارس جدا شده و به استان خوزستان پیوست.

مردم[ویرایش]

امروزه جمعیت بهبهان را ترکیبی از پارسی‌تبارهای بهبهانی و هم‌چنین قوم لر به علاوهٔ اقلیتی از مهاجرین عرب (چند دهه اخیر) تشکیل می‌دهند. مردم بهبهان فارسی را به گویش بهبهانی تکلم می‌کنند که گونه‌ای بسیار کهن از سخن گفتن پارسی بوده، از گویش‌های قدیمی و غالب مردم این شهر می‌باشد و از جمله گروه "زبان‌های ایرانی جنوب غربی" محسوب می‌شود ."گویش بهبهانی" از گویش‌های فارسی رایج در استان خوزستان و از بازماندگان پهلوی پارسیک است. گویش بهبهانی بسیار شبیه به گویش دشتی- تنگستانی است که در شهر بهبهان در جنوب شرق خوزستان به آن گفتگو می‌شود.

گل نرگس بهبهان[ویرایش]

قدیمی ترین نرگس زار ایران متعلق به شهرستان بهبهان است که قدمت آن به دوران قبل از میلاد مسیح بازگشته و در حال حاضر برای حفظ بقای خود به توجه ویژه مسئولان نیاز دارد. این گل در جشنواره گل هلند (سال ۱۹۹۲ میلادی) رتبه نخست را به خود اختصاص داده..

در ایران به علت نبود آگاهی و معرفی کافی و عدم تبلیغ درباره آن و شناسانده نشدنش تاکنون از خاستگاه آن (دشت‌های بهبهان) اطلاعات کافی منتشر نشده است. گل دهی نرگس همه ساله از نیمه دوم سال آغاز و تا پایان بهمن و گاهی نیز نیمه اول اسفند در بهبهان ادامه دارد. در اصل هر وقت گل نرگس وجود دارد سرما (ی مطبوعی) هم در کنار آن ادامه دارد. در نرگس زارهای بهبهان چهار نوع گل نرگس شناسایی شده است که نرگس شهلا وسعت بیشتری را در این مناطق به خود اختصاص داده است. از انواع دیگر گل نرگس هم می‌توان به پُر پر یا شصت پر، پنجه گربه‌ای و مسکین اشاره کرد.

حوزه‌های علمیه[ویرایش]

این شهر دارای ۵ حوزه علمیه برادران و خواهران به نام‌های: حوزه علمیه امامزاده فضل ساختمان۱و۲، حوزه علمیه امام صادق، مدرسه علمیه مرتضوی، حوزه علمیه امامزاده ابراهیم و حوزه علمیه طوبی (خواهران) است.

امامزادگان بهبهان[ویرایش]

این شهر با وجود داشتن تعداد زیادی از امامزادگان و نوادگان اهل بیت که در نوع خود کم‌نظیر است به خود می‌بالد. حضرت فضل بن موسی فرزند بلافصل موسی بن جعفر و حضرت حیدر بن موسی و امامزاده شاه میرعالی حسین از امامزادگان معروف این شهر هستند.

فاجعهٔ بمباران موشکی مدرسهٔ پیروز بهبهان[ویرایش]

در حدود ساعت ۱۷:۱۰ بعدازظهر ۴ آبان ۱۳۶۲، در حالی که دانش‌آموزان نوبت عصر مدرسهٔ حمداللّه پیروز بهبهان در کلاس‌های درس خود بودند از سوی دشمن بعثی مورد اصابت حملهٔ موشکی قرار گرفتند که بر اثر آن ۶۹ دانش‌آموز، ۱ خدمتگذار و ۴ معلم کشته و ۱۳۰ دانش‌آموز و ۱۳ معلم دیگر زخمی شدند. شدت حمله به حدی بود که ساختمان مدرسه کاملاً نابود شد و دوچرخه‌های دانش‌آموزان تا فاصلهٔ بسیار دوری از محل وقوع حادثه پرتاب شد. موشک‌های استفاده شده در این حمله، ساخت شوروی و فرانسه بودند. عمق این فاجعه به حدی بود که آیت‌الله سید روح‌الله خمینی(امام خمینی و بنیان‌گذار جمهوری اسلامی) و آیت‌الله سید علی خامنه‌ای (رهبر کنونی ایران) در خصوص آن صحبت کرده و آن را حادثه‌ای بسیار تلخ و دردآور توصیف کرده‌اند.[۷]

شاعران و موسیقی دان‌های مشهور[ویرایش]

از شاعران نامی بهبهان می‌توان از میرزای شوقی (دوران قاجار) نام برد که مجموعهٔ اشعار او به تازگی گردآوری و با نام دیوان اشعار میرزای شوقی چاپ شده‌است. از موسیقیدان‌های بهبهان نیز می‌توان به نکیسا (متفاوت از نکیسای نامی) اشاره نمود که در نوازندگی تار و آواز چیره‌دست بود.

صنایع دستی بهبهان[ویرایش]

بهبهان از قدیم دارای صنایع‎دستی متنوعی بوده که با برچیده شدن راسته بازار تحولات اقتصادی و ظهور مشاغل جدید اکثر آنها از میان رفته‌اند مهمترین آنها عبارت بودند از مسگری، ورشوسازی، ساخت قلیان، ظروف سفالی، عبابافی، نمدمالی، لحاف‌دوزی، تولید کلاه نمدی، گیوه و … از این میان در حال حاضر تنهاعبابافی، نمدمالی، لحاف‌دوزی و گیوه‌دوزی باقی‌مانده است.

اماکن تاریخی بهبهان[ویرایش]

دیوار و خندق اطراف شهر، مجموعهٔ ارجان (گور مکشوفهٔ کیدین‎هوتران)، نبردگاه آریوبرزن در کوه‌های تنگ تکاب، کتیبهٔ تنگ‎تکاب، آتشکدهٔ چهارطاق (خیرآباد)، بقعهٔ بشیر‎نذیر (مقبرهٔ دو برادر یهودی)، نارین قلعه (تخریب شده)، مسجد جامع و راسته‎بازار، مقوم (از بین رفته)، آب‎انبار و برکه‌ها، عمارت کلاه‎فرنگی (تخریب شده)، مجموعهٔ بکان (پل، حمام)، پل خیری مح‎خان (خیرآباد)، قلعه مدرسه (خیرآباد)، برج‌های رضاخانی، خرابه‌های کلگه‌زار، کتیبهٔ تنگ سروک.

بافت تاریخی شهر بهبهان که قدیمی‌ترین منطقهٔ بهبهان فعلی پس از ارجان است، از شمال به خیابان شریعتی، از جنوب به خیابان گرایمی، از شرق به خیابان نحوی و ادامهٔ آن به موازات مسیل آبخروار تا خیابان شریعتی و از غرب به خیابان پیروز منتهی می‌شود؛ خیابان عدالت و خیابان جوانمردی بصورت دو محور عمود برهم از وسط این ناحیه عبور می‌کند که خیابان جوانمردی فعلی، سال‌ها قبل به صورت مسیلی از وسط شهر می‌گذشته و حد فاصل بین دو قوم قنوات و بهبهان بوده است؛ مساحت کلی این منطقه حدود ۱۴۶ هکتار است.

از دیگر ویژگی‌های این بافت وجود بیش از ۸۴ مسجد، حسینیه و امامزاده در لابه‌لای اماکن مسکونی آن است؛ قدمت بیشتر خانه‌هایی که در این بافت واقع شده‌اند به دوره‌های قاجار و پهلوی می‌رسند، از ویژگی‌های معماری این بناها می‌توان به وجود زیرزمین، در اثر آنها وجود ایوان با ستون‌های مدور، سردرهای قوسی به صورت نیم دایره و آجرکاری‌های زیبا در نمای بیشتر آنها اشاره کرد.

اماکن دیدنی طبیعی بهبهان[ویرایش]

باغستان‌های زیبای منصوریه، منطقهٔ تنگ‎تکاب، روستای تنگ‎بن، کوه خائیز، تنگ سروک، دره گرمابه، امامزاده شیرعلی، باغ بهو از جمله اماکن دیدنی طبیعی و منحصربه‌فردی است که هر ساله باعث جذب گردشگران زیادی به این شهرستان شده است.

اماکن تفریحی غیرطبیعی بهبهان[ویرایش]

پارک جنگلی سلمان‎فارسی (جادهٔ اهواز)، پارک جنگلی ارجان (جاده سیمان ـ نرگس‌زار)، پارک ساحلی کریا (شهروند)، اردوگاه رجایی (جاده اهواز)، پارک ساحلی خارستان (جاده اهواز) پارک ساحلی شبدری (جاده اهواز در کنار پل مارون) از جمله مراکز تفریحی غیرطبیعی است که در سال‌های اخیر در این شهرستان احداث شده است. مجموعه فرهنگی، تفریحی و ورزشی خارستان که در بالا به آن اشاره شد یکی از مجموعه‌های بسیار دیدنی شهرستان بهبهان است.

این مجموعه در شمال‎غربی بهبهان، در ۳ کیلومتری جاده بهبهان- اهواز، واقع شده‌است و فاز اول آن با وسعت ۲۵ هکتار توسط شهرداری در کنار رودخانهٔ مارون احداث شده‎؛ نمای کلی این مجموعه بیضی شکل بوده و بیشه‌های طبیعی از انواع گون در مرکز آن قرار دارد و جاده آسفالته‌ای اطراف این بیشه‌ها کشیده شده است؛ در ضلع شرقی آن دو راه فرعی وجود دارد که اولین راه به دریاچه‌ای که با وسعت ۵/۱ هکتار ساخته شده و بزرگ‌ترین دریاچه مصنوعی استان خوزستان است و دارای امکانات قایق سواری است و دومین راه به چهار قلعه زمین فوتبال و والیبال ساحلی (هر کدام ۲ قطعه) ختم می‌شود؛ ضلع غربی مجموعه موازی با رودخانهٔ مارون است و میان رودخانه و پارک یک جاده ساحلی به طول ۱۱۰۰ متر کشیده شده که در کنارهٔ آن، تعداد ۱۴۰ سکو دایره‌ای‎شکل به‌منظور استفاده خانواده‌ها ساخته شده‎؛ امتداد این سکوها به بیشه‌ای زیبا و طبیعی ختم می‌شود که همچنان دست نخورده باقی‌مانده‎؛ در قسمت جنوب غربی پارک پیست دوچرخه‌سواری به وسعت یک هکتار ساخته شده است. انتهای پارک ساحلی خارستان به پارک ساحلی منتهی می‌شود که در کنار رودخانه و پل مارون واقع است و شامل ۳۰ سکوی سیمانی جهت آسایش خانواده‌ها، آبنماها و محوطه چمن اطراف آن است و در شمالی ترین قسمت آن پارک بادی باب اسفنجی قرار دارد.

برنامه‌های در نظر گرفته شده برای این مجموعه طی سه فاز اجرا می‌شود و تا کنون فاز اول آن اجرا شده که به طور کلی شامل احداث دریاچه، زمین فوتبال ساحلی (دو قطعه)، زمین والیبال ساحلی (دو قطعه)، پیست دوچرخه سواری و احداث ۱۴۰ سکو و خیابان‎سازی بوده و فاز دوم شامل ساحل‎سازی و احداث سکوی ماهیگیری است.

اماکن مذهبی مشهور بهبهان[ویرایش]

امامزاده حیدربن موسی کاظم و امامزاده حضرت علی، امامزاده شاه‌میر عالی‎حسین، امامزاده شاه فضل بن موسی کاظم، امامزاده شاهزاده حسین، امامزاده بی‌بی خدیجه، امامزاده بی‌بی زبیده‎خاتون، امامزاده بی‌بی صالحه بیگم، امامزاده گل بی بی امامزاده ابراهیم، امامزاده شیرعلی، امامزاده اباذر، امامزاده عبد الله (در خیابان جوانمردی) و سید فقیه، آخوند ملاعلی بهبهانیاز جمله اماکن متبرکه و مذهبی مشهور بهبهان بوده که همیشه پذیرای مردم منطقه و همچنین استان‌های همجوار است.

کاروانسرای معروف و تاریخی خیرآباد بهبهان[ویرایش]

بنای کاروانسرا (مدرسه) خیرآباد که با شماره ۳۸۴۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده در ۲۵ کیلومتری شرق بهبهان در روستای خیرآباد (قلعه مدرسه) با چهار قرن قدمت در سال ۱۰۸۹ ه. ق همزمان با سلطنت شاه سلیمان صفوی، به دستور حسین علی‎خان زنگنه (حاکم ایالات بهبهان و کهگیلویه) ساخته شد؛ وسعت این بنا که تماماً از آجر پخته و گچ ساخته شده است، در ابتدا ۹ هزار ۹۴۳ متر مربع بوده و دارای قسمت‌های مختلف از جمله مسجد، حجره برای معلمان، آشپزخانه، حمام و بازارچه بود، که هم‎اکنون تنها بنای اصلی مدرسه (حدود ۲۵۰۰ متر مربع) باقی‎مانده و آثار بقیه بناها از بین رفته به دلیل اینکه از سال ۱۱۳۵ ه. ق که علمای اخباری در آن اقامت کردند، از این محل به عنوان برج و بارویی مستحکم به‌منظور مقابله و مباحثه علمی‌با آیت‌الله وحید بهبهانی استفاده می‌کردند؛ از این زمان به بعد مدرسه خیرآباد به قلعه مدرسه معروف شد.

راسته بازار معروف بهبهان[ویرایش]

این مجموعه که با شماره ۳۷۶۹ در فهرست آثار ملی ثبت شده در حال حاضر قدیمی‌ترین بازار شهر بهبهان است که در زمان گذشته مرکز ثقل تجاری شهر بهبهان و حومه آن بوده‎؛ این مجموعه که متعلق به دورهٔ قاجار است دارای چندین راسته بوده که حرفه‌های مختلف در راسته‌های مخصوص به خود فعالیت داشتند؛ در حال حاضر تنها یک راسته از آن باقی‎مانده‎؛ برروی دیوار راسته باقی‎مانده دو کتیبه قرار دارد؛ مصالح به کار رفته در ساخت ابزار سنگ و گچ است و از ویژگی‌های آن می‌توان به سقف گنبدی حجره‌ها و کاربرد طاق و تویزه در پوشش سقف راسته اشاره کرد.

حمام بکان[ویرایش]

این حمام متعلق به دورهٔ ساسانی و مرتبط با شهر قدیم ارجان است و در کنار رودخانهٔ مارون در نزدیکی روستای امام رضا واقع شده‎؛ معماری این بنا به صورت چهار ایوانی است که در حال حاضر به علت اینکه کف آن تا ارتفاع زیادی بر اثر ریزش سقف‌ها و سنگ‌های کناره دره پر شده‎است، پلان آن کاملاً دیده نمی‌شود، یک قسمت مربع شکل مرکزی است که چهار ایوان در چهار جهت آن قرار داشته‎، ایوان‌ها که در روی چهار ستون قرار داشت‌ه‌اند با طاق‌های جناقی به هم متصل شده و قسمت مرکزی سقف گنبدی شکل داشته که در حال حاضر ریخته‌است.

پل تاریخی ارجان[ویرایش]

این پل که در کنار رودخانه مارون در نزدیکی روستای امام رضا و قدمگاه امام رضا واقع شده که متعلق به دورهٔ ساسانی است. این پل دارای دهانه‌ای طاق مانند در دست راست رودخانه باقی‌مانده و چند پل و سنگفرش بستر زیر پل نیز در حول و حوش بالا و پایین دیده می‌شود؛ همه آثار به جامانده ساسانی بوده و از سنگ و ملات گچ ساخته شده است؛ آثار پل کوچک دیگری پائین‌تر از پل بزرگ‌تر دیده می‌شود.

صنایع و معادن[ویرایش]

صنایع شهرستان بهبهان به دو دسته صنایع ماشینی و دستی تقسیم می‌شود. صنایع ماشینی نیز شامل صنایع سبک (صنایع غذایی، چوب و وسایل حمل و نقل) و صنایع سنگین (صنایع مربوط به نفت و انواع معادن و سنگهای ساختمانی) می‌شود. کارخانه سیمان، آجر ماشینی ملامین سازی، ظروف آلومینیوم، کابینت سازی، قند سازی، بسته بندی خرماو... از مهم ترین کارخانه‌های این منطقه محسوب می‌شوند. از منابع و معادن زیر زمینی این شهرستان می‌توان به نفت، گاز، سنگ‌های آهک، سنگ گچ، خاک رس، شن، ماسه و مواد اولیه برای تولید سیمان اشاره کرد. وجود زمین‌های حاصل خیز برای کشاورزی، پتانسیل کامل منطقه برای دامداری، غنی بودن از لحاظ معادن و منابع زیرزمینی و شکوفایی صنایع اعم از صنایع دستی و ماشینی سبک و سنگین، بازرگانی این منطقه را رونق بسیار بخشیده و برخی از مردم این شهرستان دارای شغل بازرگانی هستند.

نیروگاه سیکل ترکیبی بهبهان نیز از منابع تأمین انرژی در این شهر است.

مکان‌های فرهنگی و ورزشی شهرستان[ویرایش]

پارک‌ها و بوستان‌ها[ویرایش]

  • پارک بزرگ قائم
  • پارک ساحلی شهروند (کریا)
  • پارک ساحلی مارون (خارستان)
  • پارک بزرگ بعثت
  • پارک بزرگ کوثر
  • پارک بانوان (در حال ساخت
  • پارک جعفر شریف‌نیا
  • پارک آزادگان
  • پارک جنگلی سلمان فارسی
  • پارک جنگلی رضوان
  • پارک بزرگ نرگس بهبهانی
  • بوستان پردیس
  • بوستان ابوعلی سینا
  • پارک امیرکبیر
  • پارک دانش آموز
  • بوستان دانشجو و...
  • پارک شبدری

سینما[ویرایش]

  • بهبهان دارای یک سینما می‌باشد که در مرکز شهرستان واقع شده‌است. این سینما چند سالی است که بنا به دلایلی تعطیل می‌باشد.

وبی همتی مسئولین این شهر برای راه‌اندازی دوباره ان شهره شهر است.

ورزشگاه‌ها و سالن‌های ورزشی[ویرایش]

  • ورزشگاه ۲۲ بهمن
  • سالن ورزشی بقایی
  • سالن ورزشی جانبازان
  • سالن ورزشی شجاعت
  • سالن ورزشی خانواده
  • سالن ورزشی علی ابن ابی طالب
  • سالن ورزشی شهدای مخابرات
  • استخر سرپوشیدهٔ خانواده
  • استخر سرپوشیدهٔ جانبازان
  • سالن ورزشی ولایت

میادین اصلی شهر[ویرایش]

از مهمترین میادین شهر بهبهان می‌توان به: میدان جوانمردی (مرکز شهر). میدان بانک ملی - میدان مراحل - میدان شیراز (بسیج) - میدان ارجان - میدان هلال احمر (شیر خورشید سابق) - میدان قدس (بیدبلند)- میدان پرستار، میدان شهدای شیمیایی- میدان دانشجو - میدان معلم- میدان یادمان (استیل) و میدان ابن سینا و تعدادی دیگر از میدان‌های جدید اشاره کرد.

مراکز تجاری مهم شهر[ویرایش]

مجتمع تجاری تفریحی آریاگان
  • مجتمع تجاری، تفریحی، فرهنگی آریاگان
  • مجتمع تجاری سی تی استار (ستارهٔ شهر)
  • مجتمع تجاری امیر کبیر
  • خیابان عدالت
  • خیابان جوانمردی (خروا)

کتابخانه‌ها و مراکز فرهنگی[ویرایش]

  • کتابخانهٔ علامهٔ طباطبایی
  • کتابخانهٔ کوثر
  • کتابخانهٔ حاج محمد جعفر بهبهانیان
  • نگارخانهٔ میرزا شوقی
  • فرهنگ سرای حاج محمد جعفر بهبهانیان

مراکز درمانی و بیمارستانی[ویرایش]

مراکز اقامتی (هتل‌ها، مسافرخانه‌ها)[ویرایش]

ویلاهای سد مارون بهبهان
  • هتل بزرگ مارون
  • ویلاهای مارون (حاشیهٔ دریاچهٔ سد مارون)
  • هتل سه ستارهٔ (در حال ساخت)
  • مسافرخانهٔ نور
  • مسافرخانهٔ استقلال

ترابری[ویرایش]

فرودگاه[ویرایش]

بهبهان دارای یک فرودگاه نظامی می‌باشد که متعلق به پدافند هوایی این شهر بوده و بعنوان فرودگاه اضطراری و پشتیبان فرودگاه امیدیه بوده‌است و برای آن تاسیس شده و بعداً با هماهنگی فرمانداری و نیروی هوائی پروازهایی در هفته به مقصد تهران و بالعکس با استفاده از پروازهای C-۱۳۰ نیروی هوایی داشته‌است. ولی بنا به دلایلی در حال حاضر از این فرودگاه به جز مقاصد نظامی به هیچ عنوان استفاده نمی‌شود.

راه‌آهن[ویرایش]

متأسفانه بهبهان فاقد ایستگاه راه آهن می‌باشد، ولی بنا به برنامه‌هایی که توسط دولت اعلام شده‌است قرار است خط راه آهن شیراز، اهواز که عملیات اجرایی آن از اواخر سال ۹۱ شروع می‌شود از این شهرستان عبور کند.

پایانهٔ مسافربری[ویرایش]

شهرستان بهبهان دارای یک پایانه مسافربری می‌باشد. افزون بر این سازمانها و نهادهای مسافربری بسیاری در جای جای شهر برپا می‌باشد که کار ترابری مسافران را برای سفرهای درون استانی و برون استانی بر دوش دارند. از بهبهان روزانه اتوبوس‌هایی راهی تهران - اصفهان - شیراز - بوشهر، عسلویه - آبادان - اهواز و ماهشهر می‌شوند که از این میان ترددهای بین بهبهان و اهواز از همه بیش تر است.

پایانه میوه و تربار[ویرایش]

بهبهان دارای ۱ میدان میوه و تره بار بزرگ می‌باشد که بخش عظیمی از مرکبات و سیفیجات استان و شهرستان از آنجا به اکثر نقاط کشور حمل می‌شوند.

نهادهای آموزشی[ویرایش]

کوی‌ها و مناطق شهری[ویرایش]

از مهم‌ترین مناطق شهری می‌توان به کوی فرهنگسرای بهبهانیان، کوی فرهنگیان، منطقه قائم، کوی محمد جعفری، کوی مالک اشتر، منطقهٔ تختی - کوی حجت - کوی پلیس - کوی ذوالفقاری - منطقهٔ مطهری - عدالت -محلهٔ بقال‌ها - دانشگاه - اشاره کرد. همچنین تعداد زیادی محله در شهر وجود دارد که شامل:محل شاه فضل، شاه میرعالی حسین، امامزاده حیدر، محل بزرگ ملایان، محل ابوعلی‌ها، محل پر، محل خراسانی‌ها، محل ملک، گودچاهک، پهلوانان، کاروانسرا (گچپزان)، گود بقال، خروا (سرخط)، سده، لب آب، سبزپوشان، عقلایی‌ها، اوخسی‌ها (عصارخانه)، نو، سادات، ملامحسنی‌ها، خواجه خضر، کارگه، درویس، درویشها، بدیعا، شهرنو، محله آهنگران (گل بی بی)، بازارنو، محل معمارها، باقرخان، محله میدان (گله دارزاده), محل مسجد قوامی و بسیاری محلات دیگر اشاره کرد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. http://www.iranicaonline.org/articles/behbahan-also-pronounced-behbehan-iranian-city-and-county-sahrestan-in-the-province-of-kuzestan
  2. دانشنامه ایرانیکا، سرواژه بهبهان.
  3. دانشنامه ایرانیکا، سرواژه بهبهان.
  4. مهرالزمان نوبان. نام مکان‌های جغرافیایی در بستر زمان. چاپ اول. تهران: انتشارات ما، ۱۳۷۶. ۱۱۸. شابک ‎۹۶۴-۶۴۹۷-۰۰-۴. 
  5. احمد اقتداری. خوزستان، کهگیلویه و ممسنی. تهران: انجمن آثار ملی، ۱۳۵۹. ۲۲۴ و ۲۶۸. 
  6. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «ارجان»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۴).
  7. http://www.jomhourieslami.com/1386/13860814/13860814_jomhori_islami_17_vigeh.HTML#matlab_6
For the administrative subdivision, see Behbahan County.
Behbahan
بهبهان
city
Behbahan is located in Iran
Behbahan
Behbahan
Coordinates: 30°35′45″N 50°14′30″E / 30.59583°N 50.24167°E / 30.59583; 50.24167Coordinates: 30°35′45″N 50°14′30″E / 30.59583°N 50.24167°E / 30.59583; 50.24167
Country  Iran
Province Khuzestan
County Behbahan
Bakhsh Central
Population (2012)
 • Total 310,000
Time zone IRST (UTC+3:30)
 • Summer (DST) IRDT (UTC+4:30)

Behbahan (Persian: بهبهان‎, also Romanized as Behbahān and Behbehān)[1] is a city in and the capital of Behbahan County, Khuzestan Province, Iran. At the 2012 census its population was 310,000.[2]

To the north of the city lie the ruins of the ancient city Arjan, built during the Sassanian period, where important remnants from the Elamite era can be found.

The people of Behbahan (Behbahanis) speak a Persian dialect distinct to their group, as well as Sassanid language Middle Persian, and may still use words of Khuzi origin, the language of the original inhabitants of Khuzestan. Behbahanis claim various lines of descent: from the ancient peoples of Arrajan - the Persians / nobility . The inhabitants of the suburban districts are primarily of Lurs background. The majority of Behbahanis are remains of Arrajan (Arjan/Argan) after an earthquake destroyed a dam, which led to the flooding of the city. People of Arrajan were originally Zoroastrian during the elamite period, and later on converted to Islam. The details of how or when they converted are unclear. According to the elderly of the city and the oral history, the current population of Behbahan consists of a mixture of 60% zoroastrian background, and 40% others. They are mostly Muslims, even those who still observe sabbath to be the holy day of the week. However, a large Baha'i minority can be noticed.

Etymology

The name (Behbahan) was not mentioned in text books earlier than the 14th century. the land of what is currently known as Behbahan was part of Arya-gan (Arjan=Arregan=Argan) city instead; back then, the land of the current Behbahan was not inhabited. Arjan Elamite city is located 10 kilometers north of the city of Behbahan in Khuzestan province. A grave belonging to the New Elamite era was discovered during the construction of a dam on Maroon River in fall 1982. The grave belongs to Kidin Hutran, an Elamite king who ruled during the seventh century BC. A very unique and remarkable gold ring with the design of two winged lions on two sides of a holly tree was also discovered in this grave. On this ring, a phrase written in the Elamite cuneiform is evident which reads: “Kidin Hutran son of Cyrus”. Some clay relics belonging to the New Susan era (about 4500 years BC) and the Lapoyi era were found in Homayoon Tepe. In addition, remains of a kind of special clay from the beginning of the writing period (around 3500 BC) were discovered during the 1970s in Tal Sabz (a pre-historical site five kilometers east of Arjan). All of these discoveries indicate to a continuous settlement in Behbahan plain for some 6500 years,”. Arjan site consisted of two old and new areas. Due to the construction activities of Shohada Dam on Maroon River, most parts of the old area which is located on the basin of this river were destroyed. However, studies on this historical site indicate that the old region was an active settlement during the Elamite period (about 2000 BC) and Achaemenid era (about 300 BC). According to historical documents, the new area was established a few kilometers from the old area by the order of Qobad I, Sassanid king (499-531 AD). Arjan historical site was a flourished city during the ancient times which stayed alive until the beginning of the Islamic period, based on the historical evidence, it was a very affluent city which covered a vast area that extended to the southern mountain-skirts of Zagros. The city underwent a lot of changes and got into conflicts with Al-e Bouye dynasty. Arjan was devastated by an earthquake in 1085 AD. Those who survived from the earthquake migrated toward the south of the area and established today’s Behbahan city. A Persian group who lived in tents were forced to leave to another part of the city across the Maroon river. There, they founded a city on a plain of land where they started building better homes, the "Good Tents". Those tents were never made of wool in their new place. Instead, they were made out of bricks and clay.

The name Behbahan is a result of the combination of two words, "Beh" and "Bahan". The first part, "beh" (Persian: به), simply means "Good". The second part, "bahan" (Persian / Ancient Khuzi Iranian: بهان), means "a tent" used by very old people. So, simply the name of Behbahan means the "Good Tent".[3]

Another research shows that the city did not come about as a result of a natural disaster destroying Arjan(aka Arjaan, Argan or Argun); but, by the 14th century the city overtook Arjan, which had fallen to decline.

Famous People

Ariobarzanes of Persis;

Simin Behbahani, Taha Behbahani, Behbehanian Mahin MD, Dr.Khosrow Behbehani, Iraj Bashiri, and Zohreh Behbehani.

Marafi Behbahani, one of the first merchants to settle in Kuwait. Marafi settled in Kuwait in 1740 and his descendants are one of Kuwait's wealthiest businessmen.

Ahmad Behbahani, Iranian security expert, leader of Iran end of the Iran-contra organisation, who fled to Turkey when Ahmedinjad came to power, and was presumed to have been hanged in Evin prison. He had been head of the Iranian end of the Iran-contra operation and carried out the first stage of the bombing of Pan Am 103, which he undertook as the qesas revenge for the deliberate shooting down of IR665 by the USS Vincennes on 3 July 1988.

References

  1. ^ Behbahan can be found at GEOnet Names Server, at this link, by opening the Advanced Search box, entering "-3055917" in the "Unique Feature Id" form, and clicking on "Search Database".
  2. ^ Template:IranCensus2012
  3. ^ [1], Meaning of Behbahan.

External links

References