بن (دستور زبان)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
برای دیگر کاربردها، بن (ابهامزدایی) را ببینید.
در زبان فارسی، در هر فعل جز ثابتی است که معنی اصلی فعل را داراست، به این بخش بُن میگویند.
بن دارای دو گونه بن ماضی و بن مضارع است.
