پارک ملی بند امیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از بند امیر (بامیان))
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۴°۵۰′۲۳″ شمالی ۶۷°۱۳′۵۱″ شرقی / ۳۴.۸۳۹۷۲° شمالی ۶۷.۲۳۰۸۳° شرقی / 34.83972; 67.23083

بند امیر
موقعیت ولایت بامیان
مختصات ۳۴°۵۰′۲۳″ شمالی ۶۷°۱۳′۵۱″ شرقی / ۳۴.۸۳۹۷۲° شمالی ۶۷.۲۳۰۸۳° شرقی / 34.83972; 67.23083
کشور  افغانستان
مساحت ۶۲ هزار هکتار[۱]

بند امیر به پنچ آبگیر بزرگ و چند آبگیر کوچکتر در ولایت بامیان گفته می‌شود که بصورت سدی طبیعی عمل می‌کنند. این منطقه نخستین پارک ملی افغانستان نیز به شمار می‌رود.

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

این بند در فاصله ۲۱۵ کیلومتری کابل و در بین هندوکش شرقی و رشته‌کوه‌های بابا در مرکز کشور قرار دارد. بندامیر با ارتفاعی نزدیک به ۳۰۰۰ متر، در طول وادی رودخانه‌ای که نام خود را از آن می‌گیرد، امتداد دارد. این ولسوالی شامل چند روستا در امتداد دره بند امیر است، و با سه گذر گاه صعب العبور قابل دسترسی است: گذرگاه شهیدان (۹٬۹۴۵ پا)، گذرگاه شیبرتو (۱۰٬۲۳۵ پا) و خان کوتل (۱۱٬۶۶۰ پا).[۲]

مشخصات طبیعی[ویرایش]

بند امیر دارای ۶ دریاچه است و آب آن از چشمه‌ای معروف به نام کپرک که تقریبأ ۹ مایل از بندامیر فاصله دارد سرچشمه می‌گیرد: بند غلامان، بندذوالفقار، بندپنیر، بند قنبر، بند پودینه و بند هیبت که توسط دیوارهای سنگی شیب‌دار تراورتن احاطه گردیده. مردم محلی، بنای آن را به علی بن ابی طالب و معجزاتش نسبت می‌دهند.

  • بزرگترین جهیل این ساحه بند ذوالفقار (به معنای «شمشیر علی») است که ۴۹۰ هکتار زمین را احاطه کرده.
  • کوچکترین جهیل، جهیل غلامان است که سه چهارم مایل طول دارد.
  • زیباترین و عمیق ترین جهیل در بین آن‌ها جهیل هیبت است که تقریبا ۲ مایل طول و۵۰۰ یارد عرض دارد و از نظر بزرگی سومین جهیل است که با زمینهٔ تپه‌های عقیم و لایزرعی با آبی به رنگ یاقوت سبز، که صحنهٔ خارقالعاده رابه نمایش می‌گذارد.
  • بند پنیر بلافاصله در زیر بند ذوالفقار که تقریبأ ۱۵۰ یارد عرض دارد و با دیواری سفیدی چون پنیر که زیبایی خاصی دارد است.[۳]

آب زلال بند امیر، جهانگردان بسیاری را به خود جلب کرده و شیعیان آن را شفابخش می‌داند. اهالی بند امیر، سادات حسینی نسب از فرزندان سلطان سید احمد کبیر (شاه برهنه) می‌باشد. همچنین گفته می‌شود که بند امیر به عنوان کد سادات در افغانستان شناخته شده است.

تبدیل به پارک ملی[ویرایش]

مناظر زیبا، دلپذیر و دلچسب این ساحه دولت مرکزی را واداشت تا بند امیر را بعنوان اولین پارک ملی در افغانستان اعلام کند، این بند یکی از عجایب طبیعی افغانستان به حساب می‌آید.

مشکلات بازدید کنندگان[ویرایش]

زمین خشن، فلات سنگی، فقدان امکانات اولیه و جاده‌های تخریب شده توسط شبه نظامیان محلی و طالبان است. ماهیگیری با استفاده از برق و مواد منفجره از قبیل نارنجک می شده است. دولت افغانستان در سال ۲۰۰۸ استفاده از قایق‌های با موتور بنزینی را ممنوع کرد.

حیات وحش[ویرایش]

در بند امیر جانوران و پرندگان زیادی دارد. جانوران وحشی این ساحه عبارتند از گوسفند کوهی، آهوی نخشیر، گرگ و روباه و همچنین جانوران دم دراز مانند موش کوهی نیز در این ساحه دیده شده است. عقاب و باشه نیز از پرندگان معروف این منطقه هستند.[۱] بند امیر همچنین ماهی ویژه‌ای دارد که به رنگ زرد طلایی بوده و به اندازهٔ قابل توجهی‌اند و در محل به «چوش» (chush) معروفند.

بند امیر در رسانه‌ها[ویرایش]

آلبستر لیتهید، خبرنگار بی بی سی در مقاله خود از بند امیر نوشته است:

کوه‌های هندوکش بر فراز دره بند امیر که در ولایت بامیان افغانستان قرار دارد، با رنگ نزدیک به گلابی می‌درخشند، حوض‌های از آب‌های زیبا به وجود می‌آیند که به آبشارهای زیبا سرازیر می‌شوند. این یک بهشت است، یک واحه‌ای است در دشت. این یک حباب امن و صلح است در کشوری که عادت به جنگ و بی ثباتی کرده است.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ محمد عبد العظیم دوستی. «'شکارگاه شاهان'؛ مناطق حفاظت شده افغانستان». بی‌بی‌سی پارسی. بازبینی‌شده در ۶ نوامبر ۲۰۱۳. 
  2. به نقل از کتاب هزارها، نوشتهٔ حسن پولادی
  3. به نقل از کتاب هزارها، نوشتهٔ حسن پولادی.

جستارهای وابسته[ویرایش]