بلومتر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بلومتر [۱] دستگاهی است برای اندازه گیری قدرت(توان) تابش تصادفی(حادثه ای) الکترومغناطیسی از طریق حرارت دادن به یک ماده با مقاومت الکتریکی وابسته به دما.

منابع[ویرایش]