بقاره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Cavalier arabe du Dékakiré sur un cheval caparaçonné.jpg

بَقّاره نام گروهی از مردم بیابانگرد عرب‌تبار ساکن ناحیه میان دریاچه چاد و رودخانه نیل در آفریقا است.

زیستگاه آنها بخش‌هایی از کشورهای سودان، (بویژه منطقه دارفورنیجر، چاد، کامرون، نیجریه و جمهوری آفریقای مرکزی را در بر می‌گیرد. بقاره‌ها با نام عرب شوا نیز مشهورند زیرا گویش عربی ایشان گویش شُوا نام دارد. مهم‌ترین تیره‌های بقاره در دارفور عبارت‌اند از رزیقات، هبانیه، تعایشه و بنی‌هلبه.

پیشه بیشتر بقاره‌ها گاوچرانی است و نام ایشان نیز در عربی به معنی گاوچران است (بَقَره به زبان عربی یعنی گاو). مردم بقاره بطور فصلی کوچ می‌کنند و فصل‌های بارانی را در چراگاه‌ها و فصل‌های خشک را در کنار رودخانه‌ها به‌سر می‌برند.

بقاره‌ها مسلمانند و تبار ایشان به عرب‌هایی از شاخه جُهَینه می‌رسد که در خلال سده‌های میانه از لیبی به دیگر مناطق پخش شدند. در سودان باختری در کل برای عرب‌های کوچ‌نشین بیشتر همین نام بقاره استفاده دارد.

بقاره‌های دارفور و کُردُفان نیروی اصلی خیزش مهدی‌گرایان در دهه ۱۸۸۰ م. علیه فرمانروایی ترک‌ها و مصری‌ها در سودان را تشکیل می‌دادند.

پیوند به بیرون[ویرایش]

دارفور سرزمین قبیله‌ها (روزنامه همشهری دیپلماتیک)

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors، "Baggara Arabs،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Baggara_Arabs&oldid=210857181