برهمکنش الکتروضعیف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در فیزیک ذرات، برهمکنش الکتروضعیف (به انگلیسی: electroweak interaction) یک تئوری وحدت‌سازی میدان است که دو نیرو از چهار نیروی بنیادی طبیعت را یکسان می‌سازد. این دو نیرو عبارتند از: الکترومغناطیس و نیروی هسته‌ای ضعیف.
اگرچه این دو نیرو در انرژی‌های پایین کاملاً متفاوت رفتار می‌کنند، اما در انرژی‌هایی با گستره ۱۰۰ گیگاالکترون ولت وحدت می‌یابند که به آن نیروی الکتروضعیف گفته می‌شود. بنابراین زمانی که جهان به حد کافی داغ باشد (تقریباً ۱۰۱۵ کلوین - مانند مدت زمان کوتاهی پس از مهبانگ)، این دو نیرو در جهان به یک شکل بوده و تحت نام نیروی الکتروضعیف عمل می‌نمایند.

از افراد بزرگی که در وحدت‌بخشی این دو نیرو فعالیت کرده‌اند، می‌توان به عبدالسلام، شلدون گلاشو و استیون واینبرگ اشاره کرد که بخاطر وحدت‌بخشی جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۷۹ را بردند.[۱][۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. S. Bais (2005). The Equations: Icons of knowledge. p. 84. ISBN 0-674-01967-9. 
  2. "The Nobel Prize in Physics 1979". The Nobel Foundation. Retrieved 2008-12-16.