برندسازی شخصی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

برندسازی شخصی فرایندی است که توسط آن، افراد و تخصص‌شان مثل برندهای تجاری علامت‌گذاری می‌شوند[۱]. در حالی که تکنیک‌های قدیمی مدیریت خودیاری، درباره خودبهبودی و افزایش مهارتهای شخصی صحبت می‌کرد، مفهوم برندسازی شخصی، می‌گوید موفقیت از خود محصول بدست می‌آید[۱]. به این معنا که ذات و ماهیت یک محصول، مشخص می‌کند که آن محصول موفق خواهد بود یا نه.

به علاوه، این فرایند به صورت ایجاد یک دارایی که به فرد خاصی تعلق دارد نیز تعریف می‌شود؛ که پیکر، پوشش، ظاهر فیزیکی و زمینه‌های دانش را در بر می‌گیرد. اما برندسازی شخصی، فقط به این موارد محدود نمی‌شود و منجر به یک احساس منحصربه‌فرد تشخیص، به یاد ماندنی و ایده‌آل در صاحب برند می‌شود. این اصطلاح اولین بار در یک مقاله در سال 1997 توسط Tom Peters استفاده و مطرح شد.

برندسازی شخصی اغلب شامل کاربرد نام یک فرد برای محصولات مختلف است. مثلاً، املاک Donald Trump مشهور و بزرگ. این فرد از نام فامیلی او بر روی ساختمان‌ها و محصولاتش استفاده می‌کند.

تاریخچه[ویرایش]

برندسازی شخصی، تثبیت موقعیت شخصی و تمام برندسازی‌های فردی با هر نامی، اولین بار در کتاب Think and Grow Rich در سال 1937 توسط Napoleon Hill معرفی شد. این ایده بعدها در سال 1981 در کتاب Positioning: The Battle for Your Mind، توسط Al Ries و Jack Trout منتشر شد[۲]. مخصوصا در فصل 23 (تثبیت موقعیت حرفه و خودتان)، می‌توانید از استراتژی تثبیت موقعیت برای پیشبرد حرفه‌ی خودتان بهره ببرید. کلید اصلی: «سعی نکنید همه‌ی کارها را خودتان انجام دهید. اسبی را برای راندن پیدا کنید [کار را به کاردان بسپارید!].» این اصل بعدها توسط Tom Peters معروف شد.

منابع و مراجع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Lair, Daniel J.; Sullivan, Katie; Cheney, George (2005). "Marketization and the Recasting of the Professional Self". Management Communication Quarterly 18 (3): 307–343. DOI:10.1177/0893318904270744. 
  2. Ries, Al; Trout, Jack (1981). Positioning: The Battle for your Mind. McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-135916-0.