بخش اورژانس
اورژانس به محلی گفته میشود که خدمات پزشکی اورژانس به بیماران ارائه میشود. اورژانسها معمولا به عنوان یک بخش (به انگلیسی: Ward یا Department) از بیمارستان محسوب میشوند ولی معمولا به جهت دسترسی بهتر و سریعتر بیماران در محلی جدا از ساختمان اصلی بیمارستان قرار میگیرند. اورژانسها میتوانند همچنین بسته به نیاز و امکانات در داخل یک درمانگاه هم ساخته شوند. از مهمترین قسمتهای اورژانس اتاق احیا به همراه تمام امکانات لازم آن است. حدود ۴ دهه از تعریف طب اورژانس به عنوان یکی از تخصصهای پزشکی میگذرد و امروزه به عنوان یکی از رشتههای شاخص و تعریف شده در برنامههای دستیاری پزشکی ارائه میشود.
محتویات |
ساختار اورژانس [ویرایش]
معمولا اورژانسها شامل تریاژ، اتاق غربالگری، بخش تحتنظر و بخش اصلی اورژانس هستند. بسته به شرایط و امکانات اورژانسها میتوانند شامل بخش مراقبتهای ویژه و اتاقهای عمل سرپایی و عمومی هم باشند.
نیروی انسانی [ویرایش]
شامل افراد زیر است
- متخصصان طب اورژانس به عنوان رئیس و مسئول اصلی اورژانس
- پزشکان عمومی
- پرستاران
- بهیاران
- امدادگران
- منشیها
- کارشناسان آزمایشگاه
- کارشناسان رادیولوژی
- خدمات
علامتگذاری [ویرایش]
در اطراف اوژانس معمولا برای نشان دادن مسیر اورژانس از رنگ قرمز استفاده میشود. در خود اورژانس معمولا از رنگها برای نشان دادن قسمتهای مختلف اورژانس استفاده میشود.
تجهیزات [ویرایش]
- تختهای اورژانس میبایست تجهیزات مانیتورینگ قلبی را داشته باشد.
- ونتیلاتورها از اجزای مهم در اورژانس محسوب میشوند
- ترالی کد
اورژانس در ایران [ویرایش]
اورژانس در ایران، پس از حادثه ریزش سقف فرودگاه مهرآباد با همکاری کشور آمریکا رسماً تأسیس شد. پیش از آن، هیچ سیستم از پیش طراحیشدهای برای کمک و انتقال مجروحین به بیمارستان در اینگونه حوادث ناگهانی وجود نداشت.[۱]
منابع [ویرایش]
- John B Bache, Carolyn Armitt, Cathy Gadd, Handbook of Emergency Department Procedures, ISBN 0-7234-3322-4
- Swaminatha V Mahadevan, An Introduction To Clinical Emergency Medicine: Guide for Practitioners in the Emergency Department, ISBN 0-521-54259-6
- Academic Emergency Medicine, ISSN: 1069-6563, Elsvier
