بتونه
بتونه مادهای خمیری است که برای پوشاندن انتهای میخها و پیچها و پرکردن سوراخها و زدگیها و ترکخوردگیهای سطح چوب یا دیوار گچی و یا فلزات به کار میرود تا سطحی یکدست و صاف و ایجاد شده و آماده برای رنگ کردن شود.
محتویات |
بتونه چوب [ویرایش]
به علت تفاوت در میزان تراکم بافت چوبها، باید بتونهٔ مناسب را از نظر درجهٔ رقیقی برای چوبها به کار برد. چوبهایی که دارای بافت کمتراکم یا بافت باز هستند قابلیت جذب بتونههای خمیری سفت را دارند. در این مورد میتوان از چوب درختهای ملچ، بلوط، زبانگنجشک و اوجا نام برد. در مقابل، برای بتونهکاری چوبهایی که دارای بافت متراکم و منفذهای ریز و فشرده هستند؛ مانند گردو، راش و افرا؛ باید از بتونهٔ رقیق استفاده کرد.
بتونهٔ سرچوب [ویرایش]
بتونه چوب با سایر بتونه ها در مواد تشکیل دهنده فرق دارد.ودر تهیهٔ بتونهٔ سَرچوب از مخلوط خاک اره و چسب چوب (سریشم سفید یا چسب سرد نجاری) استفاده میشود. خاک ارهای که برای تهیهٔ این بتونه مورد استفاده قرار میگیرد، باید از جنس چوب خام بتونه شونده باشد؛ و نمیباید از گردههای راهچوب یا گردههای راهپود انتخاب شود چرا که در سنبادهکاری در راه چوب، خاک اره به صورت گرده نبوده و در واقع الیاف جدا شده از چوب است که اگر در ساخت بتونه استفاده شود، پس از ترکیب با چسب چوب به حالت متورم و بادکرده درخواهد آمد. در نتیجه خاک اره باید از گردههای سر ِ چوب تهیه شود که ریزتر بوده و در واقع الیاف خرد شده از چوب هستند. نام دیگر بتونهٔ سَرچوب، بتونهٔ سریشُمی است. ف کاربرد این بتونه در پر کردن زدگیهای بزرگ و داخل سوراخهای بزرگ، مانند سوراخ پیچ یا میخ است و بیشتر در کارهایی استفاده میشود که خودرنگ نبوده و نقشها و طرحهای روی چوب را نمایان نمیکند.
بتونهٔ خودرنگ [ویرایش]
بتونهٔ خودرنگ (یا بتونهٔ همرنگی) مخلوطی از بتونهٔ سریشی و پودرهای معدنی است. بتونهٔ سریشی، خود مخلوطی از مِل (کلسیم کربنات)، آب و سریش است. در صورتی که رنگکار بخواهد کار نهایی نقشها و طرحهای طبیعی خود را نمایان سازد (یا اصطلاحا خودرنگ باشد) از این بتونه استفاده میشود.
منابع [ویرایش]
- لارنس، مایک. دنیای هنر نجاری (درودگری). جهانگیری، فریده. نشر بین المللی حافظ، ۲ شهریور ۱۳۸۴. ISBN 964-8021-47-3.
