بال‌زن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بال‌زن «پتریکس مرغ آسمان» در حال پرواز.
بال‌زن ساخت ادوارد پرکیس فراست. سال ۱۹۰۲.

بال‌زن (به انگلیسی: ornithopter) به وسایل پرنده‌ای گفته می‌شود که به کمک بال زدن از زمین جدا شده و پرواز می‌کنند.

طراحان بال‌زن‌ها می‌کوشند تا شیوه پرواز پرندگان، خفاش‌ها، و حشرات را به‌صورت مکانیکی تقلید کنند. بزرگی و کوچکی بال‌زن‌ها ممکن است متفاوت باشد اما در ساخت بال‌زن‌ها معمولاً تناسب‌هایی که بدن پرندگان و حشرات دارند رعایت می‌شود. بال‌زن‌های سرنشین‌داری هم ساخته شده و برخی نیز موفق به پرواز شده‌اند. بال‌زن‌ها دو گونه اصلی دارند: نوع موتوردار و نوع دیگر که به‌وسیله زور ماهیچه‌های خلبان آن به پرواز درمی‌آید.

پیشینه[ویرایش]

انسان همیشه رؤیای پرواز به سبک پرندگان را می‌دید اما در حدود سال ۱۴۹۰ بود که لئوناردو داوینچی نخستین بررسی علمی پرواز پرندگان را انجام داد. او به این نتیجه رسید که بدن انسان سنگین‌تر از این است که بتواند با زور خود بال زده و به پرواز درآید. او سازوکاری را پیشنهاد کرد که به‌صورت دستگاه بال‌زن بود و فرد می‌توانست با تیرک‌هایی که به دست و پایش وصل بود بال‌های بزرگی را به حرکت درآورد.


جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Anderson, John D. A history of aerodynamics and its impact on flying machines. Cambridge: United Kingdom, 1997.
  • Chronister, Nathan. (1999). The Ornithopter Design Manual. Published by The Ornithopter Zone.