بالکارها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بالکارها یا بَلقارها (به زبان کاراچایی-بالکاری: مفرد таулу - tawlu، جمع таулула - tawlula) یک گروه قومی کوچکِ ترک‌تبار در شمال غربی قفقاز و یکی از دو قومیت‌ اصلی جمهوری خودمختار کاباردینو-بالکاریا در فدراسیون روسیه هستند.

جمعیت آنها بنا بر سرشماری سال ۱۹۸۹ شوروی برابر با ۸۵٬۱۲۶ نفر بود که از این تعداد، ۹۳ درصد آنها به زبان بالکاری سخن می‌گفتند و ۷۸ درصدشان نیز مشکلی در تکلم زبان روسی به عنوان زبان دومشان نداشتند. زبان بالکاری اساساً با زبان کاراچایی-بالکاری که در جمهوری چرکس-قره‌چای بدان تکلم می‌شود یکسان است. بدین ترتیب بالکارها از نظر زبانی باقی‌ماندهٔ گروه‌های ترکی هستند که در امتداد استپ اوراسیا دست به مهاجرت زدند.

بالکارها تا ۱۹۲۴ به خط عربی می‌نوشتند اما به‌دنبال تغییر کلی سیستم الفبایی در اتحاد جماهیر شوروی، نخست الفبای لاتین از ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۷ و سپس از ۱۹۳۷ تا به امروز الفبای تغییریافتهٔ سیریلیک جایگزین رسم‌الخط عربی شد.

روسیه در سدهٔ نوزدهم میلادی موفق به فتح قفقاز شد که این موضوع باعث بروز اختلال در زندگی بالکارها گردید. علاوه بر آن بالکارها در پایان جنگ جهانی دوم به اتهام همکاری با نازی‌ها از موطن خود اخراج شدند تا آنکه در دههٔ ۱۹۵۰ بار دیگر به آنها اجازهٔ بازگشت داده شد. اما در این زمان جمعیت آنها به شدت کاهش یافته بود و علاوه بر سختی‌های مربوط به بازگشت، قلمروشان نیز در آن زمان توسط خارجی‌ها اشغال شده بود. همین موضوع سبب شد تا با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی درگیری‌هایی قومی در این مناطق بروز یابد.

منابع[ویرایش]

  • "Balkars." Encyclopedia of Russian History. The Gale Group, Inc, 2004. Answers.com 26 Apr. 2011.