بافت (هنر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بافت‌های گوناگون در تابلوی تراس کافه در شب اثر وان گوخ.

بافت در هنرهای تجسمی مانند نقاشی، عکاسی و گرافیک یکی از مشخصه‌های مهم اثر و از اصول زبان بصری است.[۱][۲]

بافت‌های ترسیمی را می‌توان با تغییر تراکم، تکرار و ترکیب خط‌ها، یا با ترکیب‌های مختلف تیره-روشنی و لکه‌های رنگ ایجاد کرد. همچنین استفاده از ابزارهای مختلف نقاشی بافت‌های گوناگونی می‌سازد[۳]. بافت‌های مختلف موجب حساسیت بخشیدن به سطح‌های گوناگون در اثر می‌شوند[۴]. هنگام مشاهده تابلو تنها تیرگی-روشنی‌ها دیده نمی‌شوند، بلکه حس بینایی و لامسه با هم ترکیب شده و نرمی، خشنی، سردی، سکون و … احساس می‌شود[۵].

در هنر عکاسی، با پدید آمدن مکروفتوگرافی (به ویژه عکاسی هوایی) و میکروفتوگرافی (عکاسی ذره‌بینی) دید تازه‌ای به بافت‌های اثر ایجاد شد که پیش از این انسان بدان دسترسی نداشت[۲].

جستارهای وابسته[ویرایش]

گستره‌ای از بافت‌های بصری گوناگون

پانویس[ویرایش]

  1. خوزه پارامون، ص.۱۰۸
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ جئورگی کپس، ص.۱۳۹
  3. عبدالمجید حسینی‌راد، ص.۵۹
  4. پاینده شاهنده، ص.۷۹
  5. جئورگی کپس، ص.۱۳۷

منابع[ویرایش]

  • پارامون، خوزه. نقاشی با مداد رنگی. ترجمهٔ قاسم روبین. چاپ نخست. نشر نی، ۱۳۷۲. 
  • کپس، جئورگی. زبان تصویر. ترجمهٔ فیروزه مهاجر. چاپ نخست. سروش، ۱۳۶۸. 
  • موناری، برونو. طراحی و ارتباطات بصری: رهنمودی بر روش‌شناسی بصری. ترجمهٔ پاینده شاهنده. چاپ نخست. سروش، ۱۳۷۰. 
  • حسینی‌راد، عبدالمجید. مبانی هنرهای تجسمی (قسمت اول). شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، ۱۳۸۲.