باز (شیمی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


باز در شیمی، رایج‌ترین برداشت از ماده‌ای محلول است که می‌تواند پروتون‌ها را بپذیرد. از باز بیشتر به‌عنوان یک قلیا نام می‌برند (تنها اگر یون‌های OH در آن باشد). این موضوع به نظریه لوری-برانستد در مورد اسیدها و بازها اشاره دارد. در تعریف دیگر، باز به هر ترکیب شیمیایی گفته می‌شود که وقتی در آب حل شد، به آن pH بیشتر از ۷٫۰ بدهد. سدیم هیدروکسید و آمونیاک نمونه‌هایی از بازهای ساده هستند.

باز نقطهٔ مقابل اسید است؛ چون اسیدها غلظت یون هیدرونیوم (H3O+) را در آب می‌افزایند و بازها از غلظت این ماده می‌کاهند. واکنش بین یک باز و یک اسید را خنثی‌سازی می‌گویند. بازها با اسیدها واکنش می‌دهند تا آب و نمک (یا محلول‌های آن‌ها) را تولید کنند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

آمفوتر

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ باز (شیمی) موجود است.