بازداد
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بازداد یا استرداد (به انگلیسی: extradition) عبارت است از عمل باز پسدادن بزهکار یا متهم به جرم توسط یک دولت به دولت دیگری که شخص متهم به بزهکاری در قلمرو آن است . ازآنجا که در این مورد هیچ قانون بینالمللی وجود ندارد، دولتها قراردادهای بسیار در این باب با یکدیگر بستهاند و موارد بازداد را معین کردهاند. در این قراردادها پیشبینی میشود که متهمان یا محکومت، به جز بزهکاران سیاسی، باز پس داده میشوند. بزهکاران سیاسی، بر طیق قوانین بینالمللی، «پناهنده» به شمار آمده و از حقوق پناهندگی بهرهور میشوند.[۱]
منابع [ویرایش]
- ↑ دانشنامهی سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم 1387- ص58
