بادیه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بادیه دو معنی دارد:
- بادیه به معنی صحراست و به جایی اطلاق میشود که دشتی گسترده باشد و در آن چراگاهها وآبهای فراوانی برای دام و دامداران، و درختان بزرگ و سایهدار در آن وجود داشته باشد که صحراگردها و صحرانشینان در سایه آنها خود و دامهایشان را نگهدارند و ایل و عشایر در آن خیمه (یُرد) میزنند و زندگی میکنند. صحرا و بیابان وسیعی که در حاشیه کوهها قرار داشته باشد، مانند بادیه سماوه در عراق و بادیه شام و بادیه نجد در شبه جزیره عربستان، که درآن علوفه و آب و چراگاهها و چشمههای فراوانی وجود دارد.
- بادیه ظرفی است که در آشپزخانه مورد مصرف دارد و مایعات را در آن میریزند. بادیه اغلب نوعی ظرف مسی شبیه به قابلمه است که فاقد درب و دستگیره بوده و پیش از این جزء ضروریات ظروف و لوازم خانگی بوده است.
این دو بیت شعر از مولوی است:
| آن یکی شیر است اندر بادیه | آن یکی شیر است اندر بادیه | |
| آن یکی شیر است کادم میخورد | آن یکی شیر است کادم میخورد |
[ویرایش] منبع
- دکتر:جبرائیل، جبور، سلیمان، (البدو والبادیه) دار العلم للملایین: بیرت، چاب اول، انتشار سال ۱۹۸۸ میلادی. (به عربی).
| این صفحه برای ابهامزدایی است و پیوندهایی به صفحات گوناگون با نامهای مشابه دارد. اگر با دنبال کردن پیوندی در صفحهای به اینجا رسیدهاید، در صورت تمایل، به همان صفحه بروید و آن پیوند را به صفحهٔ مناسب خودش مربوط کنید. |