بادکنک یخشکن
بوت یا بادکنک یخ شکن در واقع نوارهای لاسیکی با قابلیت متورم شدن هستند که به لبه حمله (Leading edge) بال و سطح دم متصل شده و بر آن ها منطبق میشوند. بادکنک یخشکن در سال ۱۹۲۳ در شهر آکرون ایالت اوهایو امریکا توسط شرکت گودریچ اختراع شد. [۱]
این نوارهای لاستیکی باید به اندازه ای کوچک باشند که پس از باد شدن در شکل آیرودینامیکی بال تغییر زیادی ایجاد نکنند. در هنگام استفاده، فشار هوا با بادکردن بوت ها باعث کنده شدن یخ از سطح آن ها می شود. سپس با مکش هوا بوت ها به حالت اولیه خود بر میگردند. اگر بوت ها بلافاصله بعد از مواجه شدن با یخ باز شوند به جای شکستن یخ می توانند باعث گسترش لایه یخ شوند و بنابراین پس از تخلیه شدن بوت ها از هوا پلی از یخ بر روی سطح باقی می ماند. البته بعد از هر سیکل ممکن است مقدار کمی یخ همچنان روی بوت باقی بماند، ولی این مساله در بوت های مدرن اتفاق نمی افتد. از این روش بیشتر در هواپیماهای ملخی استفاده میشود.
.png)
منابع [ویرایش]
 |
این یک نوشتار خُرد هوافضا است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
