بادپر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بادپر گلیسر - دیرکس دی‌جی - ۸۰۸، یک بادپر تک سرنشینه از جنس فایبرگلاس در هنگام پرواز بر فراز دریاچه سِر پونسون در آلپ فرانسه.

بادپر، هواپیمای بی موتور یا گلایدر، هواگردی است که بدون استفاده از انرژی موتور به پرواز در می‌آید. در واقع چون این پرنده نیروی پیشران موتور ندارد؛ باید برای غلبه بر نیروی پسا و حفظ سرعت ثابت یک زاویه سرش منفی را به کار گیرد. به سخنی دیگر از مولفه وزن خود برای غلبه بر اصطکاک کمک می‌گیرد. بال‌های این هواگرد بلندتر و باریک‌تر از هواپیمای معمولی است که نیروی برای بیش تری هم می‌دهند. بادپر را بیش تر به کمک یک هواپیمای یدک کش به پرواز در می‌آورند. زمانی که هواپیمای بی موتور به اندازه ی کافی اوج می‌گیرد آن را رها می‌کنند. بادپر با به کار گیری نیروی باد، در هوا می‌ماند و آرام آرام از ارتفاع آن کاسته می‌شود. اگر سرعت باد با سرعت کاهش ارتفاع بادپر یکسان باشد، بادپر در ارتفاع ثابتی قرار خواهد گرفت و هنگامی سرعت بیش تر می‌شود، ارتفاعش افزایش می‌یابد. ابزار فرود آمدنشان دربردارنده ی یک چرخ است که زیر کابین خلبان جای گرفته‌است و در پشت دُم آن هم چرخ کوچک دیگری جای دارد، که از آسیب دیدن دم در هنگامی که روی زمین است، جلوگیری کند.

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۸۵۳ نخستین بادپر با یک سر نشین به پرواز درآمد و تنها توانست درازای یک دره را پرواز کند. بادپرهای امروزی می‌توانند بسیار بیش‌تر از این مسافت پرواز کنند. در سال ۱۹۸۶ یک هواپیمای بی‌موتور توانست بر فراز کالیفرنیا تا ارتفاع ۱۱۵۰۰ متری از سطح زمین اوج بگیرد.

چگونگی پرواز[ویرایش]

در هواپیماهای بی موتور برای پیش رانش نیروی گرانش زمین را به کار می‌گیرند. بادپر (گلایدر) گونه‌ای رایج هواپیمای بی موتور است. هواپیمای بی موتور را باید پیش از آغاز پرواز با ابزاری جدا از آن به بلندایی (ارتفایی) مناسب رساند و پس از آن هواپیما می‌تواند با به کار گیری از نیروی گرانش و جریان‌های هوایی پرواز کند.

منابع[ویرایش]

  • کتاب دانشنامه کودکان و نوجوانان
  • کتاب مرجع دینامیک پرواز