بادپر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بادپر، هواپيمای بی موتور یا گلایدر، هواگردی است که بدون استفاده از انرژی موتور به پرواز در میآید. بالهای این هواگرد بلندتر و باریکتر از هواپیمای معمولی است که نیروی برای بیشتری هم میدهند. بادپر را به کمک یک هواپیمای یدک کش به پرواز در میآورند. زمانی که هواپيمای بی موتور به حد کافی اوج میگیرد آن را رها میکنند. بادپر با استفاده از نیروی باد، در هوا می ماند و آرام آرام از ارتفاع آن کاسته میشود. اگر سرعت باد با سرعت کاهش ارتفاع بادپر یکسان باشد، بادپر در ارتفاع ثابتی قرار خواهد گرفت و وقتی سرعت بیشتر میشود، ارتفاعش افزایش مییابد. ابزار فرود آمدنشان شامل یک چرخ است که زیر کابین خلبان نصب شده است و در عقب دُم آن هم چرخ کوچک ديگری وجود دارد، که از آسیب دیدن (اوراق شدن) دم در هنگامی که روی زمین است، جلوگیری کند.
[ویرایش] تاریخچه
در سال ۱۸۵۳ نخستین بادپر با یک سر نشین به پرواز درآمد و تنها توانست طول یک دره را پرواز کند. بادپرهای امروزی میتوانند بسیار بیشتر از این مسافت پرواز کنند. در سال ۱۹۸۶ یک هواپيمای بیموتور توانست بر فراز کالیفرنیا تا ارتفاع ۱۱۵۰۰ متری از سطح زمین اوج بگیرد.
[ویرایش] منابع
- از کتاب دایرِِة المعارف کودکان و نوجوانان
